Tijs Dragtsma (1992) - Where You Were

Η εικόνα είναι ένα πλήθος. Σώματα πιεσμένα κοντά σε απόλυτο μαύρο, μια συγκέντρωση τόσο πυκνή που οι φιγούρες σχεδόν συγχωνεύονται σε μια ενιαία σιλουέτα. Χωρίς πρόσωπα. Χωρίς χαρακτηριστικά. Μόνο τα αχνά περιγράμματα που για λίγο βρίσκει το φως στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας τους ώμους, τα χέρια και την υπόνοια προφίλ που ποτέ δεν ολοκληρώνονται πλήρως.

Στο κέντρο αυτού του πλήθους υπάρχει ένας χώρος με μορφή ανθρώπου. Ούτε κενότητα τυχαία.Μια μορφή, σαφώς ορισμένη, ελαφρώς φωτεινότερη από τα σώματα που την περιβάλλουν. Ο αρνητικός χώρος φέρει περισσότερο βάρος από οτιδήποτε γύρω. Κάτι ήταν εδώ. Κάποιος ήταν εδώ. Το πλήθος φέρει ακόμα το περίγραμμα αυτής της παρουσίας.

Where You Were είναι ένα έργο για την απουσία και την κοινότητα. Για τον τρόπο που μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να διατηρεί το σχήμα κάποιου που πλέον δεν βρίσκεται ανάμεσά τους. Για τον ιδιαίτερο τύπο σιωπής που εγκαθίσταται σε έναν χώρο που κάποτε γέμιζε.

Κανένα χρώμα. Κανένας τύπωμα. Κανενός μελάνι. Η εικόνα δεν εμφανίζεται μέσω προσθήκης. Αναδύεται μέσω αφαίρεσης, μέσω ελεγχόμενων γρατζουνιών σε ακρυλικό γυαλί που καθεμιά αγγίζει το φως διαφορετικά καθώς ο θεατής κινείται. Από απόσταση, το σκηνικό είναι μνημειακό, ένα πλήθος που μαζεύτηκε στο σκοτάδι. Μπροστά, η επιφάνεια αποκαλύπτεται ως πεδίο σημαδιών, το κάθε ένα ακριβές, το κάθε ένα μέρος ενός ευρύτερου ογκώματος. Το έργο αλλάζει ανάμεσα στην παρουσία και τη σιωπή με τον ίδιο τρόπο που κινείται το θέμα.

Οι περιβάλλοντες φιγούρες ποτέ δεν γίνονται πρόσωπα. Αυτός είναι ο προ deliberateintent. Είναι everyone. Είναι no one. Ο κενός χώρος μεταξύ τους είναι το πιο αναγνωρίσιμο στοιχείο στην εικόνα.

Αυτό το έργο συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch του Tijs Dragtsma, στην οποία οι απεικονίσεις κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Where you were, the light still reaches."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και εξάγουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ασήμαντο. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιαστική για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά μήκος της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη, απαλύνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου ήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η έλλειψη σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρά έξω από το μαύρο. Σε άλλες, επιστρέφει στην ηρεμία. Είναι σε αυτό το κίνημα, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά ένα στιγμιότυπο, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με το Δημιουργό

Το όνομά μου είναι Τις Ντραχτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και ο συναισθηματισμός συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργούμενου από εμένα.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα οικοδομούνται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω έλλειψης, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγεύει ο αντίθεση. Μεταξύ ισχύος και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φέρω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στον στοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από τη περιέργεια, την ακρίβεια και την επιδίωξη να δημιουργεί έργα που σε κάνουν να νιώθεις ότι είναι διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.