Tijs Dragtsma (1992) - Wind's Patient Hand

Το Χέρι του Ανέμου που Φροντίζει ανοίγει σε μια μονή αμμώδη ύψωμα, παγιδευμένο τη στιγμή που η επιφάνειά του κρατά τη μνήμη κάθε ριπής που κάθε φορά το διαπέρασε. Ρίγες διατρέχουν τη άμμο σαν ανάσα, και οι σκιές που σχηματίζουν λεπτές όπως χτένες πέφτουν από ένα σκούρο φως πάνω από, πλαισιωμένες από ένα μαύρο τόσο βαθύ που φαίνεται χωρίς βάθος.

Χωρίς βαφή. Χωρίς αποτύπωμα. Χωρίς μελάνι. Οι ράχες του αμμόλοφου, η μεταβαλλόμενη σκιά και ο λεπτός ίστος κόκκος αποτελούνται από ελεγχόμενες γρατζουνιές εργασμένες άμεσα στον ακρυλικό γυαλί, η εικόνα σχηματίζεται από αυτά που έχουν αφαιρεθεί αντί για αυτά που έχουν προστεθεί.

Η εικόνα υπάρχει πάντοτε, υπό το φως της ημέρας και στο σκοτάδι. Το φως της δίνει βάθος: κάτω από άμεσο φως οι γρατσουνιές αγγίζουν και αντανακλούν, και η αντίθεση βαθαίνει. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει την εικόνα.

Υπάρχει κάτι σιωπηλά συγκινητικό σε ένα τοπίο που διαμορφώθηκε από τίποτα άλλο παρά υπομονή. ο Άνεμος δεν φέρνει κίεμο ή σχέδιο, όμως με τα χρόνια τραβά γραμμές τόσο συνειδητές που θα μπορούσαν να είχαν προγραμματιστεί με κάθε μία. Το Χέρι του Ανέμου που Φροντίζει είναι μια διαλογή πάνω σε αυτή τη αργή συγγραφική πράξη, πάνω στο πώς η ευγενέστερη δύναμη, αν δοθεί αρκετός χρόνος, γίνεται αυτή που διαρκεί.

Ορατό από απόσταση ενός δωματίου, το αμμόβουνο αναδύεται μα monumental against the darkness. Πλησίασε κι ο μνημείo διαλύεται σε ένα πεδίο γρατσουνιών, καθεμία μικρή και συνειδητή, μαζί κρατώντας ολόκληρη την εικόνα σταθερή.

Το Χέρι του Ανέμου που Φροντίζει συνεχίζει τη σειρά Τέχνη με Γρατσουνιές από τον Τijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση δομείται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί για χρωση ή αποτύπωση. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Ο άνεμος δεν προσθέτει. Απλώς αφαιρεί, μέχρι αυτό που παραμένει να πάρει τη μορφή της υπομονής αυτού καθ’εαυτόν.»

Σχετικά με την Τέχνη με Γρατσουνιές

Η Τέχνη με Γρατσουνιές είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Κομμένη γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που αγγίζουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από μακριά, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρεισίωση. Ωστόσο από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν αβάρος. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτεπίλεπτο ιστό γραμμών, καθεμία μια συνειδητή χειρονομία, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Το ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γρατσουνιές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει η επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα παραμένει καθαρό και οριστικό. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως κρουνός, το αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσα τόσο καθηλωτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Η καταστροφή γεννά τη δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από τον αλληλεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται στην ακινησία. Σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και τη γαλήνη, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, ένα ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη σταθερό στυλ, αλλά ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου ύλη, δομή, φως και συναίσθημα συνδυάζονται.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί μια ύλη να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς може η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων ό,τι δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα εργασιών προσεγγίζεται όπως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τους ενώνει είναι η κοινή δέσμευση στην αρχ originality, καθαρότητα και συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από την αντίθεση. Μεταξάφωνη μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξάφωνη μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξάφωνη μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάλογη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio αποτελεί τον χώρο όπου αυτές οι εξερευνήσεις συναντώνται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, με πρόθεση και ζωντανά.