Rosebank 1981 25 years old - b. 2007 - 70cl

Rosebank 1981 Διαφαερής Limited Release 2007 25 Years Old Single Malt Scotch Whisky.

Rosebank έχει την τάση να είναι απίστευτα δυνατή, ακόμα και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Ξέρω ότι οφείλεται εν μέρει στην τριπλή απόσταξη, αλλά και το πλήρωμα πρέπει να ήταν απίστευτα υψηλό για να φτάσει στο 61,4% μετά από 25 χρόνια.

Το μερίδιο του αγγέλου δεν μπορούσε να είναι ούτε το κανονικό 2%, γιατί αν το υπολογίσεις, θα οδηγούσε σε ABV περί τα 100%. Αll αυτό φαίνεται αρκετά απίθανο, οπότε η εικασία μου είναι ότι επρόκειτο για μια συλλογή από βραχείς κέδρους μπαρμπόρα κούφισμα.

Ούτως ή άλλως, η απόσταγματοποιία είναι ανάμεσα σε αυτά τα διαμαντάκια που έχουν κλείσει τον τελευταίο αιώνα. Αυτή δεν υπήρξε θύμα των κλεισιμάτων 1983-1985, καθώς έκλεισε το 1993 και κατεδαφίστηκε το 2002. Πολλά από τα αποστακτήρια που έκλεισαν κάποια στιγμή δεν ήταν πραγματικά καλοί στην παραγωγή υπέροχου ουίσκι όλη την ώρα.

Port Ellen έχει τα εξαιρετικά της, αλλά και πολύ μετριότητα. Brora ίσως αποτελεί την εξαίρεση κανόνα, καθώς σχεδόν όλα τους είναι τουλάχιστον πολύ καλά (Εκτός από ένα ‘σκούρο φινίρισμα Sherry’ από την Chieftain’s, που καταστράφηκε από το φινίρισμα). Rosebank έχει επίσης τις δικές του εξαιρετικές φιάλες, αλλά πολλά από τα νεότερα πουβγήκαν στις αρχές του τρέχοντος αιώνα αποδεικνύουν ότι έχασε τον δρόμο along the way. Υπάρχουν πολλά πραγματικά βαριεστημένα, αραιωμένα μπουκάλια επίσης. Οπότε, μην πας τυφλά με τη φήμη κάποιου αποστακτηρίου. Θα ακούς πάντα ανθρώπους να εξυμνούν τα μεγάλα, αλλά όχι τόσο για τα κακά πράγματα.

Rosebank 25, ΤΟ Rosebank 25
Rosebank 25, ΤΟ Rosebank 25

Η όσφρηση:
Αρχικά είναι ξηρή και γρασίδα, με μια τεράστια ώθηση αλκοόλης. Θα χρειαστεί να συνηθίσουν λίγο οι ιγχοί σου σε αυτό. Είναι αρκετά ανθώδες, αλλά ελαφρύ. Δεν είναι όσο βαρύς όσο το άρωμα των τριαντάφυλλων για παράδειγμα. Υπάρχει και λίγη βανίλια πίσω από την αλκοόλη και μια νότα βουτύρου ζαχαροπλαστικής.

Δοκιμή:
Ο ουρανίσκος είναι κοφτός και ξηρός, αλλά όχι τόσο κοφτερός όσο θα περίμενες από πάνω από 60%. Υπάρχουν γεύσεις από άχυρο και λευκό πιπέρι. Βανίλια και δρυς, με β barley. Όχι μόνο το δημητριακό, αλλά όλο το κριθάρι. Ένα λιβάδι λουλουδιών αλλά όχι φτάχτης. Κάποια μπαχαρικά, αλλά δεν είμαι απολύτως σίγουρος ποια. Ίσως κάποια μπαχαρικά κάρι και τζίντζερ.

Καταβρόχθιση:
Η επίγευση, σε σύγκριση με τον ουρανίσκο και τη μύτη, είναι αξιοσημείωτα ήπια. Αρχίζει ζεσταίνει, και το ξέρεις ότι είναι ένα δυνατό dram, αλλά όχι καίγεται όπως θα φανταζόσουν. Υπάρχει και πάλι βανίλια, αλλά όχι υπερβολική. Υπάρχει κριθάρι, βουτυρομπισκότα και μπισκότα καρύδας.

Ενώ ο ουρανίσκος συγκρίνεται με το όχι-τόσο-καλό 22ετούς που δοκίμασα πριν λίγο καιρό, και αυτό δεν είναι καν τόσο πιο πολύπλοκο, είναι πολύ καλύτερο. Πρακτικά, είναι ένα παλιότερο, μα τρελά καλό ουίσκι. Οι γεύσεις είναι καλά ισορροπημένες και το επιπλέον αλκοόλ του δίνει λίγο μεγαλύτερο βάθος και χώρο να παιδευτείς με αυτό. Δεν το δοκίμασα καν με νερό ενώ έγραφα αυτήν την κριτική (δεν το κάνω ποτέ και δεν θέλω να προσθέσω περισσότερες μεταβλητές, αλλά ίσως θα έπρεπε να αρχίσω…).

Ούτως ή άλλως, υπέροχο ουίσκι, αλλά έχει γίνει απίστευτα ακριβό. Αρχικά ξεκίνησε γύρω στα £125 όταν κυκλοφόρησε, που ήταν περίπου €125. Μέχρι σήμερα έχει ανέβει στα £550 σε ένα βέλτιστο σενάριο. Το αγόρασα γύρω στα €200 και άξιζε κάθε σεντ.

Χθες είπα κάτι για εύρεση δικαιολογιών να αγοράσεις ουίσκι. Ήταν και αυτό ένα. Θεώρησα ότι η τελετή εγκαινίων του νέου μου δωματίου/γραφείου για ουίσκι ήταν αρκετός λόγος για να απολαύσω. Δεν είχα αγοράσει τίποτα για λίγες μέρες, οπότε μπορούσα να απολαύσω λίγο παραπάνω από συνήθως. Δεν το μετανιώνω σε τίποτα, γιατί αυτό είναι εκπληκτικό ποτό.