Tijs Dragtsma (1992) - Diagonal Race Against Midnight

Από ψηλά ακριβώς πάνω, μια μοίρα αγωνιστικών γιότ μετατρέπεται σε καθαρή γεωμετρία. Τα hulls κλίνουν προς την ίδια κατεύθυνση, τα πανιά πιάνουν μικρά λαμπερά τρίγωνα, και πίσω από κάθε σκάφος μια μακριά αχνή κοή κόβει το νερό σαν γραμμή που γράφτηκε με ταχύτητα. Diagonal Race Against Midnight κρατά μόνο ό,τι χρειάζεται το μάτι για να διαβάσει τον αγώνα: κατεύθυνση, επείγουσα ανάγκη, η διαφορά ανάμεσα σε ένα σκάφος και το επόμενο.

Όλα τα υπόλοιπα επιτρέπεται να βυθιστούν στο σκοτάδι. Η ανοιχτή θάλασσα δίπλα στο στόλο, ο ορίζοντας, οποιαδήποτε αίσθηση του ουρανού, όλα εξαφανίζονται στο μαύρο, ανέγγιχτο. Αυτό που παραμένει είναι οι αφίξεις-οφείλες, πεδία λεπτών γρατζουνιών που υψώνονται από το ακρυλικό γυαλί σαν ίχνη αφρού που ακόμα πιάνουν το τελευταίο φως.

Ούτε χρώμα. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα χαραγμένη στο επιφάνειας του ακρυλικού γυαλιού, ένα πεδίο απόμονενα σημάδια που γίνεται Κύμα και πανί και ίχνος μόνο όταν βλέπονται μαζί, και διαλύεται σε ένα πεδίο ελεγχόμενης επιφανειακής βλάβης όσο πλησιάζεις.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα. Το φως δεν την δημιουργεί, τη ακονίζει: κάτω από άμεσο φως οι γρατζουνιές πιάνουν και αντανακλούν, η αντίθεση βαθαίνει, και η αίσθηση ταχύτητας γίνεται σχεδόν φυσική. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει τον αγώνα.

Υπάρχει μια ήσυχη ένταση στον τίτλο. Ένας αγώνας ήδη είναι μια δοκιμασία εναντίον των άλλων σκαφών, αλλά εδώ γίνεται αγώνας εναντίον του ίδιου του σκότους, ενάντια στη στιγμή που το τελευταίο ίχνος αφρού θα λειωθεί ξανά σε μαύρο νερό. Η σύνθεση διατηρεί εκείνη τη στιγμή ακριβώς πριν εξαφανιστεί.

Το Diagonal Race Against Midnight συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα οικοδομείται μέσα από ελεγχόμενη επιφανειακή βλάβη αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η βλάβη δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Ορισμένοι αγώνες κερδίζονται εναντίον άλλων σκαφών. Αυτός διεξάγεται εναντίον του σκότους."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Λιθοχαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξε emerges μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτή, εύθραυστη και σχεδόν αβ weighs. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ευαίσθητη ιστούς γραμμών, κάθε μία μια συγκεκριμένη κίνηση, κάθε μία ουσιαστικό για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο επιφάνειας απορροφά, ενώ οι γρατζουνιές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται σε ολόκληρη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνιά η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη εξα-softens and settles back toward the darkness from which it came, without ever disappearing. Υπό έναν επικεντρωμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και αμετάκλητη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή ποτέ δεν παραμένει πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα κινείται με την οπτική γωνία και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, να επιστρέφει σε ηρεμία. Είναι εντός εκείνη της κίνησης, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια συνεχής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως έναν εξελισσόμενο τομέα ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορει να μετατραπεί σε οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων ό,τι δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσα από απουσία, σκιά, ανάκλαση ή ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουρσίσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που σχηματίζεται από περιέργεια, ακρίβεια και την επιθυμία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.