Antonio Di Viccaro (1935) - Sperlonga

Το καλλιτεχνικό ταξίδι του Antonio Di Viccaro, ενός συνεπούς και ευαίσθητου τοπιογράφου, καταγόμενου από Castelforte, Latina, σημαδεύεται από ένα βασικό, δυνατό και επιδραστικό στοιχείο: το χρώμα, ο απόλυτος πρωταγωνιστής όλης της δημιουργίας του. Αυτοχαρακτηρίζεται ζωγράφος, και επιβεβαιώνεται ως τέτοιος κατά τη διάρκεια της πορείας του, διότι το υλικό-πλαστικό του έργο αποτελείται ακριβώς από χρώμα, επιφανειακή παρούσα δύναμη, το αποτέλεσμα του οποίου με τον καιρό θα αποδείξει την απόκτηση και την υιοθέτηση μιας συγκεκριμένης χρωματικής έρευνας. Μια πάθηση που αποκαλύφθηκε από τα παιδικά χρόνια, ένα ταλέντο εγγενές μετατράπηκε αργότερα σε τεχνική μα…, χάρη σε μια καριέρα που βασίζεται στη μελέτη, στην πείσμα και στη δουλειά.

Σήμερα ο Di Viccaro κατέχει μια εδραιωμένη και νικηφόρα γνώση του “πώς να ζωγραφίζεις”, προέρχεται από το χρώμα και προχωρεί σε αυτό, σε μια φυσική και σηματοδοτημένη πορεία, όπου ο σπάτουλα, το αγαπημένο εργαλείο, δημιουργεί και μεταμορφώνει στον καμβά μια πραγματικότητα φαινομενικά γνωστή και ήδη βιωμένη, επαναπροσδιορισμένη και αναζωογονημένη από το δικό του άγγιγμα. Θα επιβεβαιώσει τη χρήση της σπάτουλας για μεγάλο μέρος της καριέρας του, τεχνική που χρησιμοποιείται από ελάχιστους τοπιογράφους στην Ιταλία, οδηγώντας στη δημιουργία ενός προσωπικού και αναγνωρίσιμου στυλ: τεμάχια χρώματος που τοποθετούνται ακόμη και αυθαίρετα, με σημαντική οπτική και συναισθηματική επίδραση. Μπροστά στα τοπία του, στις διαφανίσεις των ταραγμένων νερών, στα στενά δρομάκια γεμάτα χρώματα, ο θεατής αρχικά συνταράσσεται, σχεδόν δέρνεται· το μάτι εξετάζει το τοπίο, ακούει και ερμηνεύει από τον καλλιτέχνη, σε ένα νέο, σύγχρονο πλαίσιο, όπου το κίτρινο συνυπάρχει με το μπλε, το κόκκινο με το ροζ, σε αντίθεση που δημιουργεί συνεκτικότητα. Γίνεται συνείδηση της ύλης, οι αισθήσεις κινούνται.

Το χρώμα λάμπει, σε ορισμένα σημεία το λάδι είναι τόσο γενναιόδωρα διασκορπισμένο στον καμβά που θα το θέλαμε σχεδόν να το αγγίξουμε, κατά περιόδους έχουμε την αίσθηση ότι ακούμε το φεύγω των υδάτων ενός κατακλυζόμενου θαλάσσιου τοπίου βυθισμένου σε ένα απαλό μπλε, ή ότι χαϊδεύουμε τις επικαλύψεις σε μια ήρεμη λίμνη. Μετά έρχεται η λεπτομέρεια, η φροντίδα που διαχέεται στη λεπτομέρεια και συλλαμβάνει την προσοχή. Παράθυρα ακτινοβολημένα από έντονο αλλά καθησυχαστικό φως, λουλούδια ξαπλωμένα ανάμεσα σε ζωντανά σοκάκια, όπου σπάνια αποτυπώνεται ο ανθρώπινος χαρακτήρας, πρωταγωνιστές η φύση, η ζωή, η αγάπη για το ωραίο. Ο Di Viccaro νιώθει τη φύση, έχει αποδώσει το τοπίο, το οποίο λαμβάνει φως μέσω μιας εσωτερικοποίησης του, σε μια διαδικασία επεξεργασίας που γίνεται ορατή τη στιγμή της εκτέλεσης του έργου.

Το τοπίο είναι φορτωμένο με αισιοδοξία, ακόμη και όταν το έργο παρουσιάζει ένα σκηνικό στο ηλιοβασίλεμα, διότι το φως έχει ήδη εμφανιστεί, προγενέστερο χρονικά και προϋπάρχον. Το χρώμα είναι μέσο άσκησης επιρροής στην ψυχή, μας το προτείνει ο πατέρας του Αστρακτισμού, Β. Καντίνσκυ, το έργο του Antonio Di Viccaro φτάνει ρητά στα μάτια, αλλά η δύναμή του βρίσκεται στο ότι καταφέρνει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, συγκινώντας και συμμετέχοντας την ψυχή του θεατή.