Juan Fuster - Sierra de Santa Pola

Η Sierra de Santa Pola, πραγματοποιημένη το 2008, αποτελεί μέρος μίας ευρύτερης σειράς στην οποία ο καλλιτέχνης διερευνά τις εκφραστικές δυνατότητες του ξύλου ως κύριο στοιχείο της συνθέσεως.
Το έργο χτίζεται πάνω σε βάση από DM και ενσωματώνει ευρείες ξύλινες πλάκες, κυρίως σε αποχρώσεις του κόκκινου, εργασμένες μαζί με ακρυλικά. Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθεση με έντονο εκφραστικό χαρακτήρα, όπου η ύλη, το ανάγλυφο και το χρώμα αποκτούν ιδιαίτερα έντονη παρουσία.
Παρά τη δύναμη των κόκκινων και την επιβλητικότητα των ξύλινων τμημάτων, το έργο μεταδίδει μια αξιοσημείωτη αίσθηση φωτεινότητας και ανοιχτής διάθεσης. Το φως φαίνεται να διαπερνά και να εξισορροπεί την υλική εντάση της σύνθεσης, δημιουργώντας ένα διάλογο ανάμεσα σε πυκνότητα και ελαφρότητα, ανάμεσα στη δύναμη της κίνησης και τη χρωματική διαύγεια.
Η χρήση ευρύτές διαστάσεων ξύλου προσφέρει επιπλέον μια σχεδόν γλυπτική διάσταση στο έργο, κάνοντας την επιφάνεια ζωγραφικής να αποκτήσει όγκο και βάθος. Έτσι, το Sierramar αντιπροσωπεύει μια προσωπική έρευνα για τη σχέση ύλης, χρώματος, υφής και φωτός, μέσα σε μια εκφραστική γλώσσα με μεγάλη οπτική ενέργεια.
Ένα έργο έντονης πλαστικής παρουσίας, ιδιαίτερα ενδιαφέρον για συλλέκτες που εκτιμούν τον πειραματισμό με υλικά και τις προτάσεις ζωγραφικής υλιστικής και εκφραστικής φύσης.
Juan Fuster (Elche, 1968) είναι ένας εικαστικός από την Αλικάντε, του οποίου η πορεία έχει αναπτυχθεί γύρω από την εικαστική έρευνα και την ενσωμάτωση σύγχρονων υλικών στη γλώσσα της ζωγραφικής. Αρχικά μορφώθηκε σε Γραφικό Σχέδιο στη Σχολή Τεχνών και Εργασιών του Αλικάντε, και αργότερα διεύρυνε τη μορφωτική του κατάρτιση στη School of the Museum of Fine Arts της Βοστώνης, όπου εμβάθυνε ειδικά στο σκίτσο και στη ζωγραφική.
Από τα πρώτα του βήματα, ο Φούστερ έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ύλη, τις επιφάνειες, τις υφές και τις εκφραστικές δυνατότητες των υλικών, μετακινώντας σταδιακά τη ζωγραφική προς πεδία κοντά στο κολάζ, τη συνένωση και τη γλυπτική. Το ξύλο κατέχει ιδιαίτερα σημαντική θέση σε αυτήν την έρευνα.
Το έργο του έχει περιγραφεί ως συνάντηση ανάμεσα στη μη υλική ζωγραφική και τη γλυπτική, χρησιμοποιώντας ξύλα, αντικείμενα και άλλα υλικά για τη δημιουργία επιφανειών μεγάλης οπτικής και φυσικής πλούτου. Σε εκθέσεις όπως το «Ο αέρας που μας φθείρει» (Universidad Miguel Hernández, 2006) ήδη διακρινόταν η χρήση δομών, ξύλου και αντικειμένων για τη δημιουργία συνθέσεων χαρακτηριζόμενων από τον όγκο, το χρώμα, τις υφές και τις γραμμές.