Tijs Dragtsma (1992) - A Stairway Cut From Void

Μια σκάλα, αποκομμένη από κάθε έδαφος, αιωρείται διαγώνια πάνω σε ένα πεδίο απόλυτου μαύρου. Λυγίζει μια φορά, αλλάζει κατεύθυνση και συνεχίζει να υψώνεται, μεταφέροντας μια σειρά από μοναχικά πρόσωπα που ποτέ δεν φτάνουν πραγματικά κάπου μέσα στο κάδρο.

Δεν υπάρχει πάτωμα κάτω από τις σκάλες, ούτε τοιχος, ούτε ορίζοντας, μόνο λευκός λίθος και μαύρη έλλειψη. Κάθε μορφή βαδίζει μόνη της, με απόσταση από την επόμενη, αφήνοντας μια σκιά πίσω της μέσα στο σκοτάδι. Κάποιοι ανεβαίνουν. Κάποιοι παύουν στη μισή κίνηση. Κανείς δεν κοιτάζει τον άλλο.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς αποτύπωμα. Χωρίς μελάνι. Η σκάλα και οι ταξιδιώτες της υπάρχουν γιατί η επιφάνεια έχει αφαιρεθεί: ελεγχόμενες γρατσουνιές δουλεμένες απευθείας επιφανειακά στη διαφανή επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού μέχρι να προκύψει αυτή η δομή από ό,τι απομένει.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, τόσο στο φως όσο και στη σκιά. Το φως δεν την δημιούργησε. Την ακονίζει. Υπό άμεσο φως οι γρατσουνιές αιχμαλωτίζουν και διατηρούν τη λάμψη, η αντίθεση βαθαίνει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από κάθε γωνία, χωρίς ποτέ να χάσει το σχήμα του.

Από απόσταση ενός δωματίου, η σκάλα διαλύεται σε μια συνεχή, μεγαλειώδη ανάβαση που αιωρείται στο σκοτάδι. Κοντά, αυτή η βεβαιότητα σπάει σε έναν ήσυχο τομέα ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς, κάθε σημάδι ήσυχο από μόνο του, ουσιώδες για τη δομή ολόκληρη.

Είναι ένας παλιός, οικείος πόνος αποτυπωμένος σε λευκό λίθο και κενότητα: η αίσθηση της ανάβασης χωρίς να γνωρίζεις τι περιμένει πάνω, σε συντροφιά με άλλους που τελικά ο καθένας βαδίζει απολύτως μόνος. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Αυτή η εργασία συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τις Ντραγκτσμά, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί για χρώμα ή εκτύπωση.

“Όλοι ανεβαίνουν. Κανείς δεν ανεβαίνει μαζί.”

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί μια συλλογή έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και δίνουν μορφή στο σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και με παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ασύλληπτο. Αυτό που φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο ιστό γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την αιχμαλωτίζει. Το μαύρο υπόβαθρο απορροφά, ενώ οι γρατσουνισμένες γραμμές αντικατοπτρίζουν. Καθώς το φως αλλάζει διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μία γωνία το πρόσωπο βρίσκεται διακριτικά και οριστικά. Από κάποια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήρεμη ένταση. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και αμετάκλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείος, ατμοσφαιρικός και ζωντανός με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν δένεται ποτέ πλήρως. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα αλλάζει με προοπτική και ατμόσφαιρα. Κά moments ο ήρωας φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο προς τα εμπρός. Άλλοτε ξανακαθίσταται σε ηρεμία και παραμένει ακίνητος. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης είμαι εκατό τοις εκατό παθιασμένος με την αναζήτηση νέων οπτικών γλωσσών. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου ύλη, δομή, φως και συναίσθημα ενώνονται.

Η δουλειά μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς ο σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε που δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ένα δικό του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσα από απουσία, σκιά, ανάκλαση ή ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που παραμένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με την πάροδο του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνενώνονται. Δεν αποτελεί μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, προσεκτικά και ζωντανά.