Anton Kaestner - #85 - " Avant la Nuit ".

#85 - XL - « Avant la Nuit ».
Μονοθεατρικό έργο, πρωτότυπη δημιουργία του Άντον Κάεστνερ, απευθείας από το γαλλικό εργαστήριο.

Σπρέι ακρυλικού σε πλάκα plexiglas 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για μια πρωτότυπη εργασία «πολλαπλών επιπέδων» με λαμπερή γυαλίστική εμφάνιση που προσεγγίζει την εφαρμογή ρητίνης και είναι μοναδική.

Διαστάσεις: Ύψος 34,2 ιν. x πλάτος 24,2 ιν. x 0,12 ιν. / 87 x 61,5 x 0,3 cm χωρίς κάδρο.
Ο πίνακας πωλείται χωρίς κάδρο. Κάδρο υψηλής ποιότητας με την γερμανική μάρκα Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 Natura 514 Οξιά ή άλλος (Ύψος 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) διαθέσιμο επιπλέον κατόπιν ζήτησης κατά την παράδοση για 130€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος.
Σ accompanies a Certificate of Authenticity.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Άντον Κάεστνερ είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Biography

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμούταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, που επηρέασε και έσπειρε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 ξεκίνησα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, δοκιμάζοντας αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και μετά A3. Αρχικά με προσέλκυσε η μη αντικειμενική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και αν και θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια συμπάθεια για πνευματικά υλικά καθώς συντονίζονταν με την εξερεύνηση της ύπαρξης, της μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδιά μου διεύρυναν την αντίληψή μου, εκθέτοντας με σε ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, βυθιζόμουν στη τοπική καλλιτεχνική σκηνή και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τη εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντοτε μέρος μου, σιγά-σιγά να 'βράζει' υποβρυχίως. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για εμένα—ένας τρόπος να απελευθερωθώ από τον κόσμο και να επικεντρωθώ στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντοτε βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέα εργασία είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω πραγματικές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ελπίζω να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από διαφορετική οπτική και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά την συνταξιοδότηση από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφιερώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στη τέχνη μου. Στο τέλος του 2023, ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα, και, προς έκπληξή μου, η δουλειά μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας τροφιμό σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια ξεχωριστή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά ιχνηλάτες και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωτριέ plexiglass, μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» —οτιδήποτε πάει— για να βάλω στη σκέψη, στα στρώματα και στα θαμπώματα-καθρέφτες που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκαλύψεις και ανακαλύψεις όταν τελικά εκτίθεται το κομμάτι. Αυτή η προσέγγιση, που εναρμονίζεται με τη διαδικασία αποκάλυψης / δέσμευσης της φωτογραφίας, είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω «μη ανατρέψιτες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανόν θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου πρό-σφαλώς απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «νοηματοδότηση / διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», «le vif» όπως θα το έθετε ο γαλλικός φανταστικός συγγραφέας Αλαν Νταμασιό.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να φέρνει στο νου τη διαφάνεια και τη φωτεινότητα των βιτρό, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το plexiglass προσφέρει στον πίνακα ένα γιγαντιαίο δέρμα που μπορεί κανείς να δει τη δική του σκιά, διαφορετική για κάθε καινούριο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Ο διάλογος μεταξύ φωτός, χρώματος και υφής, και των ελλειπόντων μερών, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ο παιγνιώδης συνδυασμός «λεπτομέρειες για κοντινό» και «απόσταση για όλο το έργο» να παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τη δική τους εσωστρεφή πορεία.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη διαρκή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να τελειοποιήσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Αντών Κάεστνερ.