Matteo Ciffo - Orme - Esso

- Τετράδιο contemporaneo του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Orme - Esso
- Έτος 2025. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή συγκόλληση σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Καταστάσεις εξαιρετικές

ΣΥΛΛΟΓΗ ORME

Η συλλογή Orme génese ως μια φυσική εξέλιξη του καλλιτεχνικού μου οδοιπορικού, που από πάντα βρίσκεται προσανατολισμένος σε μια σκέψη πάνω στην ύλη, το σημάδι και τη σχέση μεταξύ χρόνου και μνήμης. Αυτά τα έργα δεν είναι απλώς πίνακες, αλλά ενεργά επιφάνειες, τόποι αιωρούμενοι όπου ο χρόνος δεν ρέει γραμμικά: προάγεται, συμπιέζεται, μεταμορφώνεται.

Οι συμβολισμοί που εμφανίζονται στα έργα του Orme προέρχονται από την παιδική μου ηλικία. Είναι σημάδια που με συνόδευαν πριν καν να γίνουν πλήρως κατανοητά: αρχέτυπες μορφές, γράμματα, εμβλήματα, λογότυπα, βασικές μνήμες που ανήκουν σε μια προσωπική μα και συλλογική μνήμη. Όπως και στα προηγούμενα έργα, αυτοί οι συμβολισμοί δεν επαναλαμβάνονται ποτέ πιστά ή νοσταλγικά. Διασπώνται, ανασυνθέτονται και αφαιρείται η αρχική τους λειτουργία, μέχρι να αποκτήσουν μια νέα ταυτότητα.

Η διάβρωση είναι κεντρικό στοιχείο της διαδικασίας, αλλά όχι ως συνέπεια του παρερχόμενου χρόνου. Σε αυτά τα έργα ο χρόνος προ-αναλαμβάνεται. Οι επιφάνειες γεννιούνται ήδη διαβρωμένες, σαν το μέλλον να έχει ήδη δράσει πάνω τους. Δεν πρόκειται για ευρήματα αρχαιολογικά που φέρνονται στο φως, αλλά για αντικείμενα τοποθετημένα έξω από τον χρόνο, ανοσοποιημένα από την ροή του γιατί ήδη διαπερνώνται από τη μνήμη.

Ακόμη και το υλικό ακολουθεί αυτή τη λογική. Τα έργα κατασκευάζονται από απόβλητα σκόνης μαρμάρου, υπολείμματα προηγούμενων επεξεργασιών που επαναμίξονται και φέρνονται σε νέα ζωή. Είναι μια κίνηση που εξαλείφει την ιδέα του τέλους και εισάγει έναν ατέρμονο κύκλο, δυνητικά απέραντο, στον οποίο τίποτα δεν καταναλώνεται οριστικά αλλά μόνο μετατρέπεται. Το υλικό δεν αντιπροσωπεύει τον βράχο: είναι πέτρα που αναγεννιέται.

Στο Orme η πράξη της δημιουργίας δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί. Οι διαβρώσεις δεν εκτελούνται μετά, ως ένδειξη απαξίωσης, αλλά πριν, ως συνειδητή επιλογή. Η προσαρμογή του χρόνου σημαίνει να αφαιρέσουμε τα έργα από τη δυνατότητα γήρανσης, να τα σταθεροποιήσουμε σε μια οριστική κατάσταση.

Αυτά τα έργα δεν διηγούνται μια γραμμική ιστορία, αλλά κρατούν μια παρουσία. Είναι αποσπάσματα μνήμης που δεν ανήκουν πλέον στο παρελθόν, αλλά σε μια αιωρούμενη διάσταση, στην οποία το σύμβολο παύει να είναι σημάδι και γίνεται ύλη, και η ύλη γίνεται ήμμα: ίχνος κάποιου που υπήρξε, αλλά συνεχίζει να υπάρχει στο παρόν.

---------------------------------------------------------------------------

Κάθε πίνακας που παράγεται σε 40 αντίτυπα, παραμένει μοναδικός: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και σημάδια καθιστούν κάθε Orma ανεπανάληπτο.






MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στην μετατροπή της και στη μνήμη που τη διαφυλάττει. Η δουλειά μου προέρχεται από μια άμεση σχέση με ευγενή και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, γη Arme, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλώς εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργία παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε όσα θραύστηκαν, εγκαταλείφθηκαν ή ξεχάστηκαν. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται ύλη αρχική για τα έργα μου.

Αυτά είναι υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευθραυστότητας ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο όπου η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Το μονοπάτι παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, πλησιάζοντας σε μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη μια ύπαρξη, τις διασπάω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προκύπτει από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, φέρνοντας στο φως μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα αναμετράται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Το τι φαίνεται αδιατάρακτο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτή η συνθήκη κάνει την ύλη να αποτελεί ενεργό μέρος του έργου, εμπλέκοντας σε μια διαρκή συνομιλία με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στη λεπτότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υποτάσσεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του αγγίγματος, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτόνομα αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες μεταξύ ρημάνης και ανάκαμψης, μεταξύ διατήρησης και μεταμόρφωσης, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη."} )]} } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } }