Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Σκάλυψη Contemporanea του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Eracle
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 7/8 - Υπογεγραμμένη και πιστοποιημένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή σύνθεση σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπόκεινται σε μια διαδικασία κατακερματισμού και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή πλέον δεν νοείται ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Τεμαχίζεται, διαλύεται και επανασχηματίζεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η έντονη τάση εξαλείφει τη ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μετασχηματισμένη: δεν αποτελεί πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διασχισμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστραμμένη σε μια νέα διάσταση.


MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιέλλα (Biella) το 1987, από το 2007 αναπτύσσει μια έρευνα εστιασμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προκύπτει από άμεση σχέση με υλικά ευγενή και πολύπλοκα όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστήρες, γη Αρμενίας, οξειδώσεις και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλώς εργαλεία έκφρασης, αλλά ζωντανούς παρόντες, μεταφορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννάται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδοθεί ζωή σε ό,τι θραύστηκε, εγκαταλείφθηκε ή ξεχάστηκε. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτιμη ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα αποσπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευθραυστότητας μεταξύ απώλειας και αναγέννησης, μεταξύ μνήμης και πιθανότητας, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο όπου η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διασπώ και τις ανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια τάση προς τη διάλυση και την αναγέννηση, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα αντιπαραθέτει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάβρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται ακίνητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλεγμένο σε έναν συνεχές διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται πλέον, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του χεριού, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στη μεταμόρφωση του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχειακό χώρο. Οι γλυπτές προκύπτουν ως παρουσίες αιωρούμενες μεταξύ αταξίας και αναγέννησης, μεταξύ μόνωσης και μεταμόρφωσης, αποδίδοντας στη μάζα μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.