Αρχαία Ρωμαϊκή Αγγειοπλαστική Κανάτα (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΘΡΑΚΑΣ: Αγγείο
ΥΛΙΚΟ: Κεραμουργία
ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ρωμαϊκή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 95 χλστ. x 75 χλστ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ: Από ολλανδική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε μεταξύ 1970 - 1990

Συνέρχεται με Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και Άδεια Εξαγωγής.

Ρωμαϊκά αγγεία, συνήθως αναφερόμενα με τα λατινικά ονόματά τους όπως οinochoe, lagynos ή ampulla, ήταν πανταχού παρόντα σκεύη στον ρωμαϊκό κόσμο, σχεδιασμένα κυρίως για τη διατήρηση, την υπηρεσία και το χύσιμο κρασιού, νερού ή άλλων ποτών. Κατασκευασμένα από διάφορα υλικά, συμπεριλαμβανομένης της κεραμικής (terra sigillata), χαλκού και γυαλιού, τα αγγεία ποικίλαν σε μέγεθος και εκλέπτυνση ανάλογα με τον προορισμό τους, από απλούς, χρηστικούς γαλαζοποστικούς ουρανίδες χρησιμοποιούμενους στην κουζίνα μέχρι εξελιγμένα διακοσμημένα χαλκούργεια σκεύη που χρησιμοποιούντο σε επίσημους συμπόσιους (convivia).
Τα χαλκούργεια αγγεία, ειδικά, συχνά διέθεταν πολύπλοκα χέρια προσαρμοσμένα με μυθολογικά πρόσωπα, μάσκες ή κεφάλια ζώων, επιδεικνύοντας την ρωμαϊκή δεξιοτεχνία στην επεξεργασία μετάλλων και αντικατοπτρίζοντας το υψηλό καθεστώς του ιδιοκτήτη.

Η εξέλιξη των ρωμαϊκών αγγείων επηρεάστηκε από τόσο τις Ετρούσκες όσο και από τις Ελληνικές παραδόσεις, αλλά τα σκεύη προσαρμόστηκαν στη διακριτή ρωμαϊκή συνήθεια της κοινής τρώγης και πόσης. Τα αγγεία από πηλό, ιδιαίτερα αυτά που παρήχθησαν σε μαζικές ποσότητες σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, ήταν απαραίτητα για το τοπικό εμπόριο και τον στρατιωτικό εφοδιασμό. Η ρωμαϊκή έμφαση στην υγιεινή και η ευρεία διαθεσιμότητα φυσητού γυαλιού από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και μετά οδήγησαν σε πληθυσμό γυάλινων αγγείων. Αυτά εκτιμήθηκαν για τη μη πορώδη φύση τους και τη διαύγειά τους, επιτρέποντας την οπτική επαφή με το περιεχόμενο. Τα γυάλινα αγγεία, συχνά εντοπιζόμενα σε οικιακά και κηδευτικά συμφραζόμενα, συνήθως διέθεταν μια μονή λαβή, μια ευρεία κοιλιά και μια ελαφρώς φερούσα ή πιεσμένη στεφάνη σχεδιασμένη για εύχορε εύκολο χύσιμο και ελάχιστη διαρροή.

Πέρα από την πρακτική τους χρήση στην ταβέρνα ή στην τραπεζαρία, τα ρωμαϊκά αγγεία είχαν τελετουργική και συμβολική σημασία. Στους θρησκευτικούς τελετουργικούς, χρησιμοποιούνταν για ρίψη θυσιαστηρίων προς τους θεούς, γι' αυτό και είναι κοινές οι εύρεσες κοντά σε θυσιαστήρια και ιερούς χώρους. Στα κηδευτικά συμφραζόμενα, τα αγγεία συχνά προστίθεντο ως τρόφιμα ταφής—μερικές φορές ακόμη και σκόπιμα σπασμένα—σύμβολα της κατανάλωσης ποτών στη μεταθανάτια ζωή ή παροχής τροφής στο ταξίδι του αποθανόντος. Ανεξαρτήτως υλικού, τα ρωμαϊκά αγγεία στέκονται ως μαρτυρία της προχωρημένης ανάπτυξης της βιομηχανίας και των εκτεταμένων εμπορικών δικτύων της Αυτοκρατορίας, αντικατοπτρίζοντας τις καθημερινές συνήθειες, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και την κοινωνική ιεραρχία των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούσαν.