Juan Fuster - Sierramar

Sierramar, το οποίο φιλοτεχνήθηκε το 2008, αποτελεί μέρος μίας ευρείας σειράς στην οποία ο καλλιτέχνης διερευνά τις εκφραστικές δυνατότητες του ξύλου ως κύριο στοιχείο της σύνθεσης. Το έργο δομείται πάνω σε βάση από MDF και ενσωματώνει ευρείες ξύλινες πλάκες, κυρίως σε κόκκινους τόνους, επεξεργασμένες μαζί με ακρυλικά. Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθεση με έντονο εκφραστικό χαρακτήρα, όπου η ύλη, το ανάγλυφο και το χρώμα αποκτούν μια ιδιαίτερα έντονη παρουσία. Παρά τη δύναμη των κόκκινων και τη συμπαγή παρουσία των ξύλινων στοιχείων, το έργο μεταδίδει ένα αξιοσημείωτο αίσθημα φωτεινότητας και ανοιχτότητας. Το φως φαίνεται να διαπερνά και να εξισορροπεί την υλική ένταση της σύνθεσης, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα σε πυκνότητα και ελαφρότητα, ανάμεσα στη δύναμη της κίνησης και τη χρωματική σαφήνεια. Η χρήση φαρδιών ξύλων προσφέρει επιπλέον μια σχεδία Almost escultórica διάσταση στο κομμάτι, κάνοντας την ζωγραφική επιφάνεια να αποκτήσει όγκο και βάθος. Έτσι, το Sierramar αντιπροσωπεύει μια προσωπική έρευνα σχετικά με τη σχέση ύλης, χρώματος, υφής και φωτός, μέσα σε μια εκφραστική γλώσσα μεγάλης οπτικής ενέργειας. Έργο με ισχυρή πλαστική παρουσία, ιδιαίτερα ενδιαφέρον για συλλέκτες που εκτιμούν την πειραματία με υλικά και τις προτάσεις ζωγραφικής χαρακτήρα υλιστικό και εκφραστικό. Juan Fuster (Elche, 1968) είναι ένας εικαστικός καλλιτέχνης από την επαρχία Αλιacanτίας, του οποίου η πορεία έχει διαμορφωθεί γύρω από την ερευνητική ζωγραφική και την ενσωμάτωση σύγχρονων υλικών στη γλώσσα της ζωγραφικής. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στο Γραφικό Σχέδιο στη Σχολή Τεχνών και Εφοδίων της Αλικάντης, και στη συνέχεια διεύρυνε τη σχόλησή του στη School of the Museum of Fine Arts της Βοστόνης, όπου εμβάθυνε ιδιαιτέρως στο σχέδιο και στη ζωγραφική. Από τα πρώτα του βήματα, ο Fuster έχει δείξει έντονο ενδιαφέρον για τη μάζα, τις επιφάνειες, τις υφές και τις εκφραστικές δυνατότητες των υλικών, μετακινούμενος σταδιακά τη ζωγραφική προς πεδία κοντινά στο κολλάζ, τη συν assembling και τη γλυπτική. Το ξύλο κατέχει μια ιδιαίτερα σημαντική θέση σε αυτή την έρευνα. Το έργο του έχει περιγραφεί ως σημείο συνάντησης μεταξύ της μαθηματικής ζωγραφικής και της γλυπτικής, χρησιμοποιώντας ξύλα, αντικείμενα και άλλα υλικά για να οικοδομήσει επιφάνειες μεγάλης οπτικής και φυσικής πλούσιας. Σε εκθέσεις όπως «Ο αέρας που μας φθείρει» (Universidad Miguel Hernández, 2006) ήδη είχε επισημανθεί η χρήση δομών, ξύλου και αντικειμένων για τη δημιουργία συνθέσεων που χαρακτηρίζονται από όγκο, χρώμα, υφές και γραμμές.