Ennio Morlotti (1910-1992) - Le rose

Λιθογραφία σε χαρτί με 11 χρώματα - Έργο χειρόγραφα υπογεγραμμένο κάτω δεξιά και αριθμημένο κάτω αριστερά - εκ. 50x70 εκ. - έτος 1991 - Περιορισμένη έκδοση - δείγμα που θα σταλεί με πιστοποιητικό εγγύησης 50/100 - χωρίς κορνίζα - εξαιρετικές συνθήκες - ιδιωτική συλλογή - αγορά και προέλευση Ιταλία - αποστολή μέσω UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Βιογραφία
Έννιο Μορλόtti, ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές της ιταλικής και ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, γεννήθηκε στο Λέκο, στη λίμνη του Κόμο, στις 21 Σεπτεμβρίου 1910, σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν ανάπηρος πολέμου και η μητέρα του υπήρξε δασκάλα.
Με την πρώτη σχολική ηλικία να περάσει σε ίδρυμα, όπου επιδεικνύονταν επίσης εξαιρετικές ικανότητες στα μαθήματα, άρχισε το 1923 να εργάζεται ως λογιστής σε βιομηχανία ελαιούχων, ακολούθως μέχρι το 1936 ως υπάλληλος σε βαφείο και ως εργάτης σε μηχανοστάσιο.
Παρά τις σκληρές συνθήκες ζωής εκείνων των χρόνων, ασχολήθηκε με τη μελέτη της αρχαίας τέχνης στους ναούς και στα μουσεία, ασχολούμενος και με τη σύγχρονη τέχνη, μέχρι να αποκτήσει ιδιωτικά την τελειοποίηση της καλλιτεχνικής ωριμότητας στη Brera.
Απολυόμενος από τη βιομηχανία, μετακόμισε στη Φλωρεντία και γράφτηκε στην Ακαδημία, όπου, ακολουθούμενος από τον Felice Carena, αποφοίτησε με θεωρητικό έργο για τον Γιοτότο, λαμβάνοντας το μέγιστο βαθμό.
Το 1937, χάρη στα έσοδα από την πώληση τριών ζωγραφικών έργων που εκτέθηκαν σε διαγωνισμό για το τοπίο του Λέκο, πραγματοποίησε ταξίδι στο Παρίσι όπου αντίκρισε τα πρωτότυπα έργα των αγαπημένων Cézanne και Picasso.
Το 1940 εντάχθηκε στην ομάδα Corrente, που αντλούσε έμπνευση από το φοιτητικό περιοδικό «Corrente di vita giovanile», διευθυνόμενου από τον Ernesto Treccani, ακολουθώντας τον γαλλικό εξπρεσιονισμό από τον Βαν Γκο μέχρι τους Fauves.
Το 1945 παντρεύτηκε τη Άννα και το επόμενο έτος γράφτηκε στο κομμουνιστικό κόμμα, στο οποίο προσχώρησε για έξι μήνες· ήταν μια δύσκολη χρονιά από οικονομική άποψη αλλά γόνιμη από πολιτιστική, καθώς υπέγραψε το Μανιφέστο του Ρεαλισμού, εντάχθηκε στο Μέτωπο Νέων Τεχνών και πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεσή του στη γκαλερί II Camino του Μιλάνου. Εκείνο το έτος, χάρη στη χορηγία σπουδαστή που του παρείχε ο Lionello Venturi, θα μπορούσε να μείνει στο Παρίσι για δύο χρόνια μαζί με τον Renato Birolli, αλλά μετά από δύο μήνες γύρισε στο Μιλάνο επειδή δεν μπορούσε να αποδώσει· παρόλα αυτά είχε επισκεφθεί και γνωρίσει το στούντιο του Πικάσο, είχε συναντήσει τους Braque, Dominguez, De Stael, Sartre και Camus.
Ακολουθεί, αμέσως μετά τη 24η Μπιενάλε της Βενετίας (1948), όπου εκτέθηκαν μαζί με όλους τους καλλιτέχνες του Φρόντε Νουβό ντέλε Αρτι, τη θέση του Μορλότι, ο οποίος μαζί με τον Birolli αποχώρησε από τους «ρεαλιστές» συντάκτες της ομάδας.
Ακριβώς τη δεκαετία του 1950 παρήγαγε ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα της αφαιρετικής τέχνης, όχι μόνο ιταλικό αλλά και ευρωπαϊκό, συνδεδεμένα σίγουρα με την εμπειρία καλλιτεχνών όπως ο Wols, ο Fautrier, ο De Stael, αλλά και ο Pollock και ο De Kooning.
Η Μπιενάλε φιλοξένησε πολλές φορές τα έργα του, το 1950, το 1952 μαζί με τη Οκταμελή Ομάδα, το 1954 με μια αίθουσα που παρουσιάστηκε από τον Giovanni Testori (καταστρέφοντας τα έργα που εκτέθηκαν αμέσως μετά), το 1962 κερδίζοντας το βραβείο (ισόβαθμο με τον Capogrossi) που αφιερώθηκε σε Ιταλό καλλιτέχνη, το 1964 εντός της ενότητας «Τέχνη σήμερα στα μουσεία», το 1972 με ατομική αίθουσα, το 1988 με ακόμη μια ατομική έκθεση στο περίπτερο που αφορούσε την Ιταλία και στην ενότητα αφιερωμένη στην αναδρομή «Το Μέτωπο Νέων Τεχνών στη Μπιενάλε του 1948».
Το 1986 και το 1992 προσκλήθηκε στην Εθνική Τριενάλε Τέχνης στη Ρώμη.
Οι σημαντικότερες ομαδικές εκθέσεις της τελευταίας δεκαετίας είναι εκείνες του 1987 στο Τορίνο-Λοκάρνο, το Μιλάνο, και του 1994 στην Ρεβέρα, πραγματοποιημένη μετά το θάνατό του, στις 15 Δεκεμβρίου 1992 στο Μιλάνο."