Tijs Dragtsma (1992) - Weightless Under Reason

Weightless Under Reason αρχίζει σε έναν τόπο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Μια κλασική ιταλική πλατεία, οι αψίδες της σιωπηλές και ακριβείς, αιωρείται σε ένα σκοτάδι χωρίς δάπεδο και ορίζοντα. Στο κέντρο κρέμεται μια μαρμάρινη σφαίρα, λεία και τεράστια, κρατημένη στον αέρα από τίποτα που το μάτι μπορεί να εξηγήσει. Ένα μοναχικό, χωρίς προσώπους, άλλο πρόσωπο στέκεται ξεχωριστά, παρακολουθώντας από απόσταση που είναι υπερβολικά μεγάλη για άνεση.

Η σκηνή διαβάζεται ως μια μελέτη πάνω στη λογική, εκείνο το ήσυχο ανθρώπινο ένστικτο που αρχειοθετεί τον κόσμο με κολώνες, γεωμετρία και αναλογίες, αντίθετα με ένα μυστήριο που δεν μπορεί να το περιέξει πλήρως. Η σφαίρα δεν υπακούει στη βαρύτητα. Το πρόσωπο δεν ρωτά γιατί. Μεταξύ τους απλώνεται μια σιωπή που αισθάνεται λιγότερο άδειο κενό και περισσότερο σκέψη σε οδύνη.

Τίποτα εδώ δεν ζωγραφίστηκε ή εκτυπώθηκε. Η πλατεία, οι αψίδες και η αδύνατη σφαίρα υπάρχουν μόνο επειδή το ακρυλικό γυαλί έχει μεταβληθεί, η επιφάνειά του δουλεύτηκε με ελεγχόμενες γρατζουνιές μέχρι το φως να βρει έναν τρόπο να περιγράψει αυτό που ο χρωστήρας δεν άγγιξε ποτέ. Αν γέρνεις το έργο, η αρχιτεκτονική γίνεται διαυγής. Αλλιώς μετατόπισε και υποχωρεί μαύρο, εξίσου αβέβαιο όσο και η λογική που απεικονίζει.

Από απέναντι σε ένα δωμάτιο το έργο διαβάζεται ως μια ενιαία, monumental εικόνα, δροσερή, αρχιτεκτονική, σχεδόν ασύλληπτα ελαφριά. Πλησίασε και αυτή η εικόνα διαλύεται σε ένα πεδίο ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας, αμέτρητα μεμονωμένα ίχνη που μόνο σε σωστή απόσταση και υπό σωστό φως αποκτούν νόημα. Όσο πλησιάζεις, τόσο περισσότερο η βεβαιότητα που είχες από μακριά δίνεις πίσω.

Το Weightless Under Reason συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστήρα ή εκτύπωση. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Η Λογική χτίζει την πλατεία. Δεν εξήγησε τη σφαίρα."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Καρφωμένες γραμμές, βήμα-βήμα, σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που αγκαλιάζουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και με πλήρη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο από μεμονωμένα ίχνη. Κοντό, ευαίσθητο και σχεδόν ελαφρύ. Τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμία με μια σαφή κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει διαγυρίζοντας την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από γωνία, η φιγούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει στην παρουσίασμα προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και γεμάτο κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ τελείως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα αλλάζει με προοπτική και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρά προς τα εμπρός από το μαύρο. Σε άλλες, επιστρέφει σε ακινησία. Εκείνο το κίνημα, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη στατική, αλλά ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου ξεκινά συνήθως με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στον πυρήνα όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα emerge μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τους συνδέει είναι ο κοινός δέσμευση στην πρωτοτυπία, την σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από τη φαντασία, την ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργήσω έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.