Juan Fuster - Montañas blandas

Μαλακές βουνές, δημιουργημένες το 2008, αποτελούν μέρος μίας ευρείας σειράς στην οποία ο καλλιτέχνης εξερευνά τις εκφραστικές δυνατότητες του ξύλου ως κύριου στοιχείου στη σύνθεση. Το έργο έχει κατασκευαστεί πάνω σε βάση από DM και ενσωματώνει ευρείες ξύλινες επιφάνειες, κυρίως σε κόκκινους τόνους, δουλεμένες μαζί με ακρυλικά. Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθεση με έντονο εκφραστικό χαρακτήρα, στην οποία η ύλη, ανάγλυφο και χρώμα αποκτούν μια ιδιαίτερα έντονη παρουσία. Παρά τη δύναμη των κόκκινων και την αποφasticία των ξύλινων τεμαχών, το έργο μεταφέρει μια αξιοσημείωτη αίσθηση φωτεινότητας και ανοιχτότητας. Το φως φαίνεται να διαπερνά και να εξισορροπεί την υλική ένταση της σύνθεσης, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στην πυκνότητα και στην ελαφρότητα, ανάμεσα στη δύναμη του χειροτου ορθού και τη χρωματική καθαρότητα. Η χρήση ευρείων ξύλων προσφέρει επιπλέον μια σχεδόν γλυπτική διάσταση στο κομμάτι, κάνοντας την ζωγραφική επιφάνεια να αποκτήσει όγκο και βάθος. Έτσι, η Sierra-mar (Sierramar) αντιπροσωπεύει μια προσωπική έρευνα σχετικά με τη σχέση ύλης, χρώματος, υφής και φωτός, εντός μίας εκφραστικής γλώσσας μεγάλης οπτικής ενέργειας. Ένα έργο με έντονη πλαστική παρουσία, ιδιαίτερα ενδιαφέρον για συλλέκτες που αποτιμούν τον πειραματισμό με υλικά και προτάσεις ζωγραφικής με υλική και εκφραστική φύση. Ο Χουάν Φούστερ (Άλχε, 1968) είναι ένας πλαστικός καλλιτέχνης από την Αλικάντε (Alicante) του οποίου η πορεία έχει αναπτυχθεί γύρω από την ζωγραφική έρευνα και την ένταξη σύγχρονων υλικών στη γλώσσα της ζωγραφικής. Εκπαιδευθείς αρχικά στο Γραφικό Σχέδιο στη Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων του Αλικάντε, επεκύρωσε στη συνέχεια τη μορφωτική του κατάρτιση στη School of the Museum of Fine Arts της Βοστώνης, όπου ερεύνησε ιδιαίτερα το σχέδιο και τη ζωγραφική. Από τα πρώτα βήματά του, ο Φούστερ έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ύλη, τις επιφάνειες, τις υφές και τις εκφραστικές δυνατότητες των υλικών, μετακινώντας σταδιακά τη ζωγραφική προς περιοχές κοντά σε κολάζ, συνένωση και γλυπτική. Το ξύλο κατέχει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο σε αυτή την έρευνα.Το έργο του έχει περιγραφεί ως ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα στη ζωγραφική ύλης και τη γλυπτική, χρησιμοποιώντας ξύλα, αντικείμενα και άλλα υλικά για να κατασκευάσει επιφάνειες μεγάλης οπτικής και φυσικής πλούτου. Σε εκθέσεις όπως «Ο αέρας που μας φθείρει» (Universidad Miguel Hernández, 2006) ήδη ξεχώριζε η χρήση δομών, ξύλου και αντικειμένων για τη δημιουργία συνθέσεων χαρακτηρισμένων από τον όγκο, το χρώμα, τις υφές και τις γραμμές.