Antonio Nasuto - The three Graces, 2099

Λλάδι σε καμβά από ιτέ, 60x80.

Ο Αντόνιο Νασούτο αποφοιτά από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, όπου αργότερα ολοκληρώνει μια τριετή εξειδίκευση στο design. Αυτή η διεπιστημονική εκπαίδευση επηρεάζει αποφασιστικά τη γλώσσα οπτικής του, χαρακτηριζόμενη από αυστηρότητα στη σύνθεση και προσοχή στη δομή της εικόνας.
Είναι επί του παρόντος καθηγητής Καλλιτεχνικής Ανατομίας στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φόγκα, συνδυάζοντας το διδακτικό του έργο με συνεχή ερευνητική ζωγραφική εστιάζοντας στο ανθρώπινο σώμα και στη διαφάνεια της φιγούρας από αφηγηματική σκοπιά.
Διεξάγει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των κυριότερων: ατομικές εκθέσεις στο Palazzetto dell’Arte της Φόγκα (2002, 2003), η ομαδική αφιέρωση στον P. P. Pasolini στο Tribunale della Dogana της Φόγκα (2007), 150 Souvenirs d’Italie στη Γκαλερία d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” της Ρώμης (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale στο Palazzo delle Arti Beltrani της Τράνι (2011), η ατομική έκθεση στο Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) και L’ospite inatteso στη Villetta Barrea (2016).

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται ο πίνακας The three Graces 2099, ο οποίος δεν περιορίζεται στο να εμπνέει έναν κλασικό μύθο, αλλά becomes a reflection on the climate crisis and the future of humanity. Το εμβληματικό της ομορφιάς, γονιμότητας και αρμονίας μεταφέρεται στο μέλλον σε έναν αρκοταλιστικό ορίζοντα, όπου το ξηρό τοπίο και η ερημοποίηση γίνονται μεταφορά της απώλειας ισορροπίας ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. Οι τρεις γυναικείες μορφές μετατρέπονται στις τελευταίες μάρτυρες ενός κόσμου που βρίσκεται στο τέλος του, φύλακες ενός παρελθόντος εύφορου που κινδυνεύει να χαθεί.

Η επιλογή του 2099 δεν είναι τυχαία: το τέλος του αιώνα φαίνεται ως συμβολικό κατώφλι, το σημείο όπου οι συνέπειες των πράξεών μας θα γίνουν πλέον μη αναστρέψιμες. Μέσα από αυτή τη νέα ανάγνωση της κλασικής παράδοσης, ο πίνακας στοχεύει να εγείρει την ανθρώπινη συνείδηση του θεατή, να τον αναγκάσει σε μια έντονη αντιπαράθεση με την ευθραυστότητα της εποχής μας. Γιατί η τέχνη, όπως και η ιστορία, δεν είναι ποτέ μόνο μια εικόνα του παρελθόντος, αλλά ένας ανησυχητικός καθρέφτης του παρόντος μας.