Ένα ξύλινο γλυπτό - Akuaba - Akan - Γκάνα (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
14
ώρες
13
λεπτά
38
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 6
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 6 € | |
|---|---|---|
 | 5 € | |
| 4 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140009 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Πρωτότυφη ξύλινη φιγούρα Akuaba γένους Akan από τη Γκάνα, ύψος 35 εκ, βάρος 100 g, συλλεγμένη στην περιοχή Kumasi, σε κατάσταση εύλογη, χωρίς βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια Αικαουάμπα Αφροδίτης (Akuaba Fertility Figure)
Ακάν, περιοχή Ακουάπεμ, Γκάνα
Συλλεγμένη στην περιοχή Κουμάσι
Ξύλο με καφέ προς σκούρο καφέ πατίνα
Αυτό το γυναικείο ειδώλιο γονιμότητας ανήκει στην γνωστή παράδοση των Ακάν, συνήθως αναφερόμενη ως akuaba (επίσης akua’ba). Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του είναι το εξαιρετικά μεγάλο, λοξοτμημένο, σχεδόν κυκλικό κεφάλι, που dominates ολόκληρη τη σύνθεση. Κάτω από αυτό, το σώμα περιορίζεται σε έναν μακρύ κυλινδρικό κορμό, κοντά οριζόντια εκτεταμένα μπράτσα και μια απλή κυκλική βάση. Ο ριζικός αντίθεση ανάμεσα στο μνημειακό κεφάλι και το εξαιρετικά συντομευμένο σώμα δίνει στο ειδώλιο τη χαρακτηριστική οπτική δύναμή του.
Το πρόσωπο καταλαμβάνει μόνο το χαμηλότερο τμήμα του δίσκου. Δύο ευθείες, ελαφρώς καμπύλες ακμές αρχίζουν γύρω από τα μάτια και συγκλίνουν προς μια μακριά, στενή μύτη, δημιουργώντας τη χαρακτηριστική καρδιοειδή οργάνωση του πεδίου του προσώπου. Μικρά προεξέχοντα μάτια, ένα μικροσκοπικό στόμα και περιορισμένες γραμμικές διακριτικές ερμηνείες ολοκληρώνουν τα χαρακτηριστικά. Το τεράστιο, ανεπιτήδευτο άνω τμήμα του κεφαλιού δεν αποτελεί πλέον απλώς αναπαράσταση του κρανίου αλλά τον κύριο γλυπτικό όγκο ολόκληρου του αντικειμένου.
Το σώμα είναι ρητά θηλυκό. Μικρές προβάλλουσες στήθη προεξέχουν από τον άνω κορμό, ενώ τα χέρια εκτείνονται πλευρικά ως κοίλες οριζόντιες μορφές. Ο μακρύς κυλινδρικός κορμός και η σχεδόν πλήρης απουσία ποδιών υποτάσσουν τον ανατομικό ρεαλισμό σε μια εξαιρετικά αφηρημένη κατασκευή. Εξάλλου, διάφορες δαχτυλιές γύρω από τον λαιμό παρείχον μια από τις ελάχιστες μεταβατικές στοιχειώδεις μεταξύ του τεράστιου κεφαλιού και του στενού σώματος.
Οι μορφές Akuaba είναι μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της αγκαναϊκής γλυπτικής. Παραδοσιακά, τέτοιες μορφές συνδέονται ιδιαίτερα με τη γονιμότητα, την κύηση και τα ιδεώδη υγιών και όμορφων απογόνων. Μια γυναίκα που επιθυμεί να συλλάβει θα μπορούσε να φέρει και να φροντίζει μια φιγούρα με τρόπους ανάλογους με τη μεταχείριση ενός παιδιού. Μετά από μια επιτυχή γέννα, ένα akuaba μπορεί να παραμείνει μέσα στην οικογένεια ή να εισέλθει σε ένα άλλο τελετουργικό πλαίσιο. Όμως όχι κάθε επιζώνει μορφή μπορεί να αποδοθεί μια ατομική τελετουργική βιογραφία χωρίς συγκεκριμένες πληροφορίες συλλογής.
Η απόδοση σε έναν Ακουαπέμ χωριό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Οι Ακουαπέμ βρίσκονται στα νοτιοανατολικά της Γκάνας, βόρεια της Ακκρα, και αποτελούν μια πολιτιστική περιοχή των Ακαν που διαφέρει από την καρδιά των Ασαντέ γύρω από το Κουμασί. Ενώ οι φιγούρες akuaba συχνότερα αναφέρονται στην τέχνη των Ασαντέ, αντίστοιχες μορφές γονιμότητας εμφανίζονται και σε άλλες κοινότητες των Ακαν, και η τυπική τους μεταχείριση μπορεί να διαφέρει σημαντικά ανάλογα με τις τοπικές παραδόσεις κοπής.
Αυτό το παράδειγμα φέρει την κυκλική ή δίσκο-σχήματος κεφαλή που παραδοσιακά συνδέεται με τις γυναικείες φιγούρες akuaba των Ακαν, αλλά η μεταχείρισή του είναι αξιοσημείωτα λιτή. Το εξαιρετικά ευρύ, κατά τα άλλα ανεπιτήδευτο μέτωπο, τα μικροσκοπικά χαρακτηριστικά προσώπου, το μακρύ σωληνοειδές σώμα και οι ισχυρά πλευρικές μπράτσες δημιουργούν μια ασυνήθιστα αρχιτεκτονική σιλουέτα. Η χαρακτική εξαρτάται λιγότερο από τη διακοσμητική πολυπλοκότητα και περισσότερο από την ισορροπία μερικών στοιχειωδών γεωμετρικών μορφών: δίσκος, κύλινδρος, οριζόντια ράβδος και κυκλική βάση.
Η επιφάνεια έχει εξίσου σημασία. Θερμό καφέ-κοκκινωπό τόνο ξύλου παραμένει ορατός κάτω από εκτεταμένες σκοτεινότερες περιοχές, ειδικά σε όλο το κεφάλι. Η άνιση κατανομή αυτών των σκουρότερων αποθέσεων και η λείανση των προεξέχοντων περιοχών υποδηλώνει σημαντική ηλικία και χειρισμό. Το άνω άκρο του δίσκου επίσης δείχνει μικρές φθορές και φθορά. Αυτά τα χαρακτηριστικά συνεισφέρουν στην ισχυρή γλυπτική παρουσία του αντικειμένου χωρίς να obscura τη διαύγεια της αρχικής αντίληψής του.
Η δεδομένη σύνδεση με το Κουμάσι θα πρέπει να διακρίνεται από την απόδοση του αντικειμένου σε Akuapem. Το Κουμάσι είναι το ιστορικό κέντρο της κουλτούρας των Ασαντέ και ένα σημαντικό περιφερειακό κέντρο για την κυκλοφορία και τη συλλογή των αντικειμένων των Ακαν, ενώ οι Ακουαπεμ βρίσκονται αρκετά νοτιοανατολικά. Αν η φιγούρα είχε συλλεχθεί στο Κουμάσι αλλά αποδοθεί μέσω πληροφοριών πεδίου σε ένα χωριό Akuapem, αυτή η διάκριση θα πρέπει να διατηρηθεί στο αρχείο καταλόγου αντί να περιγράφεται απλώς ως προελεύσεως από το Κουμάσι.
Η φιγούρα αποτελεί ιδιαίτερα κομψή έκφραση της τάσης των Ακαν να μεταμορφώνουν το ανθρώπινο σώμα σε ένα εξαιρετικά συμπυκνωμένο συμβολικό εικόνα. Το τεράστιο κεφαλοειδές κεφάλι, τα αμυδρά χαρακτηριστικά προσώπου και το σχεδόν διαγραμμικό σώμα απομακρύνουν τη φιγούρα από την κοινή προσωπογραφία και τονίζουν μια ιδεατή αντίληψη της γυναικείας γονιμότητας, ομορφιάς και συνέχειας μεταξύ των γενεών.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Cole, Herbert M. και Doran H. Ross. The Arts of Ghana. Λος Άντζελες, 1977.
Ross, Doran H. Wrapped in Pride: Ghanaian Kente and African American Identity. Λος Άντζελες, 1998.
Sieber, Roy. African Furniture and Household Objects. Bloomington, 1980.
Ward, W. E. F. A History of Ghana. Λονδίνο, 1958.
Πληροφοριοδότης Ouro
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ24814
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια Αικαουάμπα Αφροδίτης (Akuaba Fertility Figure)
Ακάν, περιοχή Ακουάπεμ, Γκάνα
Συλλεγμένη στην περιοχή Κουμάσι
Ξύλο με καφέ προς σκούρο καφέ πατίνα
Αυτό το γυναικείο ειδώλιο γονιμότητας ανήκει στην γνωστή παράδοση των Ακάν, συνήθως αναφερόμενη ως akuaba (επίσης akua’ba). Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του είναι το εξαιρετικά μεγάλο, λοξοτμημένο, σχεδόν κυκλικό κεφάλι, που dominates ολόκληρη τη σύνθεση. Κάτω από αυτό, το σώμα περιορίζεται σε έναν μακρύ κυλινδρικό κορμό, κοντά οριζόντια εκτεταμένα μπράτσα και μια απλή κυκλική βάση. Ο ριζικός αντίθεση ανάμεσα στο μνημειακό κεφάλι και το εξαιρετικά συντομευμένο σώμα δίνει στο ειδώλιο τη χαρακτηριστική οπτική δύναμή του.
Το πρόσωπο καταλαμβάνει μόνο το χαμηλότερο τμήμα του δίσκου. Δύο ευθείες, ελαφρώς καμπύλες ακμές αρχίζουν γύρω από τα μάτια και συγκλίνουν προς μια μακριά, στενή μύτη, δημιουργώντας τη χαρακτηριστική καρδιοειδή οργάνωση του πεδίου του προσώπου. Μικρά προεξέχοντα μάτια, ένα μικροσκοπικό στόμα και περιορισμένες γραμμικές διακριτικές ερμηνείες ολοκληρώνουν τα χαρακτηριστικά. Το τεράστιο, ανεπιτήδευτο άνω τμήμα του κεφαλιού δεν αποτελεί πλέον απλώς αναπαράσταση του κρανίου αλλά τον κύριο γλυπτικό όγκο ολόκληρου του αντικειμένου.
Το σώμα είναι ρητά θηλυκό. Μικρές προβάλλουσες στήθη προεξέχουν από τον άνω κορμό, ενώ τα χέρια εκτείνονται πλευρικά ως κοίλες οριζόντιες μορφές. Ο μακρύς κυλινδρικός κορμός και η σχεδόν πλήρης απουσία ποδιών υποτάσσουν τον ανατομικό ρεαλισμό σε μια εξαιρετικά αφηρημένη κατασκευή. Εξάλλου, διάφορες δαχτυλιές γύρω από τον λαιμό παρείχον μια από τις ελάχιστες μεταβατικές στοιχειώδεις μεταξύ του τεράστιου κεφαλιού και του στενού σώματος.
Οι μορφές Akuaba είναι μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της αγκαναϊκής γλυπτικής. Παραδοσιακά, τέτοιες μορφές συνδέονται ιδιαίτερα με τη γονιμότητα, την κύηση και τα ιδεώδη υγιών και όμορφων απογόνων. Μια γυναίκα που επιθυμεί να συλλάβει θα μπορούσε να φέρει και να φροντίζει μια φιγούρα με τρόπους ανάλογους με τη μεταχείριση ενός παιδιού. Μετά από μια επιτυχή γέννα, ένα akuaba μπορεί να παραμείνει μέσα στην οικογένεια ή να εισέλθει σε ένα άλλο τελετουργικό πλαίσιο. Όμως όχι κάθε επιζώνει μορφή μπορεί να αποδοθεί μια ατομική τελετουργική βιογραφία χωρίς συγκεκριμένες πληροφορίες συλλογής.
Η απόδοση σε έναν Ακουαπέμ χωριό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Οι Ακουαπέμ βρίσκονται στα νοτιοανατολικά της Γκάνας, βόρεια της Ακκρα, και αποτελούν μια πολιτιστική περιοχή των Ακαν που διαφέρει από την καρδιά των Ασαντέ γύρω από το Κουμασί. Ενώ οι φιγούρες akuaba συχνότερα αναφέρονται στην τέχνη των Ασαντέ, αντίστοιχες μορφές γονιμότητας εμφανίζονται και σε άλλες κοινότητες των Ακαν, και η τυπική τους μεταχείριση μπορεί να διαφέρει σημαντικά ανάλογα με τις τοπικές παραδόσεις κοπής.
Αυτό το παράδειγμα φέρει την κυκλική ή δίσκο-σχήματος κεφαλή που παραδοσιακά συνδέεται με τις γυναικείες φιγούρες akuaba των Ακαν, αλλά η μεταχείρισή του είναι αξιοσημείωτα λιτή. Το εξαιρετικά ευρύ, κατά τα άλλα ανεπιτήδευτο μέτωπο, τα μικροσκοπικά χαρακτηριστικά προσώπου, το μακρύ σωληνοειδές σώμα και οι ισχυρά πλευρικές μπράτσες δημιουργούν μια ασυνήθιστα αρχιτεκτονική σιλουέτα. Η χαρακτική εξαρτάται λιγότερο από τη διακοσμητική πολυπλοκότητα και περισσότερο από την ισορροπία μερικών στοιχειωδών γεωμετρικών μορφών: δίσκος, κύλινδρος, οριζόντια ράβδος και κυκλική βάση.
Η επιφάνεια έχει εξίσου σημασία. Θερμό καφέ-κοκκινωπό τόνο ξύλου παραμένει ορατός κάτω από εκτεταμένες σκοτεινότερες περιοχές, ειδικά σε όλο το κεφάλι. Η άνιση κατανομή αυτών των σκουρότερων αποθέσεων και η λείανση των προεξέχοντων περιοχών υποδηλώνει σημαντική ηλικία και χειρισμό. Το άνω άκρο του δίσκου επίσης δείχνει μικρές φθορές και φθορά. Αυτά τα χαρακτηριστικά συνεισφέρουν στην ισχυρή γλυπτική παρουσία του αντικειμένου χωρίς να obscura τη διαύγεια της αρχικής αντίληψής του.
Η δεδομένη σύνδεση με το Κουμάσι θα πρέπει να διακρίνεται από την απόδοση του αντικειμένου σε Akuapem. Το Κουμάσι είναι το ιστορικό κέντρο της κουλτούρας των Ασαντέ και ένα σημαντικό περιφερειακό κέντρο για την κυκλοφορία και τη συλλογή των αντικειμένων των Ακαν, ενώ οι Ακουαπεμ βρίσκονται αρκετά νοτιοανατολικά. Αν η φιγούρα είχε συλλεχθεί στο Κουμάσι αλλά αποδοθεί μέσω πληροφοριών πεδίου σε ένα χωριό Akuapem, αυτή η διάκριση θα πρέπει να διατηρηθεί στο αρχείο καταλόγου αντί να περιγράφεται απλώς ως προελεύσεως από το Κουμάσι.
Η φιγούρα αποτελεί ιδιαίτερα κομψή έκφραση της τάσης των Ακαν να μεταμορφώνουν το ανθρώπινο σώμα σε ένα εξαιρετικά συμπυκνωμένο συμβολικό εικόνα. Το τεράστιο κεφαλοειδές κεφάλι, τα αμυδρά χαρακτηριστικά προσώπου και το σχεδόν διαγραμμικό σώμα απομακρύνουν τη φιγούρα από την κοινή προσωπογραφία και τονίζουν μια ιδεατή αντίληψη της γυναικείας γονιμότητας, ομορφιάς και συνέχειας μεταξύ των γενεών.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Cole, Herbert M. και Doran H. Ross. The Arts of Ghana. Λος Άντζελες, 1977.
Ross, Doran H. Wrapped in Pride: Ghanaian Kente and African American Identity. Λος Άντζελες, 1998.
Sieber, Roy. African Furniture and Household Objects. Bloomington, 1980.
Ward, W. E. F. A History of Ghana. Λονδίνο, 1958.
Πληροφοριοδότης Ouro
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ24814
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Akuaba
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Akan
Χώρα προέλευσης
Γκάνα
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
35 cm
Βάρος
100 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
