Tijs Dragtsma (1992) - A Hip Tilts Into Silence

Εκείνη στέκει σε αυτήν την αρχαία θέση που οι γλύπτες επανέρχονται εδώ και αιώνες να υφαίνουν, το βάρος καθηλωμένο σε μια μόνη ζώνη, ο ύφαστος γλιστρά αδέσποτα από τον ώμο καθώς μοιάζει να έχει παγιδευτεί ανάμεσα στο ανάσα. Η στάση μιλάει προτού μιλήσει οτιδήποτε άλλο, ανάπαυση και ένταση κρατιούνται στο ίδιο σώμα, η κομψότητα χτίζεται από κάτι τόσο απλό όσο το πού πέφτει το βάρος.

Ένας ενιαίος σκληρός φακός φωτός πέφτει από τα πάνω, σκαλίζοντας τη μέσα από ένα μαύρο τόσο βαθύ που γίνεται ο δικός του είδος σιωπής. Δεν υπάρχει χώρος εδώ, κανένα ορίζοντας, τίποτα έξω από την ίδια την παρουσία της. Ίχνη λεπτής κόκας και αιωρούμενης σκόνης αιωρούνται σε αυτή τη σκιά σαν κάτι που θυμούνται παρά που βλέπουν, δώνοντας σε ολόκληρη τη φωτογραφία τη σιγή ενός παλιού εργαστηρίου δασκάλου στο τέλος της ημέρας.

Ούτε μπογιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, φτιαγμένη μέσω αφαίρεσης παρά μέσω προσθήκης, ένα figura που εξάγεται από ό,τι έχει αφαιρεθεί αντί από ό,τι προστέθηκε.

Το έργο είναι πάντα παρόν, είτε διαρκεί στο φως της ημέρας είτε σε ένα μελαγχολικό δωμάτιο. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα, τη διαμορφώνει. Κάτω από άμεσο πηγή το ελεγχόμενο χαράκωμα πιάνει και κρατά το φως, η αντίθεση βαθύνει, οι πτυχώσεις του υφάσματος παχαίνουν και η σκιά αποκτά βάθος. Διαβάζεται διαφορετικά από κάθε γωνία, χωρίς ποτέ να χάνει τη μορφή στο κέντρο του.

Από μακριά, η ίδια φαίνεται ολόκληρη, μεγαλοπρεπής, παγιδευμένη σε αυτήν τη μοναδικά μη επαναλαμβανόμενη κλίση του σώματος. Πλησιάζεις και ανοίγει σε ένα πεδίο ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς, λεπτές μαρτυρίες που μόνο όταν απομακρυνθείς επιστρέφουν σε μια γυναίκα. Εκείνη η μετατόπιση, ανάμεσα στο οικείο και το τεράστιο, είναι ό,τι δίνει στο έργο τη δύναμη του.

Υπάρχει κάτι ήσυχα ανταγωνιστικό στην ακινησία της, μια γοργόνα γομφή της όχι για επίδειξη αλλά για ισορροπία, ένας ώμος αποκαλυμμένος όχι για θέαμα αλλά για αλήθεια. Διατηρεί τη σιωπή της όπως διατηρούν τη δική τους παλιά πίνακες, όχι άδεια, αλλά γεμάτη με όλα όσα δεν ειπώθηκαν.

A Hip Tilts Into Silence συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρώματος ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Some bodies do not need to speak. Their posture already says enough."

Σχετικά με την Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ γραμμών, καθεμία μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο υλικό απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται καθαρό και ορισμένο. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα αποκτά γλυπτό, σχεδόν φωτεινό χαρακτήρα.

Αυτό που κάνει αυτή τη μέθοδο τόσο μαγευτική είναι η ήρεμη ένταση της. Η πράξη της χαραγής είναι άμεση και ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΗ. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να προβάλλει από το μαύρο. Άλλες, επιστρέφει στην ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Hράστη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με ωθεί μια συνεχής επιθυμία για εξερεύνηση νέων οπτικών γλωσσών. Δεν θεωρώ την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνέρχονται.

Η δουλειά μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργεί συναισθήματα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ένας δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, διαύγεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγνητεύομαι από τις αντιθέσεις. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ εκείνου που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το χρόνο.

To TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο συγχωνεύονται αυτές οι εξερευνήσεις. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτά, πρόθεσης και ζωντανά.