Tijs Dragtsma (1992) - A Blade Held Through Ruin

Ένας νεοκλασικός πολεμιστής βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε διοίκηση και κατάρρευση, το κεφάλι του σκυμμένο, το ένα χέρι σφιγμένο γύρω από τη λαβή ενός blade που βρίσκεται στα πλάι του με σθένος. Οι drapery πέφτουν στις πτυχώσεις μιας κλασικής γλυπτικής πείρας, η πανοπλία ξεκουράζεται σε έναν ώμο σαν τη μνήμη μιας μάχης που έχει ήδη δοθεί.

Όμως όπου ο κορμός του θα έπρεπε να είναι σταθερός, το μάρμαρο παραχωρεί. Το σώμα διαλύεται σε ένα σκόρπιο συντριμμάτων, αιωρείται σαν να έχει πιαστεί εν μέσω κατάρρευσης, η πέτρα αδύναμη να διατηρήσει τη δική της μορφή. Αναφορές όρθιες δεν είναι το σώμα, αλλά η λαβή πάνω στο σπαθί.

Χωρίς βαφή. Χωρίς εκτύπωσή. Χωρίς μελάνι. Κάθε γραμμή αυτής της φιγούρας, από τις μπούκλες στα μαλλιά μέχρι τα τεμάχια που φεύγουν από το στήθος, γравάρεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, όχι εφαρμοσμένη επάνω του. Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή χωρίς ένα σημείο φωτισμού που να έχει τοποθετηθεί πάνω της. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει, βαθαίνοντας την αντίθεση μέχρι κάθε ρωγμή στο μάρμαρο να διαβάζεται ακόμη καθαρότερη.

Γυρίζοντας γύρω από το κομμάτι, η σκηνή διατηρεί το σχήμα της ενώ η διάθεση αλλάζει, ο συντριμμένος θώρακας τραβά μπροστά σε πιο έντονο ανάγλυφο, ύστερα επανέρχεται σε ήσυχο σκέλος. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει τη φιγούρα στο κέντρο.

Από απέναντι στο δωμάτιο ο πολεμιστής φαίνεται ολόκληρος, μεγαλόπρεπος, σε ισορροπία. Κοντά αρκετά για να δεις την επιφάνεια ολόκληρη, το ίδιο σώμα διαλύεται σε ένα πεδίο ελεγχόμενων γρατζουνιών, κάθε σημάδι μια σιωπηρή απόφαση που αντικαθιστά μια δραματική κατάρρευση.

Το σπαθί που κρατά δεν υψώνεται σε άμυνα. Είναι βυθισμένο, στέφοντας τον εδάφος, τη μία βεβαιωμένη γραμμή σε ένα σώμα που δεν συμφωνεί πλέον να μείνει σταθερό. Ένα Σπαθί Κρατημένο Μέσα στην Καταστροφή αναρωτιέται τι είναι ένας πολεμιστής όταν η πανοπλία και η σάρκα θρυμματιστούν, και βγαίνει με την απάντησή του στην ίδια τη λαβή, σε αυτό που ένα χέρι αρνείται να αφήσει ακόμη και όταν όλα τα άλλα πέφτουν.

Αυτό το κομμάτι συνεχίζει την σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς στην επιφάνεια αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Η λαβή κρατά. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να πέσουν.»

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προκύπτει μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και πλήρης παρουσίας. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ασήκωτο. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε μια με χειρονομία συνειδητής πρόθεσης, καθεμιά ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο υπόβαθρο απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μεταναστεύει κατά μήκος της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μία γωνία η φιγούρα φαίνεται σαφής και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει στο σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση εντείνει και η εικόνα παίρνει γλυπτό, σχεδόν φωτεινό χαρακτήρα.

Τι κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και αμετάκλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν βρίσκεται πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει λίγο από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται σε ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια διαρκής επιθυμία εξερεύνησης νέων οπτικών γλωσσών. Δεν θεωρώ την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνδυάζονται.

Η δουλειά μου συχνά αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα εργασίας προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και ταυτότητα οπτική. Κάποια έργα οικοδομούνται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα emerge μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Όλα συνδέονται από μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγνητίζομαι από αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστοσύνης. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ό,τι φαίνεται και ό,τι μένει ανοικτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσει δουλειά που αισθάνεται διακριτή, σκόπιμη και ζωντανή.