Tijs Dragtsma (1992) - A Face Half Drowned in Night

Μόνο ο άνωθεός του προσώπου σπάει την επιφάνεια. Υγρά μαλλιά, μια λαμπερή γραμμή φωτός στο μέτωπο και δύο μάτια που κρατούν τον θεατή χωρίς να blink. Όλα κάτω από τη γραμμή του νερού έχουν ήδη εξαφανιστεί σε μαύρο.

Αυτό το έργο συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch του Tijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Καμία μπογιά. Καμία εκτύπωση. Καμία μελάνη. Το πρόσωπο γκραβιρίζεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, σχεδιάζεται μέσα από αφαίρεση αντί προσθήκης, ώστε αυτό που φαίνεται να είναι νερό και δέρμα και σκιά να είναι στην πραγματικότητα δομή, χιλιάδες αποφάσεις για το πού να πάρει κανείς την επιφάνεια.

Το εικόνα είναι πάντα παρούσα. Δεν χρειάζεται άμεσο φως για να υπάρξει, αλλά το φως της δίνει βύθιση. Κάτω από μια γωνία σκίτσου, οι υγρά λαμπρά μαλλιά και η γυαλάδα στο μέτωπο πιάνουν και κρατούν το φως, και η αντίθεση ενισχύεται, τραβώντας τα μάτια πιο μπροστά έξω από το σκοτάδι. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει.

Από απέναντι από ένα δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως ένα ενιαίο, αιωρούμενο στιγμιότυπο, κάποιος που αναδύεται, ή ίσως κάποιος που βυθίζεται, πιασμένος στην ακριβή γραμμή όπου η ανάσα συναντά ακόμη τον αέρα. Κοντοσυστηθήτε κι αυτός ο στιγμιαίος χρονοφόρος διαλύεται σε ένα πεδίο ελεγχόμενων χαραγών, μια επιφάνεια που χτίζεται εξ ολοκλήρου από σημάδια που επιλύονται σε ένα πρόσωπο μόνο όταν βγείτε πίσω.

Το νερό υπήρξε πάντα ένα κατώφλι με τον τρόπο που απεικονίζουμε τον εαυτό μας, η γραμμή ανάμεσα σε ό,τι φαίνεται και ό,τι κρύβεται, ανάμεσα σε νηφαλιότητα και την προσπάθεια ακριβώς από κάτω της. Εδώ αυτό το κατώφλι είναι κυριολεκτικό. Το πρόσωπο δεν έχει φτάσει πλήρως ούτε έχει φύγει πλήρως, κρατιέται στο σημείο όπου η ορατότητα γίνεται επιλογή.

Αυτό το έργο είναι μοναδικό. Μία οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποια πρόσωπα δεν αποκαλύπτονται. Αναδύονται."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και βγάζουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρούσα. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτή, εύθραυστη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν solide αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο ιστό γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο επιφάνει απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει ακτινά την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία, το πορτρέτο φαίνεται ξεκάθαρο και καθορισμένο. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από μια εστιασμένη προβολή, η αντίθεση ενισχύεται και η εικόνα taking on ένα γλυπτό, σχεδόν φωτεινό χαρακτηριστικό.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συστηματικά ελκυστικό είναι η ήσυχη έντασή του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το υπόκειμενο φαίνεται να βγαίνει προς τα εμπρός από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε ακινησία. Σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξότητα και την ηρεμία, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της σιωπηρή ζωή. Κάθε γρατζουνιά φυλάει μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί συνθέτουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ο ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια συνεχής επιθυμία εξερεύνησης νέων οπτικών γλωσσών. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό ύφος, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνενώνουν.

Η δουλειά μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στον πυρήνα όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα εργασίας προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προέρχονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή τη ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που παραμένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνυπάρχουν. Είναι όχι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την επιθυμία να δημιουργηθεί έργο που αισθάνεται διακριτικό, πρόθεση και ζωντανό.