Αρχαία Ελληνική Γυαλί με πυρήνα Amphoriskos

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Αμφορισκός
ΥΛΗ: Γυάλινο προϊόν σχηματισμένο με τη μέθοδο του πυρήνα
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ελληνικός
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 5ος–4ος αιώνας π.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 77 χιλ. x 52 χιλ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από ολλανδική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε από τη γκαλερί Helios, Ηνωμένο Βασίλειο.

ΔΕΝΕΙ με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και άδεια εξαγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, πρέπει να αιτηθούμε νέα άδεια εξαγωγής στη χώρα σας και η αποστολή θα καθυστερήσει 3–5 εβδομάδες.

Το γυάλινο αμφορισκός με πυρήνα αποτελεί ένα μικρό, πολυτελές αγγείο, κυρίως σε χρήση στην αρχαία Ελλάδα για την αποθήκευση πολύτιμων αρωματικών ελαίων, αλοιφών ή καλλυντικών. Ο όρος αμφορισκός κυριολεκτικά σημαίνει «μικρή αμφορά», αναφερόμενος στο μινιμαλιστικό, διχειλό σχήμα βάζου, που συνήθως διαθέτει ένα μακρύ οβώδες ή πυριφωρινό σώμα, ένα υψηλό λαιμό και ένα ζεύγος λεπτών λαβών σε σχήμα S. Τα αγγεία αυτά ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα από την Αρχαϊκή μέχρι την Ελληνιστική περίοδο (6ος–1ος αιώνας π.Χ.), και τα περιεχόμενά τους αποτελούσαν μέρος της καθημερινής ζωής: χρησιμοποιούνταν στο σπίτι, προσφέρονταν ως αφιερώσεις σε ιερές τοποθεσίες και, συχνότερα, τοποθετούνταν σε τάφους ως κτερισμά για τον αποθανόντα. Η παρουσία αυτών των πολύχρωμων γυάλινων φιαλών σε ταφές αντικατοπτρίζει την υψηλή τους αξία και τον πλούτο των ιδιοκτητών τους.

Το αγγείο κατασκευάστηκε με τη μέθοδο της μορφοποίησης μέσω πυρήνα, μία από τις πρώτες τεχνικές γυαλοτεχνίας στη Μεσόγειο. Αυτή η χρονοβόρα διαδικασία άρχιζε με τη μορφοποίηση ενός πρόχειρου πυρήνα από αργίλι ή άμμο γύρω από ένα μεταλλικό ράβδο. Στη συνέχεια προστιθέταν το γυαλί στον πυρήνα, είτε ρίχνοντας molten γυαλί είτε σέρνοντας καυτά, ιριδίζοντα νήματα γυαλιού στον περιστρεφόμενο πυρήνα. Το αγγείο ψήνονταν ξανά και τα αντίθετα χρώματα νημάτων γυαλιού τυλιγόταν γύρω από το σώμα. Αυτά τα χρωματιστά κατάλοιπα—συνήθως αδιαφανές κίτρινο, λευκό ή τιρκουάζ πάνω σε πιο σκούρο υπόβαθρο, όπως σκούρο μπλε ή μαύρο—τραβούνταν πάνω-κάτω με ένα μεταλλικό εργαλείο για να δημιουργηθούν πολύπλοκα σχέδια φτερού, ζιγκ-ζαγκ ή στεφάνια. Το χείλος, η βάση και οι λαβές προστέθηκαν χωριστά. Μόλις το αγγείο ψυχραινόταν, ο πηλοειδής πυρήνας αφαιρείτο προσεκτικά από το εσωτερικό, αφήνοντας ένα μικρό, παχουλό γυάλινο δοχείο.

Η βιομηχανία γυαλιού με πυρήνα άνθησε στην Ανατολική Μεσόγειο, με το νησί της Ρόδου να αναδεικνύεται σε κέντρο σημαντικής παραγωγής κατά τους κλασικούς και Ελληνιστικούς χρόνους. Τα σχέδια αυτών των γυάλινων δοχείων—ανάμεσα τους ο αμφορισκός, ο αλαμπάστρον και ο αριάβαλλος—δανείστηκαν σκόπιμα από τα σύγχρονα ελληνικά αγγεία και μέταλλα, αλλά τα γυάλινα κομμάτια ξεχώριζαν για το ζωντανό, αδιαφανές χρώμα και τα ζωηρά διακοσμητικά πρότυπα, που τα κατέστησαν συχνά υπέρτερο είδος πολυτελείας. Το μικρό τους μέγεθος και οι παχιές τοιχωματικές τους ήταν εγγενώς περιορισμοί της τεχνικής μορφοποίησης μέσω πυρήνα, καθιστώντας τα ιδανικά για τη διατήρηση ακριβών ελαίων. Η παραγωγή του αμφορισκού περιορίστηκε με την εισαγωγή της γυάλας με φυσητή τεχνική κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, αλλά αυτά τα πρωταρχικά γυάλινα αγγεία παραμένουν μαρτυρία της εξελιγμένης τέχνης των αρχαίων καλλιτεχνών της Μεσογείου.