Ένα ξύλινο γλυπτό - Λέγκα - Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (χωρίς τιμή ασφαλείας)
03
ημέρες
19
ώρες
58
λεπτά
01
δευτερόλεπτο
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140076 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό της κουλτούρας Lega από τη Δημοκρατία του Κονγκό· ύψος 30 cm, βάρος 390 g, υλικό ξύλο με σκούρα καφέ πατίνα και καολίνη, αυθεντικότητα πρωτότυπη/επισήμως, σε ικανοποιητική κατάσταση, προέλευση Lega, Νότιο Κιβου, Δ.Κ.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια Στήλη Lega
Lega, Νότια Κιβού, Δημοκρατία του Κονγκό
Ξύλο με σκούρο καφέ και πατίνα επικαλυμμένη με καολίνη
Αυτή η όρθια μορφή Lega παρουσιάζει μια εξαιρετικά συμπαγή ερμηνεία του ανθρώπινου σώματος. Η γλυπτική κυριαρχείται από το μεγάλο κεφάλι, ενώ ο κορμός και τα άκρα έχουν περιοριστεί σε συμπαγείς, σχεδόν συνεχείς όγκους. Αντί για ανατομική φυσιογνωμία, ο γλύπτης έχει τονίσει το πρόσωπο και τη μπροστινή παρουσία του φορέα της μορφής.
Το κεφάλι είναι μακρύτριχο και απαλά στρογγυλεμένο, με ευρύ μέτωπο πλαισιωμένο από μια συνεχή ανεβασμένη γραμμή. Ένας μακρύς, στενός ρύγχος κατεβαίνει σχεδόν αδιάκοπα από το φρύδι. Τα μάτια χαρακτηρίζονται ιδιαίτερα: βαθιά ορθωμένες, αμυγδαλόσχημες μορφές με στενές οριζόντιες σχισμές, περιβαλλόμενα από σημαντικά απομεινάρια ενός αχνά λευκού, πιθανώς καολινικού χρωματισμού. Το μικρό στόμα είναι μετριοπαθές και ελαφρώς ασύμμετρο. Μαζί αυτά τα χαρακτηριστικά δημιουργούν την ενδοσκοπική, εγκρατή έκφραση που συχνά συνδέεται με τη γλυπτική Lega.
Το σώμα είναι αξιοσημείωτα συντομευμένο. Υπάρχει μικρή διάκριση ανάμεσα σε λαιμό, ώμους και θώρακα, ενώ τα χέρια κατεβαίνουν κατά μήκος των πλευρών και συγχωνεύονται οπτικά με τα άνω πόδια. Τα χέρια μόνο ελαφρά ενδεικτικά. Τα πόδια λυγίζουν και πλαταίνουν δραματικά προς τα πόδια, δίνοντας στη σχετικά μικρή φιγούρα μια ισχυρή και σταθερή βάση. Αυτή η συνύπαρξη ενός υπερμεγέθους κεφαλιού με σφιγμένο σώμα εστιάζει την προσοχή στο πρόσωπο ως κύριο φορέα έννοιας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιφάνεια. Περιοχές σκούρου καφέ, στιλβωμένου ξύλου εναλλάσσονται με ελαφρύτερους, κρούστες αποθέσεις, ιδίως γύρω από τα μάτια, το μέτωπο και μέρη του σώματος. Μεταξύ των Lega, λευκές ουσίες όπως η καολίνη θα μπορούσαν να φέρνουν συσχετίσεις με αγνότητα, τον πατρικό κόσμο, ηθική εξουσία και τον κόσμο των πνευμάτων. Οι υπόλοιπες κρύσταλλες συνεισφέρουν συνεπώς σε μεγάλο βαθμό στον οπτικό και πιθανώς τελετουργικό χαρακτήρα της γλυπτικής, αν και η ακριβής σύνθεσή τους και η αρχική εφαρμογή δεν μπορούν να καθοριστούν από τη φωτογραφία μόνο.
Οι Lega κατοικούν σε δασώδεις περιοχές της ανατολικής Δημοκρατίας του Κονγκό, ιδίως σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Κιβού και της Μαδιέμα. Οι καλλιτεχνικές τους παραδόσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το Bwami, μια μυητική ένωση που ιστορικά διαμόρφωνε κοινωνική, ηθική και πολιτική ζωή. Γλυπτά, μάσκες και άλλα αντικείμενα δεν ήταν απλά απεικονίσεις, αλλά στοιχεία ενός πολύπλοκου συστήματος διδασκαλίας, μύησης και ηθικής γνώσης.
Μέσα στο Bwami, ανθρωπομορφικά στοιχεία θα μπορούσαν να λειτουργούν ως οπτικές αναφορές σε παροιμίες, παραδειγματικά άτομα, επιθυμητά χαρακτηριστικά ή προειδοποιήσεις σχετικά με ακατάλληλη συμπεριφορά. Η σημασία τους εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από το πλαίσιο. Κατ’ επέκταση, μια φιγούρα Lega δεν μπορεί συνήθως να αποδοθεί μια ενιαία σταθερή σημασία μόνο από την εξωτερική της εμφάνιση.
Η παρούσα στήλη εμφανίζει αρκετά χαρακτηριστικά συμβατά με τις γλυπτικές συμβάσεις των Lega: το μεγενθυμένο κεφάλι, η οργάνωση προσώπου με καρδιά ή ωοειδή σχέση, η επιμήκης μύτη, τα σχιστά μάτια, το εγκρατές στόμα και η ευρύτατη χρήση φωτεινού υλικού στην επιφάνεια. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η βαθιά προς τα μέσα επεξεργασία των ματιών. Αντί να είναι απλώς χαραγμένα πάνω στην επιφανειακή επιφάνεια, καταλαμβάνουν σημαντικές κοιλότητες των οποίων τα παλ αιγιώδη όρια αντιστέκονται έντονα στο σκούρο ξύλο.
Στυλιστικά, η φιγούρα είναι σημαντικά πιο ογκώδης από τις εξαιρετικά σχηματικές, επίπεδες ή εβραϊκές φιγούρες Lega που συχνά συναντώνται. Τα βαριά πόδια και ο ευρύς κατώτερος κορμός της δίνουν μια σχεδόν αρχιτεκτονική ποιότητα. Ο γλύπτης διατηρεί ωστόσο τη χαρακτηριστική οικονομία λεπτομερειών Lega: η ατομική ανατομία βρίσκεται δευτερευόντως σε σχέση με ένα άμεσα αναγνωρίσιμο οπτικό τύπο.
Η ακανόνιστη, στρωτή πατίνα διακρίνει περαιτέρω το έργο. Περιοχές φθοράς αποκαλύπτουν διαφορετικούς τόνους ξύλου κάτω από την πιο σκούρα επιφάνεια, ενώ αχνά υπόλοιπα επιβιώνουν άνισα σε όλο το πρόσωπο και το σώμα. Τέτοια διακύμανση δίνει στη γλυπτική μια αίσθηση συσσωρευμένης ιστορίας αντί για ομοιόμορφα τελειωμένη εμφάνιση.
Η συνδυασμένη παρουσία ενός μονοumenτικού κεφαλιού, βαθιά περικλεισμένων ματιών, συμπαγούς σώματος και ισχυρά μελοτερημένης επιφάνειας χαρίζει σ’ αυτή τη στήλη μια εξαιρετικά ισχυρή παρουσία. Η αφαίρεσή της δεν είναι απλώς μορφολογική: στο ευρύτερο πλαίσιο της οπτικής κουλτούρας Lega, η μείωση και η οπτική διαύγεια ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά μέσα για τη μετατροπή της ανθρώπινης φιγούρας σε αντικείμενο ικανό να μεταδίδει κοινωνικές και ηθικές έννοιες.
Επιλεγμένη Λογοτεχνία
Biebuyck, Daniel P. Lega Culture: Art, Initiation, and Moral Philosophy among a Central African People. Berkeley and Los Angeles, 1973.
Biebuyck, Daniel P. La sculpture des Lega. Paris, 1994.
Cameron, Elisabeth L. Art of the Lega. Los Angeles, UCLA Fowler Museum of Cultural History, 2001.
Biebuyck, Daniel P. and Nelly Van den Abbeele. The Power of Headdresses: A Cross-Cultural Study of Forms and Functions. Brussels, 1984.
Informant Eddy
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25336
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια Στήλη Lega
Lega, Νότια Κιβού, Δημοκρατία του Κονγκό
Ξύλο με σκούρο καφέ και πατίνα επικαλυμμένη με καολίνη
Αυτή η όρθια μορφή Lega παρουσιάζει μια εξαιρετικά συμπαγή ερμηνεία του ανθρώπινου σώματος. Η γλυπτική κυριαρχείται από το μεγάλο κεφάλι, ενώ ο κορμός και τα άκρα έχουν περιοριστεί σε συμπαγείς, σχεδόν συνεχείς όγκους. Αντί για ανατομική φυσιογνωμία, ο γλύπτης έχει τονίσει το πρόσωπο και τη μπροστινή παρουσία του φορέα της μορφής.
Το κεφάλι είναι μακρύτριχο και απαλά στρογγυλεμένο, με ευρύ μέτωπο πλαισιωμένο από μια συνεχή ανεβασμένη γραμμή. Ένας μακρύς, στενός ρύγχος κατεβαίνει σχεδόν αδιάκοπα από το φρύδι. Τα μάτια χαρακτηρίζονται ιδιαίτερα: βαθιά ορθωμένες, αμυγδαλόσχημες μορφές με στενές οριζόντιες σχισμές, περιβαλλόμενα από σημαντικά απομεινάρια ενός αχνά λευκού, πιθανώς καολινικού χρωματισμού. Το μικρό στόμα είναι μετριοπαθές και ελαφρώς ασύμμετρο. Μαζί αυτά τα χαρακτηριστικά δημιουργούν την ενδοσκοπική, εγκρατή έκφραση που συχνά συνδέεται με τη γλυπτική Lega.
Το σώμα είναι αξιοσημείωτα συντομευμένο. Υπάρχει μικρή διάκριση ανάμεσα σε λαιμό, ώμους και θώρακα, ενώ τα χέρια κατεβαίνουν κατά μήκος των πλευρών και συγχωνεύονται οπτικά με τα άνω πόδια. Τα χέρια μόνο ελαφρά ενδεικτικά. Τα πόδια λυγίζουν και πλαταίνουν δραματικά προς τα πόδια, δίνοντας στη σχετικά μικρή φιγούρα μια ισχυρή και σταθερή βάση. Αυτή η συνύπαρξη ενός υπερμεγέθους κεφαλιού με σφιγμένο σώμα εστιάζει την προσοχή στο πρόσωπο ως κύριο φορέα έννοιας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιφάνεια. Περιοχές σκούρου καφέ, στιλβωμένου ξύλου εναλλάσσονται με ελαφρύτερους, κρούστες αποθέσεις, ιδίως γύρω από τα μάτια, το μέτωπο και μέρη του σώματος. Μεταξύ των Lega, λευκές ουσίες όπως η καολίνη θα μπορούσαν να φέρνουν συσχετίσεις με αγνότητα, τον πατρικό κόσμο, ηθική εξουσία και τον κόσμο των πνευμάτων. Οι υπόλοιπες κρύσταλλες συνεισφέρουν συνεπώς σε μεγάλο βαθμό στον οπτικό και πιθανώς τελετουργικό χαρακτήρα της γλυπτικής, αν και η ακριβής σύνθεσή τους και η αρχική εφαρμογή δεν μπορούν να καθοριστούν από τη φωτογραφία μόνο.
Οι Lega κατοικούν σε δασώδεις περιοχές της ανατολικής Δημοκρατίας του Κονγκό, ιδίως σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Κιβού και της Μαδιέμα. Οι καλλιτεχνικές τους παραδόσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το Bwami, μια μυητική ένωση που ιστορικά διαμόρφωνε κοινωνική, ηθική και πολιτική ζωή. Γλυπτά, μάσκες και άλλα αντικείμενα δεν ήταν απλά απεικονίσεις, αλλά στοιχεία ενός πολύπλοκου συστήματος διδασκαλίας, μύησης και ηθικής γνώσης.
Μέσα στο Bwami, ανθρωπομορφικά στοιχεία θα μπορούσαν να λειτουργούν ως οπτικές αναφορές σε παροιμίες, παραδειγματικά άτομα, επιθυμητά χαρακτηριστικά ή προειδοποιήσεις σχετικά με ακατάλληλη συμπεριφορά. Η σημασία τους εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από το πλαίσιο. Κατ’ επέκταση, μια φιγούρα Lega δεν μπορεί συνήθως να αποδοθεί μια ενιαία σταθερή σημασία μόνο από την εξωτερική της εμφάνιση.
Η παρούσα στήλη εμφανίζει αρκετά χαρακτηριστικά συμβατά με τις γλυπτικές συμβάσεις των Lega: το μεγενθυμένο κεφάλι, η οργάνωση προσώπου με καρδιά ή ωοειδή σχέση, η επιμήκης μύτη, τα σχιστά μάτια, το εγκρατές στόμα και η ευρύτατη χρήση φωτεινού υλικού στην επιφάνεια. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η βαθιά προς τα μέσα επεξεργασία των ματιών. Αντί να είναι απλώς χαραγμένα πάνω στην επιφανειακή επιφάνεια, καταλαμβάνουν σημαντικές κοιλότητες των οποίων τα παλ αιγιώδη όρια αντιστέκονται έντονα στο σκούρο ξύλο.
Στυλιστικά, η φιγούρα είναι σημαντικά πιο ογκώδης από τις εξαιρετικά σχηματικές, επίπεδες ή εβραϊκές φιγούρες Lega που συχνά συναντώνται. Τα βαριά πόδια και ο ευρύς κατώτερος κορμός της δίνουν μια σχεδόν αρχιτεκτονική ποιότητα. Ο γλύπτης διατηρεί ωστόσο τη χαρακτηριστική οικονομία λεπτομερειών Lega: η ατομική ανατομία βρίσκεται δευτερευόντως σε σχέση με ένα άμεσα αναγνωρίσιμο οπτικό τύπο.
Η ακανόνιστη, στρωτή πατίνα διακρίνει περαιτέρω το έργο. Περιοχές φθοράς αποκαλύπτουν διαφορετικούς τόνους ξύλου κάτω από την πιο σκούρα επιφάνεια, ενώ αχνά υπόλοιπα επιβιώνουν άνισα σε όλο το πρόσωπο και το σώμα. Τέτοια διακύμανση δίνει στη γλυπτική μια αίσθηση συσσωρευμένης ιστορίας αντί για ομοιόμορφα τελειωμένη εμφάνιση.
Η συνδυασμένη παρουσία ενός μονοumenτικού κεφαλιού, βαθιά περικλεισμένων ματιών, συμπαγούς σώματος και ισχυρά μελοτερημένης επιφάνειας χαρίζει σ’ αυτή τη στήλη μια εξαιρετικά ισχυρή παρουσία. Η αφαίρεσή της δεν είναι απλώς μορφολογική: στο ευρύτερο πλαίσιο της οπτικής κουλτούρας Lega, η μείωση και η οπτική διαύγεια ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά μέσα για τη μετατροπή της ανθρώπινης φιγούρας σε αντικείμενο ικανό να μεταδίδει κοινωνικές και ηθικές έννοιες.
Επιλεγμένη Λογοτεχνία
Biebuyck, Daniel P. Lega Culture: Art, Initiation, and Moral Philosophy among a Central African People. Berkeley and Los Angeles, 1973.
Biebuyck, Daniel P. La sculpture des Lega. Paris, 1994.
Cameron, Elisabeth L. Art of the Lega. Los Angeles, UCLA Fowler Museum of Cultural History, 2001.
Biebuyck, Daniel P. and Nelly Van den Abbeele. The Power of Headdresses: A Cross-Cultural Study of Forms and Functions. Brussels, 1984.
Informant Eddy
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25336
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lega
Χώρα προέλευσης
Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
30 cm
Βάρος
390 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
