Ένα ξύλινο γλυπτό - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
03
ημέρες
06
ώρες
54
λεπτά
23
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140172 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό με τίτλο «A wooden sculpture» προερχόμενο από το βόρειο Τogo, φτιαγμένο από τον λαό Losso από το Siou, Ντουφελγου, με αυθεντικότητα/αυθεντικότητα και προέλευση συνδεδεμένες με το Siou, περιοχή Ντουφελγου.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μία Διπλή-Κεφαλή Γλυπτικής Losso
Άνθρωποι Losso, περιοχή Doufelgou, χωριό Siou, βόρεια Τογό
Ξύλο με σκουρόχρωμη πατίνα
Αυτή η ασυνήθιστη γλυπτική Losso από το χωριό Siou στην περιοχή Doufelgou, βόρεια Τόγκο, αντιπροσωπεύει δύο ανθρώπινες υπάρξεις ενωμένες μέσα σε ένα συμπαγές γλυπτικό σώμα. Δύο στρογγυλεμένες κεφαλές εμφανίζονται ανεξάρτητα από τους ώμους, ενώ κάτω από αυτές οι μορφές φαίνονται να συγχωνεύονται σε μια ισχυρή, σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή. Η αντίληψη δίνει στο αντικείμενο έναν άμεσα εντυπωσιακό διπλό χαρακτήρα: δύο ταυτότητες είναι σαφώς παρόντες, αλλά είναι φυσικά αδιαχώριστες.
Η σκαλιστή επιφάνεια είναι έντονα περιορισμένη. Οι σχεδόν σφαιρικοί διάκριτοι κεφαλοί έχουν μόνο ελάχιστα χαρακτηριστικά προσώπου: μικρά τρυπημένα ή βυθισμένα μάτια, κοντά στόματα και ομάδες κάθετων τομών στα μάγουλα. Οι ουλές ή ομοιοτήτων με τα σημασιακά σημάδια έχουν μεγάλη σημασία οπτικά γιατί διακόπτουν αλλιώς σχεδόν πλήρως λεία επιφανειακά πρόσωπα. Δεν υπάρχει περίτεχνο κοντό νέο ή ατομική φυσιογνωμία. Αντίθετα, ο γλύπτης επικεντρώθηκε στη μάζα, στην συμμετρία και στην σχέση ανάμεσα στις δύο κεφαλές.
Ο κορμός είναι καλυμμένος με πολυάριθμες, στενά τοποθετημένες οριζόντιες τομές. Αυτές οι ζώνες μπορεί να παραπέμπουν σε σωματικές ουλές, ρουχισμό ή άλλη μορφή πολιτιστικά σημαντικής επιφανειακής μαρτυρίας, αν και το ακριβές τους νόημα δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία. Ο τακτικός τους ρυθμός αντιτίθεται έντονα με την ευρεία αδιακόσμητη ζώνη γύρω από το μέσο του σώματος και με τους πιο ομαλούς όγκους του κατώτερου κορμού.
Το κατώτερο μέρος της γλυπτικής είναι ιδιαιτέρως ισχυρό. Τα πυελικά οριακά διαπλατύνονται πλευρικά σε ένα γωνιώδες, σχεδόν διαμαντοειδές όγκο πριν διαιρεθούν σε δύο ογκώδεις κυλιόμενες κολώνες. Είναι σαφώς ορθοστατικά τα αρρενογενή γεννητικά όργανα. Οι αναλογίες είναι σκόπιμα μη φυσιολογικές: τα πόδια είναι κοντά και εξαιρετικά βαριά σε σχέση με τον κορμό, ενώ οι δύο κεφαλές φαίνονται σχετικά μικρές. Αυτή η έμφαση στη μάζα δίνει στη γλυπτική εξαιρετικά σταθερή αίσθηση και φυσική παρουσία.
Η διπλή κεφαλή σχεδίαση είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Θα μπορούσε να υποδηλώνει ζευγαρωμένη ταυτότητα, δίδυμα, συμπληρωματική σχέση ή άλλη μορφή κοινωνικής ή τελετουργικής διπλικότητας. Μια τέτοια ερμηνεία θα πρέπει ωστόσο να παραμείνει επιφυλακτική εκτός αν διατίθενται συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με το αρχικό τελετουργικό πλαίσιο αυτής της γλυπτικής.
Θα ήταν παραπλανητικό να ταυτίσουμε αυτόματα τις φιγούρες με δίδυμους μόνο με βάση την ζεύξη τους.
Η απόδοση στη Σιόου (Siou) στην Ντοφέλγου (Doufelgou) είναι σημαντική. Αυτή η περιοχή βρίσκεται στο βόρειο Τόγκο γύρω από τη σύγχρονη Καρα Περιφέρεια και αποτελεί μέρος μιας πολιτισμικά πολύπλοκης ζώνης κατοικούμενης από κοινότητες ομιλούσας Λόσο, μαζί με αρκετές γειτονικές ομάδες. Η γλυπτική από το βόρειο Τόγκο έχει ιστορικά λάβει σημαντικά λιγότερη τεκμηρίωση από τις πλέον γνωστές καλλιτεχνικές παραδόσεις της δυτικής ακτής της Αφρικής, και παλαιότερες συλλογές συχνά χρησιμοποιούν ευρείς εθνολογικούς διαχωρισμούς που κρύβουν σημαντικές τοπικές διαφορές.
Η γλυπτική Losso χαρακτηρίζεται συχνά από έμφαση σε συμπαγείς όγκους, απλοποιημένη ανατομία και περιορισμένη περιγραφική απεικόνιση προσώπων. Το παρόν έργο ταιριάζει ιδιαίτερα καλά σε αυτή τη βορειο-τογολική γλωβολογική λεξιλόγιο. Οι ογκώδεις κ legs, ο κυλινδρικός κορμός, οι στρογγυλεμένες κεφαλές και η περιορισμένη χρήση λεπτομερειών προσώπου δημιουργούν μια αισθητική με βασική διαφορά από τις ευθυγραμμισμένες και λεπτομερώς τελειοποιημένες παραδόσεις φιγούρας που βρίσκονται πιο νότια.
Η συγκεκριμένη προέλευση από τη Siou καθιστά το αντικείμενο ιδιαίτερα ενδιαφέρον, διότι η τοπική απόδοση παρέχει σημαντικότερα στοιχεία από την γενική ένδειξη “Losso, βόρειο Τόγκο.” Η Siou βρίσκεται εντός του ιστορικού τοπίου Losso στην Ντοφέλγου, όπου οι τελετουργικές πρακτικές ήταν ενσωματωμένες σε εκτεταμένες οικογένειες, προγονικές σχέσεις και τοπικές θρησκευτικές δομές. Οι φιγούρες που προέρχονται από τέτοια περιβάλλοντα δεν θα πρέπει επομένως να ερμηνεύονται αυτόματα με βάση καλύτερα τεκμηριωμένες γειτονικές παραδόσεις.
Η επιφάνεια δείχνει μακροχρόνια χειρισμό και φθορά λόγω ηλικίας. Περιοχές με το σκούρο καφέ πατίνα έχουν γίνει πιο ανοιχτές, ιδιαίτερα σε προβεβλημένους όγκους, ενώ παλιές ρωγμές και γρατσουνιές παραμένουν ορατές. Οι οριζόντιες τομές έχουν επίσης εξασθενίσει λόγω φθοράς. Αυτά τα χαρακτηριστικά δίνουν στην γλυπτική μια εμφανή φθαρμένη όψη αντί για την ομοιόμορφη επιφάνεια ενός πρόσφατα κομμένου έργου.
Ο συνδυασμός δύο κεφαλών, μακροπρόθετης κατασκευής σώματος και εκτεταμένης γραμμικής διακόσμησης την καθιστά ένα ιδιαίτερα διακριτικό παράδειγμα γλυπτικής Losso. Πιο σημαντικό είναι ότι η καταγεγραμμένη της σχέση με τη Siou προσφέρει ένα πολύτιμο περιφερειακό σημείο αναφοράς για μια σποραδικά λιγότερο εκπροσωπούμενη σε βιβλιογραφία καλλιτεχνική παράδοση.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Frobenius, Leo. Und Afrika sprach. Βερολίνο, 1912–1913.
Zwernemann, Jürgen. Die traditionelle Religion der westlichen Gurunsi. Αμβούργο, 1968.
Cornevin, Robert. Histoire du Togo. Παρίσι, 1962.
Kerchache, Jacques; Paudrat, Jean-Louis; Stephan, Lucien. L’Art africain. Παρίσι, 1988.
Informant Ouro
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ24790
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜία Διπλή-Κεφαλή Γλυπτικής Losso
Άνθρωποι Losso, περιοχή Doufelgou, χωριό Siou, βόρεια Τογό
Ξύλο με σκουρόχρωμη πατίνα
Αυτή η ασυνήθιστη γλυπτική Losso από το χωριό Siou στην περιοχή Doufelgou, βόρεια Τόγκο, αντιπροσωπεύει δύο ανθρώπινες υπάρξεις ενωμένες μέσα σε ένα συμπαγές γλυπτικό σώμα. Δύο στρογγυλεμένες κεφαλές εμφανίζονται ανεξάρτητα από τους ώμους, ενώ κάτω από αυτές οι μορφές φαίνονται να συγχωνεύονται σε μια ισχυρή, σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή. Η αντίληψη δίνει στο αντικείμενο έναν άμεσα εντυπωσιακό διπλό χαρακτήρα: δύο ταυτότητες είναι σαφώς παρόντες, αλλά είναι φυσικά αδιαχώριστες.
Η σκαλιστή επιφάνεια είναι έντονα περιορισμένη. Οι σχεδόν σφαιρικοί διάκριτοι κεφαλοί έχουν μόνο ελάχιστα χαρακτηριστικά προσώπου: μικρά τρυπημένα ή βυθισμένα μάτια, κοντά στόματα και ομάδες κάθετων τομών στα μάγουλα. Οι ουλές ή ομοιοτήτων με τα σημασιακά σημάδια έχουν μεγάλη σημασία οπτικά γιατί διακόπτουν αλλιώς σχεδόν πλήρως λεία επιφανειακά πρόσωπα. Δεν υπάρχει περίτεχνο κοντό νέο ή ατομική φυσιογνωμία. Αντίθετα, ο γλύπτης επικεντρώθηκε στη μάζα, στην συμμετρία και στην σχέση ανάμεσα στις δύο κεφαλές.
Ο κορμός είναι καλυμμένος με πολυάριθμες, στενά τοποθετημένες οριζόντιες τομές. Αυτές οι ζώνες μπορεί να παραπέμπουν σε σωματικές ουλές, ρουχισμό ή άλλη μορφή πολιτιστικά σημαντικής επιφανειακής μαρτυρίας, αν και το ακριβές τους νόημα δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία. Ο τακτικός τους ρυθμός αντιτίθεται έντονα με την ευρεία αδιακόσμητη ζώνη γύρω από το μέσο του σώματος και με τους πιο ομαλούς όγκους του κατώτερου κορμού.
Το κατώτερο μέρος της γλυπτικής είναι ιδιαιτέρως ισχυρό. Τα πυελικά οριακά διαπλατύνονται πλευρικά σε ένα γωνιώδες, σχεδόν διαμαντοειδές όγκο πριν διαιρεθούν σε δύο ογκώδεις κυλιόμενες κολώνες. Είναι σαφώς ορθοστατικά τα αρρενογενή γεννητικά όργανα. Οι αναλογίες είναι σκόπιμα μη φυσιολογικές: τα πόδια είναι κοντά και εξαιρετικά βαριά σε σχέση με τον κορμό, ενώ οι δύο κεφαλές φαίνονται σχετικά μικρές. Αυτή η έμφαση στη μάζα δίνει στη γλυπτική εξαιρετικά σταθερή αίσθηση και φυσική παρουσία.
Η διπλή κεφαλή σχεδίαση είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Θα μπορούσε να υποδηλώνει ζευγαρωμένη ταυτότητα, δίδυμα, συμπληρωματική σχέση ή άλλη μορφή κοινωνικής ή τελετουργικής διπλικότητας. Μια τέτοια ερμηνεία θα πρέπει ωστόσο να παραμείνει επιφυλακτική εκτός αν διατίθενται συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με το αρχικό τελετουργικό πλαίσιο αυτής της γλυπτικής.
Θα ήταν παραπλανητικό να ταυτίσουμε αυτόματα τις φιγούρες με δίδυμους μόνο με βάση την ζεύξη τους.
Η απόδοση στη Σιόου (Siou) στην Ντοφέλγου (Doufelgou) είναι σημαντική. Αυτή η περιοχή βρίσκεται στο βόρειο Τόγκο γύρω από τη σύγχρονη Καρα Περιφέρεια και αποτελεί μέρος μιας πολιτισμικά πολύπλοκης ζώνης κατοικούμενης από κοινότητες ομιλούσας Λόσο, μαζί με αρκετές γειτονικές ομάδες. Η γλυπτική από το βόρειο Τόγκο έχει ιστορικά λάβει σημαντικά λιγότερη τεκμηρίωση από τις πλέον γνωστές καλλιτεχνικές παραδόσεις της δυτικής ακτής της Αφρικής, και παλαιότερες συλλογές συχνά χρησιμοποιούν ευρείς εθνολογικούς διαχωρισμούς που κρύβουν σημαντικές τοπικές διαφορές.
Η γλυπτική Losso χαρακτηρίζεται συχνά από έμφαση σε συμπαγείς όγκους, απλοποιημένη ανατομία και περιορισμένη περιγραφική απεικόνιση προσώπων. Το παρόν έργο ταιριάζει ιδιαίτερα καλά σε αυτή τη βορειο-τογολική γλωβολογική λεξιλόγιο. Οι ογκώδεις κ legs, ο κυλινδρικός κορμός, οι στρογγυλεμένες κεφαλές και η περιορισμένη χρήση λεπτομερειών προσώπου δημιουργούν μια αισθητική με βασική διαφορά από τις ευθυγραμμισμένες και λεπτομερώς τελειοποιημένες παραδόσεις φιγούρας που βρίσκονται πιο νότια.
Η συγκεκριμένη προέλευση από τη Siou καθιστά το αντικείμενο ιδιαίτερα ενδιαφέρον, διότι η τοπική απόδοση παρέχει σημαντικότερα στοιχεία από την γενική ένδειξη “Losso, βόρειο Τόγκο.” Η Siou βρίσκεται εντός του ιστορικού τοπίου Losso στην Ντοφέλγου, όπου οι τελετουργικές πρακτικές ήταν ενσωματωμένες σε εκτεταμένες οικογένειες, προγονικές σχέσεις και τοπικές θρησκευτικές δομές. Οι φιγούρες που προέρχονται από τέτοια περιβάλλοντα δεν θα πρέπει επομένως να ερμηνεύονται αυτόματα με βάση καλύτερα τεκμηριωμένες γειτονικές παραδόσεις.
Η επιφάνεια δείχνει μακροχρόνια χειρισμό και φθορά λόγω ηλικίας. Περιοχές με το σκούρο καφέ πατίνα έχουν γίνει πιο ανοιχτές, ιδιαίτερα σε προβεβλημένους όγκους, ενώ παλιές ρωγμές και γρατσουνιές παραμένουν ορατές. Οι οριζόντιες τομές έχουν επίσης εξασθενίσει λόγω φθοράς. Αυτά τα χαρακτηριστικά δίνουν στην γλυπτική μια εμφανή φθαρμένη όψη αντί για την ομοιόμορφη επιφάνεια ενός πρόσφατα κομμένου έργου.
Ο συνδυασμός δύο κεφαλών, μακροπρόθετης κατασκευής σώματος και εκτεταμένης γραμμικής διακόσμησης την καθιστά ένα ιδιαίτερα διακριτικό παράδειγμα γλυπτικής Losso. Πιο σημαντικό είναι ότι η καταγεγραμμένη της σχέση με τη Siou προσφέρει ένα πολύτιμο περιφερειακό σημείο αναφοράς για μια σποραδικά λιγότερο εκπροσωπούμενη σε βιβλιογραφία καλλιτεχνική παράδοση.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Frobenius, Leo. Und Afrika sprach. Βερολίνο, 1912–1913.
Zwernemann, Jürgen. Die traditionelle Religion der westlichen Gurunsi. Αμβούργο, 1968.
Cornevin, Robert. Histoire du Togo. Παρίσι, 1962.
Kerchache, Jacques; Paudrat, Jean-Louis; Stephan, Lucien. L’Art africain. Παρίσι, 1988.
Informant Ouro
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ24790
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
44 cm
Βάρος
2.7 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
