[DIALETTI] - Dizionarietto dell’argot - 1900

«Οι άνθρωποι της υψηλής κοινωνίας αγαπούν να καταφεύγουν στο αργκό, και αυτοί στους οποίους μπορεί να προσάψει κανείς κάτι ονειρεύονται την άνεσή τους στο να μιλούν γι' αυτό.» (Marcel Proust, 'La parte di Guermantes') Αρχικά, με τον όρο αργκό εννοούνταν οι γλώσσες της μαφίας ή των στρατιωτικών. Ακολούθως άνθησε το αργκό και σε άλλες κοινωνικές ομάδες και σε κάθε γειτονιά, οπότε κάθε περιβάλλον έχει το δικό του αργκό. Στην πράξη πρόκειται για ένα γλωσσικό καταγραφικό ιδίωμα ενός κοινωνικού ομίλου, ο σκοπός του οποίου είναι η απομάκρυνση των ξένων από την επικοινωνία, κωδικοποιώντας τα ανταλλασσόμενα μηνύματα. Η έννοια εμφανίζεται στη Γαλλία τον 13ο αιώνα, με το όνομα jargon (δηλαδή γλωσσικό δίκτυο). Μία από τις πρώτες εμφανίσεις του αργκό σε ένα λογοτεχνικό κείμενο χρονολογείται στον 15ο αιώνα, χάρη στον François Villon και τα μπερδεμένα τραγούδια του που ενσωματώθηκαν στο Coquillards, τα οποία αφηγούντο πανούργους και το γλωσσικό τους λεξιλόγιο που γινόταν κατανοητό μόνο χάρη στην περιγραφή των πράξεων που υφίσταντο από τους κακοποιούς. Η γαλλική λογοτεχνία των επόμενων αιώνων διαδόθηκε κυρίως το παρισινό αργκό, μέσα από τα έργα των Βίκτορ Ούγκο, Ονόρ ντε Μπαλζάκ, Εμίλ Ζολά και πολλών άλλων. Το παρισινό αργκό παρέμεινε πολύ ζωντανό στην πρωτεύουσα μέχρι τη δεκαετία του 1950· ο μυθιστοριογράφος Λουί-Φερντινάν Σελέν το χρησιμοποίησε στα κείμενά του μέχρι το 1961, χρονιά θανάτου του.

Ενωμένοι, ως φόρο τιμής: δύο τεύχη της σατιρικής εφημερίδας «Il Male», Έτος III αρ. 25 (30/6/1980) και Έτος III αρ. 27 (14/7/1980).

Χειρόγραφο σε χαρτί, σε-8° (215×160 mm). 95 σελίδες (ολοκληρωμένο). Γραφή σε ευανάγνωστη γραφή πάνω σε χαρτί τετραγωνισμένο. Ρελιέτο σε κόκκινη περκαλίνη, που ανήκε στον συγγραφέα Paolo Valera (Κόμο, 1850 – Μιλάνο, 1926).

Τέλος 19ου αιώνα – αρχές 20ού αιώνα.