Tijs Dragtsma (1992) - Bowie Through Three Lifetimes

Ο Ντέιβιντ Μπάουι δεν ήταν ποτέ μια μόνο προσωποπλασία. Ήταν μια ακολουθία προσώπων, το κάθε ένα φευγαλέο όπως δέρμα, ώστε να υπάρξει το επόμενο. Αυτή η δουλειά δεν διαλέγει ανάμεσα σε αυτά. Κρατά τρία ταυτόχρονα, σε μια ενιαία συνεχή επιφάνεια, ώστε ο άντρας πίσω από τα προσωπεία να γίνεται ορατός στον χώρο όπου συναντιούνται.

Αριστερά, μια διατύλιξη διαγώνια διασχίζει ένα νέο, βαμμένο πρόσωπο, τα μάτια σταθερά και απείθαρχα. Στο κέντρο, το χρώμα έχει εξαφανιστεί και το βλέμμα έχει γίνει πιο ήσυχο, πιο αναζητητικό. Δεξιά, το προφίλ έχει καθίσει στη σιωπή, τα μαλλιά αχνά, το πρόσωπο μισοσυναντημένο με σκιά. Μεταξύ τους δεν υπάρχει σκληρό όριο. Ένα πρόσωπο διαλύεται στο επόμενο όπως η μνήμη διαλύεται στο μύθο.

Είναι ένα κατάλληλο θέμα για το Art with Scratch. Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα δεν εφαρμόζεται στην επιφάνεια, χαράζεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, ένα πεδίο ατομικών εντυπώσεων παρά μια φωτογραφία. Όπου η επιφάνεια έχει δουλευτεί, ένα πρόσωπο αναδύεται στο φως. Όπου έχει αφεθεί ανέπαφο, το μαύρο κρατά και οι άλλοι βίοι περιμένουν ήσυχα γύρω από αυτό.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, με ή χωρίς άμεσο φως. Αυτό που κάνει το φως είναι να την τονίζει. Κάτω από ένα πιο οξυκλαμμένο γωνία, οι γρατζουνιές πιάνουν τον τόνο και η αντίθεση βαθαίνει, έτσι τα τρία πρόσωπα διαχωρίζονται και επανενώνονται καθώς το μάτι διασχίζει τα σημεία τους. Διαβάζεται με διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει την εικόνα. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την τονίζει.

Από απέναντι σε μια αίθουσα, τα τρία πρόσωπα διαβάζονται ως ένα μεγαλοπρεπές πορτρέτο. Κοντινά, το πορτρέτο διασπάται σε ένα πεδίο λεπτών γρατζουνιών, απόδειξη μιας επιφάνειας που έχει δουλευτεί αντί για να βαφτεί. Εκείνη η μετατόπιση, από τη απόσταση στην λεπτομέρεια, από την εικονότητα στο υλικό, αντικατοπτρίζει τον ίδιο τον θέμα, ένα δημόσιο πρόσωπο φτιαγμένο από έναν ολόκληρο βίο ιδιωτικής επαναπροσέγγισης.

Bowie Through Three Lifetimes συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Εδώ, η ίδια αυτή φθορά γίνεται ένας τρόπος κράτησης πολλαπλών εαυτών σε ένα πλαίσιο, χωρίς να ρωτά ποιο ήταν το αληθινό.

"Κάθε πρόσωπο που φορούσε ήταν αληθινό. Αυτό το κρατά όλα ταυτόχρονα."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργου στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποδεσμεύεται. Χαράζεται γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα στη σκιά.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ασήμαντο. Αυτό που φαινόταν δεδομένο αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυα γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την τονίζει. Το μαύρο επιφανειακά απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά μήκος της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται καθαρό και οριστικό. Από αλλη γωνία μαλακώνει και επανέρχεται προς το σκοτάδι από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα κεντρικό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο μαγευτικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη ενός χαράγματος είναι απευθείας και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και όμως το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερό. Διαμέσου της αλληλεπίδρασης της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές το θέμα φαίνεται να προχωρά έξω από το μαύρο. Σε άλλες, επιστρέφει στη σιωπή. Είναι μέσα σε εκείνη τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, εκεί όπου το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάδι. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια οποία συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κατευθύνει μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την έλλειψη, τη σκιά, την αντανάκλαση ή τη δραματική ένταση. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραύστης. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την περισυλλογή και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, προσεκτικά σχεδιασμένα και ζωντανά.