Tijs Dragtsma (1992) - Echo of John Wick II

Echo of John Wick II δεν απεικονίζει έναν δολοφόνο. Απεικονίζει έναν άνθρωπο που συντρίβεται από τη θλίψη και επανακατασκευάζεται με ακρίβεια. Η βία εδώ δεν γεννιόταν από τον ενθουσιασμό ή τη σκληρότητα· μεγάλωνε από την αγάπη, από τη σιωπηλή ζωή που προσπαθούσε να προστατεύσει, και από όλα όσα κατέρρευσαν μόλις εκείνη η ζωή του πήρε το δρόμο.

Αναδύεται από ένα σχεδόν ολότελα σκοτεινό περιβάλλον, μαύρο κοστούμι, σκούρα γραβάτα, μακριά μαλλιά και γενειάδα πιάνουν το τελευταίο φως πριν εξαφανιστεί. Τα μάτια του φέρουν το βάρος της εικόνας, έντονα εστιασμένα, ακαταλαβίστικα, ηρεμία ενός ανθρώπου που έχει ήδη αποφασίσει τι έρχεται μετά. Γύρω του, ένα αχανές μαύρο πεδίο αρνητικού χώρου πιέζει, αφήνοντας μόνο τη σιαγόνα του, το βλέμμα του και το καθαρό άκρο των ώμων του φωτισμένα.

Ούτε μπογιά. Ούτε αποτύπωμα. Ούτε μελάνι. Κάθε γραμμή αυτού του προσώπου γρατζουνιέται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη μέσω αφαίρεσης αντί προσθήκης. Η εικόνα υπάρχει γιατί υλικό αφαιρέθηκε, όχι επειδή προστέθηκε επάνω της, ελεγχόμενη ζημιά επιφάνειας μορφοποιημένη σε ομοιομορφία που φαίνεται σχεδόν υπερβολικά ακριβής για να μόνο από κάτι τόσο ακατέργαστο όπως μια γρατζουνιά.

Το πορτρέτο παρόντα πάντα, με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα εδώ, τη γιγαντώνει. Κάτω από μεταβαλλόμενη gamma γωνία το κοντράστ βαθύνει, το ασημί των γρατσουνιών πιάνει και φέγγει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά καθώς κινείσαι γύρω από αυτό, χωρίς ποτέ να χάσει τον άνθρωπο στο κέντρο του.

Από απέναντι σε ένα δωμάτιο το έργο διαβάζεται ως μα monumental, ένα ενιαίο πρόσωπο που κρατά ολόκληρο έναν τοίχο μαύρου. Πλησίασε και η βεβαιότητα διαλύεται σε μια πεδίο ελεγχόμενων γρατσουνιών, μια επιφάνεια ακατέργαστων σημαδιών που μόνο όταν απομακρυνθείς επανέρχεται σε πρόσωπο. Είναι ένα πορτρέτο που ζητά να το δεις δύο φορές, από απόσταση και κοντά.

Echo of John Wick II συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, από τον Τijs Dragtsma, στην οποία οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί κονικώ ή εκτύπωσης. Εδώ αυτή η γλώσσα γίνεται τρόπος ομιλίας για τη θλίψη καθ’ εαυτής, για το πώς η απώλεια μπορεί να χαρακτέψει κάποιον μέχρι η θλίψη και η ακρίβεια να μην είναι πλέον διαχωρίσιμες, μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Δεν διάλεξε τη βία. Η βία ήταν ό,τι του είχε απομείνει."

About Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένες γραμμές γραμμένες σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο σε κοντινή απόσταση, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ελαφρύ. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυο γραμμών, κάθε γραμμή μια σκόπιμη κίνηση, κάθε γραμμή ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο επιφάνειας απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές απεικονίζουν. Καθώς το φως αλλάζει πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται ξεκάθαρη και ορισμένη. Από άλλη γίνεται μαλακότερη και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό ουσιαστικό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήσυχη έντασή του. Η πράξη της χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η destruction σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα ποτέ δεν παραμένει πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει προς τα έξω από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται σε ηρεμία. Είναι εντός αυτού του κινήματος, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάδι. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

About the Artist

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω τη τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα ενώνονται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά ό,τι δημιουργώ.

Mέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται σαν ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή τη ένταση. Αυτό που τους συνδέει είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στη Reflection και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.