Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Νουβό Ρεαλισμού που έβαλε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη στο κέντρο της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η σειριακότητα στοιχείων απλών και καθημερινών μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να προκαλεί ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της έρευνάς μου: της βίδας.

Αντί για τα καρφιά που χρησιμοποίησε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κίτρινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτοδύναμο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν διαρκώς την αντίληψη του έργου.

Το κίτρινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια με πυκνή ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας μια μορφή οπτικής δόνησης. Από εμπρόσθενη προβολή η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελάχιστη· παρατηρώντας την από την πλευρά, ωστόσο, ξεδιπλώνεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να αποτελεί μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε σήμα τέχνης.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για να ενώνει και να σταθεροποιεί χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανησυχητική, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σ’ αυτήν τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, διδιάστατο και τρισδιάστατο, γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδοβάν, παγκοσμίως διάσημου για την τεχνική της Screw Art.

Το έργο κοσμείται με μια θήκη από Plexiglas.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στο μονοπάτι της Pop Art, Screw Art, της ορθολογιστικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτικό ύφος και πολιτισμική επιρροή το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με το μυθολογικό πλούτο του πολυτελούς, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, προφέροντας σύμβολα σατικ και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τις μάρκες που αναφέρονται, αλλά αρχικά δημιουργήματα, εκτελεσμένα με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και ανάγνωση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονου πολιτισμικού αντικειμένου.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα ελκυστικά σε συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της έννοιας street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.