Madjid Rahnavardkar (1943) - Mutter und Kind im Park

Το έργο απεικονίζει ένα εμβληματικό και οικείο θέμα για τον Madjid: μια κομψά ντυμένη μητέρα με προστατευτικό καλοκαιρινό καπέλο κάθεται σε ένα λευκό ξύλινο παγκάκι στο πάρκο, ενώ το μικρό ξανθό παιδί με το λευκό φορεματάκι αναζητά την τρυφερή ματιά προς αυτήν. Καλλιτεχνική εκτέλεση (στυλ & τεχνική): Το έργο επιδεικνύει με μαεστρία τον χαρακτηριστικό «ασύνειδη εξπρεσιονισμός» του Madjid με έντονο ιμπρεσιονιστικό ήχο. Η αναγνωρίσιμη γραφή του αποτυπώνεται στις παχιές, ζωντανές πινελιές (Impasto), όπου τα χρώματα διαχέονται άμεσα μεταξύ τους και χτυπιούνται πάνω στην επιφάνεια. Η κήπος και το λιβάδι με τα λουλούδια στο προσκήνιο συγχωνεύονται σε ένα βιρτουόζικο παιχνίδι φωτός, σκιάς και φευγαλέων χρωματικών σημείων (λευκές, κίτρινες και βιολετί αποχρώσεις). Ο Madjid συνειδητά αποφεύγει τις σκληρές ακμές, ώστε να αιχμαλωτίσει αντί γι’ αυτό την καθαρή, ζωντανή αίσθηση διακοπών, το συναισθηματικό και την ατμόσφαιρα της καλοκαιρινής στιγμής.