Pippo - Strangers at Noon

Ξένοι το Μεσημέρι

Στέκομαι εξω, κοιτώντας μέσα από γυαλί που κρατά τον κόσμο σε απόσταση. Τρεις φιγούρες λυγίζουν πάνω από έναν κόκκινο πάγκο, τα πρόσωπά τους μαλακά και ακανόνιστα, λες και η μνήμη έχει ήδη αρχίσει να τους θολώνει. Δύο πουλιά ξεκουράζονται σε γκρίζο πεζοδρόμιο, αδιάφορα. Ένας άντρας και μια γυναίκα πίσω μου στρέφονται μακριά, μαγνητισμένοι προς βουνά μελανωμένα σε βαθύ μπλε. Ο μεζονέτα λάμπει – κίτρινο, πράσινο, κόκκινο – αδύνατα φωτεινή κάτω από έναν ουρανό με κενό τιρκουάζ. Το χρώμα κινείται σε παχιές, τρυφερές πινελιές, κάθε πινελιά φέρει το βάρος ενός ήσυχου απογεύματος που κανείς δεν θα θυμηθεί επακριβώς.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 εκ. (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Αcrylic πάνω σε προϊονικό καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα-και-μόνο- original έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο πάνω σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κάδρο: Χωρίς κάδρο (οι πλευρές είναι βαμμένες, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό κάδρο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος; περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με παρακολούθηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Ο Pippo (γεννημένος στο Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλέκονται ανάμεσα στο ήσυχο τοπίο της γεωμετρικής αφαίρεσης και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφιερωθεί πλήρως στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήσυχες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεσαι σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, βάζοντας νοητά τον εαυτό του μέσα στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, κρατά τον φυσικό καμβά ανοιχτό για ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ντυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να βυθιστεί στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Αποστασιοποιημένος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα έργα του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει την ίδια αίσθηση μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα διακριτών, ατμοσφαιρικών τόνων τονισμένων από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής εξοικονόμησης. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, αιχμηρές σκιές και ακτινοβολούν φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες προσμονής και χάρης.