FRANK ELIA G - “Jarrón con flores, estudio” (XL)

Ο Φρανκ Γονζάλες Μαρτίνες (Κούβα, 1990) έχει βρει στη ζωγραφική έναν τόπο όπου η προσωπική εμπειρία υπερβαίνει το αυτό-βιογραφικό για να μετατραπεί σε μια σκέψη πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Η καλλιτεχνική του πρακτική πηγάζει από την ανάγκη να κατανοήσει έννοιες όπως η ελευθερία, η ταυτότητα και η μνήμη, χτίζοντας μια ζωγραφική γλώσσα στην οποία το σήμα, η ύλη και το χρώμα λειτουργούν ως μέσα μεταφοράς συναισθήματος και σκέψης.

Από μια ματιά βαθύτατα συνδεδεμένη με την εμπειρία της μετανάστευσης, το έργο του θέτει ερωτήματα για το τι παραμένει από ένα άτομο όταν αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του, το τοπίο του, την οικογένειά του και τα συναισθήματα που έχουν ορίσει την ιστορία του. Περισσότερο από το να απεικονίζει τόπους, ο Γονζάλες Μαρτίνες ζωγραφίζει καταστάσεις συνείδησης. Οι συνθέσεις του μετατρέπονται σε χώρους όπου η ανάμνηση συνομιλεί με την απουσία και όπου η νοσταλγία χάνει το νόημα της ως ματιά προς το παρελθόν για να μετατραπεί σε μια δύναμη ικανή να οικοδομήσει ξανά την ταυτότητα.

Σε αυτό το πλαίσιο, το τοπίο —είτε απεικονίζεται με ρητό τρόπο είτε προτείεται μέσω της ζωγραφικής ατμόσφαιρας— αποκτά συμβολική αξία. Μετατρέπεται σε τόπο περισυλλογής, καταφύγιο και αντίσταση· ένα χώρο όπου ο καλλιτέχνης αποτυπώνει τις ανησυχίες του και βρίσκει έναν τρόπο να συνυφασθεί η μνήμη με το παρόν. Ομοίως, τα καθημερινά στοιχεία όπως τα λουλούδια χάνουν τη μορφή απλών φυσικών μοτίβων και μετατρέπονται σε μεταφορές της εύθραυστης φύσης, της ελπίδας και της ικανότητας να ανθίσει κανείς ακόμα και μετά τον αποχωρισμό.

Η ζωγραφική του Φρανκ Γονζάλες Μαρτίνες δεν προσφέρει απόλυτες απαντήσεις. Προκαλεί τον θεατή να σταματήσει, να θαυμάσει και να αναγνωριστεί σε μια εμπειρία που, αν και γεννιέται από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο όπως το κουβανικό, μιλά για ένα πανανθρώπινο συναίσθημα: την έρευνα για έναν τόπο όπου να ονομάζεις σπίτι.

Πιστεύω ότι αυτή η έκδοση έχει τον κατάλληλο βαθμό για έναν κατάλογο έκθεσης. Αποφεύγει να διατυπώσει ανοιχτά πολιτικό λόγο για την Κούβα, αλλά επιτρέπει στον θεατή να κατανοήσει ότι η εμπειρία μετανάστευσης και η αναζήτηση ελευθερίας συνιστούν το υπόγειο εννοιολογικό υπόβαθρο του έργου, κάτι που συνήθως αποδεικνύεται πιο ισχυρό από curatorial άποψη.

Το έργο αποστέλλεται μαζί με το πιστοποιητικό γνησιότητας, τυλιγμένο σε επαγγελματικό σωλήνα για να διασφαλιστεί η τέλεια μεταφορά του.