Gadamis 004 - Το «Apollo 16 Lunar» (σεληνιακό φεροανορσίτης, κατακλαστικός) - 29.46 g

Αυτό είναι ένα εκλεκτό τελικό τμήμα 29,46 γραμμαρίων Gadamis 004, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και σπάνια ταξινομημένα φεγγαρικά μετεωρίτες μέχρι σήμερα (μαζί με τον NWA 13951, το διάσημο “Starry Night” φεγγαρικό).

Το Gadamis 004 προήλθε ως μέρος ενός ενιαίου λίθου 12,66 kg που βρέθηκε στην ερήμo Libia κοντά στην όαση Ghadamis. Ένας ασυνήθιστα πλούσιος σε ανόρθωση φεγγαρικού πετρώματος σεληνιακό βράχινο, το Gadamis 004 δεν είναι ο μέσος φεγγαρικός θραυστόφλεξ. Αυτό που το κάνει ιδιαίτερα συναρπαστικό είναι η ασυνήθιστα υψηλή περιεκτικότητα σε ανορθιτικό πλαγιοκλαστό. Η μικροανάλυση δείχνει ότι το κατακλαστικό ανορθιτικό πλαγιοκλαστό αντιπροσωπεύει περίπου το 98–99% του μετεωρίτη. Το ίδιο το πλαγιοκλαστό είναι εξαιρετικά πλούσιο σε ασβέστιο, με σύνθεση περίπου An96.0Ab3.8Or0.2, καθιστώντας το σχεδόν καθαρό ανορθίτη!! Μόνο γύρω στο 1–2% του πετρώματος αποτελείται από ολιβίνη και πυροσίνη, που εμφανίζονται κυρίως ως μικρούς σβώλους ενσωματωμένους μέσα στο πλαγιοκλαστό.

Το Meteoritical Bulletin ταξινομεί τον μετεωρίτη ως φεροαντορική σεληνιακή ανορθόμετρική ποικιλία, κατακλαστικό, σημειώνοντας ότι οι συνθέσεις της ολιβίνης, πιγεονίτης και πλαγιοκλαστού fall within the Ferroan Anorthosite (FAN) suite. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρατήρηση ότι η εξαιρετικά υψηλή περιεκτικότητα σε ανορθίτη και η κατακλαστική υφή του είναι πολύ παρόμοιες με τις κατακλαστικές φεροαντορικές ανορθοσιτες που παρουσιάζονται στα δείγματα Απόλλων 16. Αυτό κάνει το Gadamis 004 ένα αξιοσημείωτο γεωλογικό δείγμα των σεληνιακών υψωμάτων (τις φωτεινές περιοχές της Σελήνης), κυριαρχούμενο από την αρχαία κρούστα πλούσια σε φελσπαρ, που σχηματίστηκε νωρίς στην ιστορία της Σελήνης.

Η υφή του μετεωρίτη διηγείται μια ακόμη συναρπαστική ιστορία. Ο αρχικός λίθος περιέχει κλαστοειδή ανορθιτικά κλάσματα διαστάσεων ενός εκατοστού που διαχωρίζονται από σκοτεινούς, λεπτόκοκκους κατακλαστικούς ζώνες, απόδειξη της εντατικής μηχανικής κατακερμάτωση και ψυχόμενης επεξεργασίας στην επιφάνεια της Σελήνης ή στην επιφανειακή σεληνιακή κρούστα.

Μετά την ανάβρωση από τη Σελήνη από μια μεγάλη πρόσκρουση, ένα θραύσμα αυτής της αρχαίας σεληνιακής κρούστας εκτοξεύτηκε με ταχύτητα πάνω από 2,4 χλμ/δευτερόλεπτο (η ταχύτητα διαφυγής από την επιφάνεια της Σελήνης), εγκατέλειψε τη βαρύτητα της Σελήνης, και ταξίδεψε στο διάστημα προτού τελικά να συλληφθεί από το βαρυτικό πεδίο της Γης και προσγειωθεί στην ερήμωνα της Λιβύης.

Οι τρεις τελευταίες εικόνες παρουσιάζουν ενδοχώρα σε-situ φωτογραφίες των σεληνιακών δειγμάτων Απόλλων 16 που συλλέχθηκαν τον Απρίλιο του 1972. Αυτός ο φεγγαρικός μετεωρίτης είναι όσο κοντά στα δείγματα εκείνα που έχουμε ιδιωτικές συλλογές μέχρι σήμερα.

Είμαι μέλος της Meteoritical Society (№7743) και της Global Meteorite Association (№G0129) και συλλέγω μετεωρίτες εδώ και πάνω από 16 χρόνια.