Ένα ξύλινο γλυπτό - Lobi - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
01
ώρα
16
λεπτά
26
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 4
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 430 - € 500
 | 4 € | |
|---|---|---|
 | 3 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140009 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό με τίτλο «A wooden sculpture» από την Ακτή Ελεφαντοστού, λαός Λόμπι, Προέλευση Ντορόπο, διοικητική ζώνη συνόρων Μπορνκούα Φάσο/Ακτή Ελεφαντοστού, λεϊκό Lenke ξύλο, βάρος 7,5 kg, ύψος 40 cm, πωλείται μαζί με βάση και σε σχετικά καλή κατάσταση, αυθεντικό/ορiginal.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Αυτό το κεφαλικό ακροπόδιο Λόμπι από την Αββορίνας, συλλεγμένο στην περιοχή Ντορόπο, διαχωρισμός συνοριακού νομού Μπουκίνα Φάσο/Αββόριν, είναι σκαλισμένο από ξύλο Λένκε, ένα εξαιρετικά πυκνό και βαρύ υλικό του οποίου η αντοχή αντικατοπτρίζει τη συμβολική σταθερότητα που αποδίδεται στο γλυπτό. Το τεράστιο, σφαιρικό του σχήμα δίνει έμφαση στην ύπαρξη του υλικού αντί για λεπτομερή φυσιοκρατία, μεταφέροντας τόσο εξουσία όσο και μεταφυσική ισχύ. Τοποθετημένο σε μια μαύρο-ασβεστωμένη βάση, το κεφαλοπήγανο καταλαμβάνει μια μεταιχμιακή θέση ανάμεσα στο απτό και στο πνευματικό, σηματοδοτώντας τη λειτουργία του ως κάτι παραπάνω από ένα διακοσμητικό αντικείμενο; συμπεριλαμβανομένης της βάσης.
Στον κοσμολογία των Λόμπι, το κεφάλι είναι ο τόπος προσωπικής και οικογενειακής εξουσίας. Τα κεφαλίσκετρα λειτουργούν ως φρουροί και μεσολαβητές, προσαρμόζοντας τη σχέση μεταξύ των ζωντανών και των προγόνων. Η θέση τους—συνήθως πάνω σε κολώνες ή μέσα σε οικιακά ή τελετουργικά περιβάλλοντα—σηματοδοτεί ιερό χώρο, παρέχει προστασία, επιβάλλει εξουσία και σταθεροποιεί κοινωνική και πνευματική τάξη. Τα μινιμαλιστικά χαρακτηριστικά του προσώπου συγκεντρώνουν την προσοχή στην ουσία του πνεύματος αντί για μεμονωμένη απεικόνιση, ενώ το ανθεκτικό υλικό εξασφαλίζει την ικανότητα του γλυπτού να δέχεται προσφορές, ροφήματα ή την τοποθέτηση φυλαχτών με την πάροδο του χρόνου.
Μέσω της μορφής του, του υλικού του και της τοποθέτησής του, αυτό το κεφαλοπήγανο αποτελεί παράδειγμα της ενσωμάτωσης της γλυπτικής πρακτικής με τη τελετουργική λειτουργία στον πολιτισμό των Λόμπι, λειτουργώντας ως διαρκής αγωγός παρουσίας προγόνων και προστατευτικής δύναμης.
Η μονογραφία της Ντανιέλα Μπογκνόλο Lobi (Μιλάνο, 2007) συχνά αναφέρεται σε σχέση με τα κεφαλικά γλυπτά Λόμπι και άλλες ιερές φιγούρες και παρέχει πολύτιμη φωτογραφική τεκμηρίωση των μορφών και των τελετουργικών τους πλαισίων.
Η έρευνα του Πιέτ Μάιερ για τη γλυπτική των Λόμπι και τα αντικείμενα θυσιαστηρίου εξετάζει τις ευρύτερες κατηγορίες γλυπτικών δεικτών—συμπεριλαμβανομένων των κεφαλοσκεπτών—που στήθηκαν στο νότιο Μπουρκίνα Φάσο και γειτονικούς τομείς όπως οι νομοί Πόνι και Γκαούα.
Ένας γερμανικός κατάλογος τέχνης φυλών για ένα κεφαλοποίητο κεφαλοβάρα θρησκευτικής τέχνης (Tribal Art Reference, κατάλογος Zemanek) περιγράφει το κεφάλι σε πασσάλους ως τον οικισμό ενός κλέλε, μια ισχυρή δύναμη που ελευθερώνεται κατά τη διάρκεια βίαιων ή μεταβατικών γεγονότων, και αποτυπώνει τον ρόλο του στη διαμόρφωση ενός ιερού μιλκούρ.
Σε εθνογραφικά και δημοπρατικά σχόλια για κεφαλάκια άξονα Λόμπι από τα χωριά Καμπτί και Πόνι, αυτά τα κεφάλια συνδέονται με οικιακούς φρουρούς θυσιαστήρια και προστατευτικά κατώφλια, λειτουργώντας ως ευχητικά και προστατευτικά σημάδια που μεσολαβούν μεταξύ γειτονικών οικιακών συνόλων και τοπικών πνευμάτων.
Για πολιτισμικό υπόβαθρο για τους λαούς που δημιουργούν και προσκυνούν αυτές τις μορφές, γενικές πληροφορίες για τους Λόμπι ως ομάδα μπορούν να βρεθούν σε περιφερειακές εθνογραφικές εκθέσεις που συζητούν τα Thil πνεύματα και το κοσμολογικό σύστημα των προστατευτικών φιγούρων και πνευμάτων.
Αυτές οι αναφορές προσφέρουν θεμέλιο τόσο στην υλική τυπολογία όσο και στη τελετουργική λειτουργία, και μπορούν να αναφερθούν σε κείμενα καταλόγου ή βιβλιογραφίες όταν συζητούν τα κεφαλοκάματα Λόμπι και σχετικά αντικείμενα.
Πληροφοριοδότης Μπακάρι
CAB35328
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των αντικειμένων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για να προστατευθεί η Αφρική." Παραπομπή: Καθηγήτρια Δρ. Βιόλα Κόνιγκ, πρώην διευθύντρια του Αφρο-Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Σύμφωνα με τη Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Κώδικα Προστασίας Πολιτισμικών Αγαθών (KGSG), οποιαδήποτε αξίωση επιστροφής πολιτισμικού περιουσιακού στοιχείου παραγράφεται μετά από τρία χρόνια από την απόκτηση γνώσης από τις αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης σχετικά με τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα αντικείμενα από μπρούντζο και πιθανά κεραμικά που προσφέρθηκαν έχουν εκτεθεί δημόσια στη γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκοί φορείς όπως το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, οι οποίοι έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες επιστροφών (μετακινήσεις-Project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν εξετάσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας έχουν επισκεφτεί στην εξάρτηση μας στο Λόμε, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επίσης, η Εθνική Επιτροπή Μουσείων και Μνημείων (NCMM) στο Αμπουτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω μιας πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν δημιουργηθούν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί με επιμέλεια χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑυτό το κεφαλικό ακροπόδιο Λόμπι από την Αββορίνας, συλλεγμένο στην περιοχή Ντορόπο, διαχωρισμός συνοριακού νομού Μπουκίνα Φάσο/Αββόριν, είναι σκαλισμένο από ξύλο Λένκε, ένα εξαιρετικά πυκνό και βαρύ υλικό του οποίου η αντοχή αντικατοπτρίζει τη συμβολική σταθερότητα που αποδίδεται στο γλυπτό. Το τεράστιο, σφαιρικό του σχήμα δίνει έμφαση στην ύπαρξη του υλικού αντί για λεπτομερή φυσιοκρατία, μεταφέροντας τόσο εξουσία όσο και μεταφυσική ισχύ. Τοποθετημένο σε μια μαύρο-ασβεστωμένη βάση, το κεφαλοπήγανο καταλαμβάνει μια μεταιχμιακή θέση ανάμεσα στο απτό και στο πνευματικό, σηματοδοτώντας τη λειτουργία του ως κάτι παραπάνω από ένα διακοσμητικό αντικείμενο; συμπεριλαμβανομένης της βάσης.
Στον κοσμολογία των Λόμπι, το κεφάλι είναι ο τόπος προσωπικής και οικογενειακής εξουσίας. Τα κεφαλίσκετρα λειτουργούν ως φρουροί και μεσολαβητές, προσαρμόζοντας τη σχέση μεταξύ των ζωντανών και των προγόνων. Η θέση τους—συνήθως πάνω σε κολώνες ή μέσα σε οικιακά ή τελετουργικά περιβάλλοντα—σηματοδοτεί ιερό χώρο, παρέχει προστασία, επιβάλλει εξουσία και σταθεροποιεί κοινωνική και πνευματική τάξη. Τα μινιμαλιστικά χαρακτηριστικά του προσώπου συγκεντρώνουν την προσοχή στην ουσία του πνεύματος αντί για μεμονωμένη απεικόνιση, ενώ το ανθεκτικό υλικό εξασφαλίζει την ικανότητα του γλυπτού να δέχεται προσφορές, ροφήματα ή την τοποθέτηση φυλαχτών με την πάροδο του χρόνου.
Μέσω της μορφής του, του υλικού του και της τοποθέτησής του, αυτό το κεφαλοπήγανο αποτελεί παράδειγμα της ενσωμάτωσης της γλυπτικής πρακτικής με τη τελετουργική λειτουργία στον πολιτισμό των Λόμπι, λειτουργώντας ως διαρκής αγωγός παρουσίας προγόνων και προστατευτικής δύναμης.
Η μονογραφία της Ντανιέλα Μπογκνόλο Lobi (Μιλάνο, 2007) συχνά αναφέρεται σε σχέση με τα κεφαλικά γλυπτά Λόμπι και άλλες ιερές φιγούρες και παρέχει πολύτιμη φωτογραφική τεκμηρίωση των μορφών και των τελετουργικών τους πλαισίων.
Η έρευνα του Πιέτ Μάιερ για τη γλυπτική των Λόμπι και τα αντικείμενα θυσιαστηρίου εξετάζει τις ευρύτερες κατηγορίες γλυπτικών δεικτών—συμπεριλαμβανομένων των κεφαλοσκεπτών—που στήθηκαν στο νότιο Μπουρκίνα Φάσο και γειτονικούς τομείς όπως οι νομοί Πόνι και Γκαούα.
Ένας γερμανικός κατάλογος τέχνης φυλών για ένα κεφαλοποίητο κεφαλοβάρα θρησκευτικής τέχνης (Tribal Art Reference, κατάλογος Zemanek) περιγράφει το κεφάλι σε πασσάλους ως τον οικισμό ενός κλέλε, μια ισχυρή δύναμη που ελευθερώνεται κατά τη διάρκεια βίαιων ή μεταβατικών γεγονότων, και αποτυπώνει τον ρόλο του στη διαμόρφωση ενός ιερού μιλκούρ.
Σε εθνογραφικά και δημοπρατικά σχόλια για κεφαλάκια άξονα Λόμπι από τα χωριά Καμπτί και Πόνι, αυτά τα κεφάλια συνδέονται με οικιακούς φρουρούς θυσιαστήρια και προστατευτικά κατώφλια, λειτουργώντας ως ευχητικά και προστατευτικά σημάδια που μεσολαβούν μεταξύ γειτονικών οικιακών συνόλων και τοπικών πνευμάτων.
Για πολιτισμικό υπόβαθρο για τους λαούς που δημιουργούν και προσκυνούν αυτές τις μορφές, γενικές πληροφορίες για τους Λόμπι ως ομάδα μπορούν να βρεθούν σε περιφερειακές εθνογραφικές εκθέσεις που συζητούν τα Thil πνεύματα και το κοσμολογικό σύστημα των προστατευτικών φιγούρων και πνευμάτων.
Αυτές οι αναφορές προσφέρουν θεμέλιο τόσο στην υλική τυπολογία όσο και στη τελετουργική λειτουργία, και μπορούν να αναφερθούν σε κείμενα καταλόγου ή βιβλιογραφίες όταν συζητούν τα κεφαλοκάματα Λόμπι και σχετικά αντικείμενα.
Πληροφοριοδότης Μπακάρι
CAB35328
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των αντικειμένων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για να προστατευθεί η Αφρική." Παραπομπή: Καθηγήτρια Δρ. Βιόλα Κόνιγκ, πρώην διευθύντρια του Αφρο-Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Σύμφωνα με τη Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Κώδικα Προστασίας Πολιτισμικών Αγαθών (KGSG), οποιαδήποτε αξίωση επιστροφής πολιτισμικού περιουσιακού στοιχείου παραγράφεται μετά από τρία χρόνια από την απόκτηση γνώσης από τις αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης σχετικά με τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα αντικείμενα από μπρούντζο και πιθανά κεραμικά που προσφέρθηκαν έχουν εκτεθεί δημόσια στη γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκοί φορείς όπως το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, οι οποίοι έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες επιστροφών (μετακινήσεις-Project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν εξετάσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας έχουν επισκεφτεί στην εξάρτηση μας στο Λόμε, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επίσης, η Εθνική Επιτροπή Μουσείων και Μνημείων (NCMM) στο Αμπουτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω μιας πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν δημιουργηθούν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί με επιμέλεια χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
40 cm
Βάρος
7.5 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
