Ένα ξύλινο γλυπτό - Adan - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
10
ώρες
00
λεπτά
31
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 5
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 5 € | |
|---|---|---|
 | 2 € | |
 | 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140009 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό με τίτλο 'An Adan Korobo Ritual Couple' από τον πολιτισμό Adan στο Ακλάκου, Τόγκο; προέλευση Adan, Τόγο; υλικό ξύλο με υφάσματα και βαφή; ύψος 70 cm; βάρος 2,7 kg; πωλείται με βάση; αυθεντικότητα Original/official.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένα ζευγάρι τελετουργικών φιγούρων Adan Korobo
Adan, περιοχή Aklakou, Τόγκο
Ξύλο, ύφασμα, φυτική ίνα, κορδάνι και χρωστικές
Αυτό το ζευγάρι εντυπωσιακών τελετουργικών μορφών προέρχεται από το πολιτιστικό περιβάλλον των Adan στη νότια Τόγκο, στην περιοχή Aklakou κοντά στο Aného. Η κατασκευή τους συνδυάζει μακρύξιναν cores ξύλινο πυρήνα με σκαλισμένα ανθρωπομορφικά κεφαλάρια, υφασματικές περιτυλίξεις, κορδάνια και έντονα αντίθετες επιφάνειες σε κόκκινο, μαύρο και λευκό. Τα αντικείμενα αυτά βρίσκονται ανάμεσα σε γλυπτική, τελετουργική συνάθροιση και ενδεδυμένη ιερική μορφή.
Το πιο άμεσα διακριτικό χαρακτηριστικό είναι η εξωφρενική κάθετη διάσταση των δύο μορφών. Τα σώματά τους έχουν περιοριστεί σε μακριά κυλινδρικά σχήματα, ενώ τα κεφάλια σκαλίζονται με απότομα γωνιώδη περιγράμματα. Μακρινοί, στενοί μύτες χωρίζουν τα πρόσωπα, αμυγδαλόσχηλα μάτια προ protrικά λίγο από την επιφάνεια, και το επάνω μέρος κάθε κεφαλιού υψώνεται σε μια ψηλή ασύμμετρη κορυφή. Τα πρόσωπα είναι καλυμμένα με ένα αχνό λευκό στρώμα που διακρίνει δραστικά από τα περιτυλιγμένα σώματα.
Τα σώματα από μόνα τους είναι κατά μεγάλο μέρος κρυμμένα. Τα μαύρα και κόκκινα υφάσματα περιτυλίγουν τους ξύλινους πυρήνες και στερεώνονται σε διάφορα επίπεδα με φυτικές συνδέσεις. Ένα από τα δύο μορφές είναι κυρίως ντυμένο στο μαύρο με ένα κόκκινο κάτω τμήμα, ενώ η δεύτερη αναιρεί αυτή την χρωματική έμφαση, τοποθετώντας μια ευρεία κόκκινη επιφάνεια πάνω από ένα σκοτεινό κάτω τμήμα. Αυτός ο σχεδιασμένος εναλλαγή δίνει στο ζευγάρι έναν συμπληρωματικό χαρακτήρα.
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα πλευρικά προσαρτήματα. Αυτά φέρονται να αποτελούνται από υφάσματα, ίνες και άλλα υλικά σφιχτά δεμένα σε μακριά δέματα. Τέτοιες προσθήκες υποδηλώνουν ότι οι φιγούρες δεν πρέπει να γίνονται κατανοητές απλώς ως λαξευμένες απεικονίσεις. Η ταυτότητά τους έχει κατασκευαστεί μέσω μιας συσσώρευσης υλικών, συνδέσεων και επιφανειακών εφαρμογών. Σε ρυθμική γλυπτική από αυτόν τον τομέα του Κόλπου της Γουινέας, αυτές οι προσθήκες μπορούν να έχουν εξίσου σημαντικό ρόλο με τη βασική ξύλινη μορφή.
Ο όρος korobo συνδέεται με μια σχετικά λίγο τεκμηριωμένη γλυπτική παράδοση στην πολιτιστική σφαίρα των Adan. Οι φιγούρες που αποδίδονται σε αυτήν την ομάδα συχνά παρουσιάζουν εξαιρετικά μακρυά αναλογίες, απλουστευμένα σώματα και διακριτικά στενά, γεωμετρικά σκεπτόμενα κεφάλια. Οι επιζώντες παραδείγματα ποικίλλουν σημαντικά, ειδικά επειδή ο τελετουργικός ντύσιμο μπορεί να μεταμορφώσει ουσιαστικά την εμφάνισή τους.
Η Aklakou βρίσκεται στα νοτιανατολικά του Τογκό, κοντά στο Aného και στη θαλάσσια ζώνη που συνορεύει με το Μπενίν. Αυτή η περιοχή είναι πολιτιστικά πολύπλοκη και ιστορικά χαρακτηρίζεται από στενή αλληλεπίδραση ανάμεσα σε Adan, Ewe, Mina και γειτονικούς πληθυσμούς. Επομένως, οι τελετουργικές πρακτικές και οι γλυπτικές μορφές δεν μπορούν πάντα να αποδοθούν σε αυστηρές εθνολογικές κατηγορίες. Τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις αναπτύχθηκαν μέσα από δίκτυα οικογενειών, ιερών κατοικιών, τελετουργικών ειδικών και κοινοτήτων που εκτείνονται πέρα από τα σύνορα του σύγχρονου κράτους.
Το παρόν ζευγάρι είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο περιφερειακό πλαίσιο επειδή διαφέρει αισθητά από τις συμπαγείς ανθρωπομορφικές φιγούρες που συναντώνται πιο βόρεια στο Τόγκο. Εδώ η έμφαση δεν βρίσκεται στην ανατομία αλλά σε μια μακριά ιερή παρουσία. Τα σχεδόν κολωνοειδή σώματα παρέχουν επιφάνειες πάνω στις οποίες μπορούν να προσαρτηθούν ύφασμα, κορδάνια, χρώματα και άλλα τελετουργικά υλικά.
Η έντονη χρήση του κόκκινου, μαύρου και λευκού έχει οπτικό νόημα. Τέτοιες χρωματικές αποχρώσεις μπορούν να φέρουν τελετουργικές συνδέσεις στις νοτιοδυτικές τογολικές και γειτονικές παραδόσεις που σχετίζονται με το βούνου, αλλά το ακριβές τους νόημα εξαρτάται από τον συγκεκριμένο ιερό χώρο και το τελετουργικό πλαίσιο. Επομένως θα ήταν αβέβαιο να αποδοθεί σε κάθε χρώμα μια σταθερή παγκόσμια σημειολογία χωρίς συγκεκριμένη τεκμηρίωση από το πεδίο.
Η λευκή επικάλυψη στα πρόσωπα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Εναντίον των σκοτεινών και κόκκινων υφασμάτων, τα κεφάλια φαίνονται σχεδόν αποσυνδεδεμένα από τα σώματα. Η εξαιρετικά στενή γεωμετρία, το ύψος μετώπων και οι μακρινοί ρινικοί μύτες δίνουν μια απόμακρη, μη φυσιολογική έκφραση. Οι δύο φιγούρες διαφέρουν όμως διακριτικά στη χάραξή τους, δείχνοντας ότι είχαν σχεδιαστεί ως συγγενείς αλλά ατομικές παρουσία, αντί για ακριβείς καθολικές ομοιώματα.
Η κατάστασή τους διατηρεί επίσης στοιχεία χρήσης. Τα υφάσματα έχουν ξεθωριάσει και τριψιμοί, οι συνδέσεις είναι ελάσσος και πολυχρωμοί, και τα ξύλινα κατώτερα τμήματά εμφανίζουν σημαντικές φθορές από τον καιρό και μακροχρόνια ρωγμές κατά μήκος. Αυτά τα χαρακτηριστικά υποδηλώνουν αντικείμενα που υπέστησαν εκτεταμένη χειρισμό, έκθεση ή τελετουργική συντήρηση παρά γλυπτές δημιουργίες προοριζόμενες κυρίως για οπτική επίδειξη.
Ως ζευγάρι, οι φιγούρες είναι ιδιαίτερα συναρπαστικές. Η αντιστροφή των κόκκινων και μαύρων πεδίων υφάσματος δημιουργεί σχεδόν μια σκόπιμη χρωματική διαλεκτική μεταξύ τους, ενώ τα στενά συνδεδεμένα σκαλιστά κεφάλια τους επιτυγχάνουν μια ισχυρή μορφική ενότητα. Η γλυπτική τους δύναμη προέρχεται από τον συνδυασμό της άκρας απόσυρσης και της υλικής περιπλοκότητας: η σκαλιστή, ξύλινη φιγούρα παρέχει τη βασική δομή, ενώ το τύλιγμα, η δέσιμο και η χρωματισμός τη μεταμορφώνουν σε ενεργοποιημένο τελετουργικό αντικείμενο.
Επιλεγμένη Literatur
Preston Blier, Suzanne. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago, 1995.
Falgayrettes-Leveau, Christiane, ed. Vaudou. Paris, Fondation Cartier pour l’art contemporain, 2011.
Kerchache, Jacques. Vodun: African Voodoo. Fondation Cartier pour l’art contemporain, Paris, 2011.
Meyer, Piet. Kunst und Religion der Lobi. Zürich, Museum Rietberg, 1981.
Informant Petit Coulibaly
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25044
Ύψος: 70 εκ. / 68 εκ
Βάρος: 1,3 kg / 1,4 kg (συμπερ. βάση)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΈνα ζευγάρι τελετουργικών φιγούρων Adan Korobo
Adan, περιοχή Aklakou, Τόγκο
Ξύλο, ύφασμα, φυτική ίνα, κορδάνι και χρωστικές
Αυτό το ζευγάρι εντυπωσιακών τελετουργικών μορφών προέρχεται από το πολιτιστικό περιβάλλον των Adan στη νότια Τόγκο, στην περιοχή Aklakou κοντά στο Aného. Η κατασκευή τους συνδυάζει μακρύξιναν cores ξύλινο πυρήνα με σκαλισμένα ανθρωπομορφικά κεφαλάρια, υφασματικές περιτυλίξεις, κορδάνια και έντονα αντίθετες επιφάνειες σε κόκκινο, μαύρο και λευκό. Τα αντικείμενα αυτά βρίσκονται ανάμεσα σε γλυπτική, τελετουργική συνάθροιση και ενδεδυμένη ιερική μορφή.
Το πιο άμεσα διακριτικό χαρακτηριστικό είναι η εξωφρενική κάθετη διάσταση των δύο μορφών. Τα σώματά τους έχουν περιοριστεί σε μακριά κυλινδρικά σχήματα, ενώ τα κεφάλια σκαλίζονται με απότομα γωνιώδη περιγράμματα. Μακρινοί, στενοί μύτες χωρίζουν τα πρόσωπα, αμυγδαλόσχηλα μάτια προ protrικά λίγο από την επιφάνεια, και το επάνω μέρος κάθε κεφαλιού υψώνεται σε μια ψηλή ασύμμετρη κορυφή. Τα πρόσωπα είναι καλυμμένα με ένα αχνό λευκό στρώμα που διακρίνει δραστικά από τα περιτυλιγμένα σώματα.
Τα σώματα από μόνα τους είναι κατά μεγάλο μέρος κρυμμένα. Τα μαύρα και κόκκινα υφάσματα περιτυλίγουν τους ξύλινους πυρήνες και στερεώνονται σε διάφορα επίπεδα με φυτικές συνδέσεις. Ένα από τα δύο μορφές είναι κυρίως ντυμένο στο μαύρο με ένα κόκκινο κάτω τμήμα, ενώ η δεύτερη αναιρεί αυτή την χρωματική έμφαση, τοποθετώντας μια ευρεία κόκκινη επιφάνεια πάνω από ένα σκοτεινό κάτω τμήμα. Αυτός ο σχεδιασμένος εναλλαγή δίνει στο ζευγάρι έναν συμπληρωματικό χαρακτήρα.
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα πλευρικά προσαρτήματα. Αυτά φέρονται να αποτελούνται από υφάσματα, ίνες και άλλα υλικά σφιχτά δεμένα σε μακριά δέματα. Τέτοιες προσθήκες υποδηλώνουν ότι οι φιγούρες δεν πρέπει να γίνονται κατανοητές απλώς ως λαξευμένες απεικονίσεις. Η ταυτότητά τους έχει κατασκευαστεί μέσω μιας συσσώρευσης υλικών, συνδέσεων και επιφανειακών εφαρμογών. Σε ρυθμική γλυπτική από αυτόν τον τομέα του Κόλπου της Γουινέας, αυτές οι προσθήκες μπορούν να έχουν εξίσου σημαντικό ρόλο με τη βασική ξύλινη μορφή.
Ο όρος korobo συνδέεται με μια σχετικά λίγο τεκμηριωμένη γλυπτική παράδοση στην πολιτιστική σφαίρα των Adan. Οι φιγούρες που αποδίδονται σε αυτήν την ομάδα συχνά παρουσιάζουν εξαιρετικά μακρυά αναλογίες, απλουστευμένα σώματα και διακριτικά στενά, γεωμετρικά σκεπτόμενα κεφάλια. Οι επιζώντες παραδείγματα ποικίλλουν σημαντικά, ειδικά επειδή ο τελετουργικός ντύσιμο μπορεί να μεταμορφώσει ουσιαστικά την εμφάνισή τους.
Η Aklakou βρίσκεται στα νοτιανατολικά του Τογκό, κοντά στο Aného και στη θαλάσσια ζώνη που συνορεύει με το Μπενίν. Αυτή η περιοχή είναι πολιτιστικά πολύπλοκη και ιστορικά χαρακτηρίζεται από στενή αλληλεπίδραση ανάμεσα σε Adan, Ewe, Mina και γειτονικούς πληθυσμούς. Επομένως, οι τελετουργικές πρακτικές και οι γλυπτικές μορφές δεν μπορούν πάντα να αποδοθούν σε αυστηρές εθνολογικές κατηγορίες. Τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις αναπτύχθηκαν μέσα από δίκτυα οικογενειών, ιερών κατοικιών, τελετουργικών ειδικών και κοινοτήτων που εκτείνονται πέρα από τα σύνορα του σύγχρονου κράτους.
Το παρόν ζευγάρι είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο περιφερειακό πλαίσιο επειδή διαφέρει αισθητά από τις συμπαγείς ανθρωπομορφικές φιγούρες που συναντώνται πιο βόρεια στο Τόγκο. Εδώ η έμφαση δεν βρίσκεται στην ανατομία αλλά σε μια μακριά ιερή παρουσία. Τα σχεδόν κολωνοειδή σώματα παρέχουν επιφάνειες πάνω στις οποίες μπορούν να προσαρτηθούν ύφασμα, κορδάνια, χρώματα και άλλα τελετουργικά υλικά.
Η έντονη χρήση του κόκκινου, μαύρου και λευκού έχει οπτικό νόημα. Τέτοιες χρωματικές αποχρώσεις μπορούν να φέρουν τελετουργικές συνδέσεις στις νοτιοδυτικές τογολικές και γειτονικές παραδόσεις που σχετίζονται με το βούνου, αλλά το ακριβές τους νόημα εξαρτάται από τον συγκεκριμένο ιερό χώρο και το τελετουργικό πλαίσιο. Επομένως θα ήταν αβέβαιο να αποδοθεί σε κάθε χρώμα μια σταθερή παγκόσμια σημειολογία χωρίς συγκεκριμένη τεκμηρίωση από το πεδίο.
Η λευκή επικάλυψη στα πρόσωπα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Εναντίον των σκοτεινών και κόκκινων υφασμάτων, τα κεφάλια φαίνονται σχεδόν αποσυνδεδεμένα από τα σώματα. Η εξαιρετικά στενή γεωμετρία, το ύψος μετώπων και οι μακρινοί ρινικοί μύτες δίνουν μια απόμακρη, μη φυσιολογική έκφραση. Οι δύο φιγούρες διαφέρουν όμως διακριτικά στη χάραξή τους, δείχνοντας ότι είχαν σχεδιαστεί ως συγγενείς αλλά ατομικές παρουσία, αντί για ακριβείς καθολικές ομοιώματα.
Η κατάστασή τους διατηρεί επίσης στοιχεία χρήσης. Τα υφάσματα έχουν ξεθωριάσει και τριψιμοί, οι συνδέσεις είναι ελάσσος και πολυχρωμοί, και τα ξύλινα κατώτερα τμήματά εμφανίζουν σημαντικές φθορές από τον καιρό και μακροχρόνια ρωγμές κατά μήκος. Αυτά τα χαρακτηριστικά υποδηλώνουν αντικείμενα που υπέστησαν εκτεταμένη χειρισμό, έκθεση ή τελετουργική συντήρηση παρά γλυπτές δημιουργίες προοριζόμενες κυρίως για οπτική επίδειξη.
Ως ζευγάρι, οι φιγούρες είναι ιδιαίτερα συναρπαστικές. Η αντιστροφή των κόκκινων και μαύρων πεδίων υφάσματος δημιουργεί σχεδόν μια σκόπιμη χρωματική διαλεκτική μεταξύ τους, ενώ τα στενά συνδεδεμένα σκαλιστά κεφάλια τους επιτυγχάνουν μια ισχυρή μορφική ενότητα. Η γλυπτική τους δύναμη προέρχεται από τον συνδυασμό της άκρας απόσυρσης και της υλικής περιπλοκότητας: η σκαλιστή, ξύλινη φιγούρα παρέχει τη βασική δομή, ενώ το τύλιγμα, η δέσιμο και η χρωματισμός τη μεταμορφώνουν σε ενεργοποιημένο τελετουργικό αντικείμενο.
Επιλεγμένη Literatur
Preston Blier, Suzanne. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago, 1995.
Falgayrettes-Leveau, Christiane, ed. Vaudou. Paris, Fondation Cartier pour l’art contemporain, 2011.
Kerchache, Jacques. Vodun: African Voodoo. Fondation Cartier pour l’art contemporain, Paris, 2011.
Meyer, Piet. Kunst und Religion der Lobi. Zürich, Museum Rietberg, 1981.
Informant Petit Coulibaly
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25044
Ύψος: 70 εκ. / 68 εκ
Βάρος: 1,3 kg / 1,4 kg (συμπερ. βάση)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Adan
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
70 cm
Βάρος
2.7 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
