Montiel-1985 - "FÓSIL VIVIENTE"

Αυτή η εργασία εξερευνά την αντίθεση ανάμεσα στη fragilidad της ύλης και στην επιμονή της ουσίας. Το σχήμα του ψαριού αποκαλύπτεται ανοιχτό, αποκαλύπτοντας όχι μόνο τη δομή του, αλλά και μια καρδιά που αψηφά τη λογική της ανατομίας για να μετατραπεί σε σύμβολο. Εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται μόνο η βιολογική μηχανική, αναδύεται το κέντρο του συναισθήματος, η ζωτική μνήμη που επιβιώνει από τη φθορά του χρόνου.
Το σώμα, σχεδόν μεταλλωμένο σε απολίθωμα, θυμίζει το αποτύπωμα αυτού που ήταν. Οι διαβρωμένες του μορφές θυμίζουν ότι κάθε ύπαρξη υπόκειται σε διαδικασίες μεταμόρφωσης, απώλειας και αλλαγής. Ωστόσο, η καρδιά παραμένει άθικτη, ζωντανή και λαμπρή, όπως μια δύναμη που αρνείται να εξαφανιστεί. Είναι η μεταφορά της ύλης που παραμένει ζωντανή πέρα από την εξωτερική εμφάνιση: η ταυτότητα, τα συναισθήματα, η μνήμη και το πνεύμα.
Το έργο δημιουργεί έναν διάλογο μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ διατήρησης και εξαφάνισης. Το ψάρι, αρχαίος κάτοικος των βαθών, μετατρέπεται εδώ σε μάρτυρα του γεωλογικού και ανθρώπινου χρόνου. Το σκελετός του μιλά για το παρελθόν· η καρδιά του, για το συνεχή παρόν της συναισθηματικής εμπειρίας. Μαζί οικοδομούν μια εικόνα όπου η ευαλωτότητα δεν είναι συνώνυμη με αδυναμία, αλλά με αλήθεια.
Το μπλε φόντο, απέραντο και σιωπηλό, παραπέμπει στον ωκεανό ως αρχή και αρχείο της ζωής. Σε αυτό το κενό χώρο, το πλάσμα φαίνεται να浮두ει ανάμεσα σε δύο καταστάσεις: ανάκείμενο και οργανισμός, ανάμνηση και παρουσία. Έτσι, ο Φόσιλ Βιβιέντε θέτει ένα βασικό ερώτημα: τι ακριβώς επιζεί όταν ο χρόνος έχει καταναλώσει τη φόρμα;
Η απάντηση φαίνεται να χτυπά στην καρδιά της εικόνας. Δεν επιβιώνει το σώμα, αλλά ό,τι του έδωσε νόημα. Γιατί ακόμη και όταν η ύλη διαλύεται, υπάρχει μια αόρατη δύναμη που συνεχίζει να κατοικεί τη μνήμη του κόσμου. Εκεί where το απολίθωμα τελειώνει, αρχίζει η εσωτερική ζωή.