Eileen Nisbet (1929-1990) - Oval

Υπέροχο και εξαιρετικά σπάνιο στην αγορά πορσελίνης assemblage τέχνης από τη γνωστή Βρετανική πρωτοπόρα κεραμική Εileen Nisbet. Αυτό το κομμάτι διαθέτει μικροσκοβικές ενυπλωμένες έγχρωμες σελίδες και κυλινδ骨ή στοιχεία πορσελάνης ως συνδετικά μεταξύ διάφορων διαφορετικών σχημάτων και προσανατολισμών πολύ λεπτών πορσελάνιων φύλλων.
Δύο παρόμοια κομμάτια πωλήθηκαν από τον οίκο δημοπρασιών Phillips για περισσότερα από 5000 δολάρια.

Eileen Nisbet: Κεραμική Γλυπτική. Μία Σύντομη Εισαγωγή.

Σε μια εποχή που τη διακυβέρνηση του λειτουργικού αγγείου κυριαρχούσε, η αφηρημένη κεραμική γλυπτική της Eileen Nisbet αποκάλυπτε ότι ήταν από τις πιο καινοτόμες κεραμικές προσωπικότητες της εποχής. Το έργο της εκτέθηκε ευρέως τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και διεθνώς, και υπήρξε επίσης μια εμπνευσμένη δασκάλα και κινητήριος δύναμη πίσω από το Εργαστήριο Κεραμικής στο όποιο σήμερα ονομάζεται Central Saint Martins College of Art and Design στο Λονδίνο.

Μία καλλιτέχνης πλήρους δέσμευσης· η παραγωγή της ήταν πυρετώδης από τη μέρα που αποφοίτησε από τη σχολή τέχνης μέχρι τον θάνατό της.

Αυτός ο ιστότοπος προορίζεται να αποτελέσει εκπαιδευτικό και πρακτικό πόρο για φοιτητές και ερευνητές και να τεκμηριώσει το έργο μιας μοναδικής και σημαντικής καλλιτέχνη.

Eileen Nisbet: Ceramic Sculptor
1929 - 1990.
Ζωή και Έργο.

Η Eileen Nisbet κατείχε έναν μοναδικό χώρο στην κεραμική του 20ού αιώνα. Σε μια εποχή που το λειτουργικό αγγείο κυριαρχούσε, το έργο της ήταν εντελώς διαφορετικό από των συγχρόνων της. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής της ανέπτυξε έναν αξιοσημείωτο τρόπο εργασίας με πορσελάνη και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ήταν μία από τις πλέον καινοτόμες κεραμικές προσωπικότητες της εποχής. Σε recognition αυτής της συνεισφοράς, παραδείγματα της κεραμικής της γλυπτικής αγοράστηκαν για πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές.

Ως παιδί μεγάλωσε Νορθ Λονδίνο, και στην έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου στάλθηκε στο πρακτορείο λεωφορείων για εκκένωση, ωστόσο, την τελευταία στιγμή αποφάσισε να φύγει κρυφά και επέστρεψε στην οικογένειά της να μείνει στο Λονδίνο κατά τον Blitz. Στις διαμορφωτικές της χρονές έγινε στενή φίλη με τον μεγαλύτερο αδελφό της Τζέιμς Χαλ, ο οποίος είχε πάθος με τη ζωγραφική και στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έγινε ένας από τους πρώτους Βρετανούς αφηρημένους ζωγράφους στην αιχμή της κίνησης της πρωτοπορίας. Μέσα από την επιρροή του Τζέιμς, η Εileen ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για το σχέδιο, την αφαίρεση και τα διδάγματα της Bauhaus. Υπέβαλε αίτηση στο Hornsey College, που ήταν η τοπική σχολή τέχνης της, αλλά απορροφήθηκε από το παραδοσιακό τμήμα ζωγραφικής προς την κεραμική και το stained glass. Εκεί γνώρισε τον συμφοιτητή Michael Casson, με τον οποίο θα διαμόρφωνε μια μακροχρόνια φιλία. Στη συνέχεια, στο Central School of Art πήρε το βασικό πρόγραμμα τέχνης, υπό τη διδασκαλία του William Turnbull, ακολούθησε το NDD Ceramics με διδάσκαλο τον Kenneth Clark. Παρ’ όλα αυτά, οι φιλοδοξίες της ως φοιτήτρια ήταν να γίνει ζωγράφος και οι ευρύτερες ανησυχίες της για τη ζωγραφική, το σχέδιο και τη γλυπτική παρέμεναν η βάση του έργου της. Το ενδιαφέρον αυτό συνέχισε μέχρι τη μεταπτυχιακή της περίοδο το 1963, καθώς συνέχισε να κατασκευάζει κεραμικά, αλλά ήταν μέσω πειραμάτων με το σχέδιο κατευθείαν σε πηλό που η Nisbet βρήκε ότι μπορούσε να εκφραστεί πραγματικά.

Αυτός ο Διαγραμμάτιος δείχνει την εμφάνιση νέου έργου καθώς το έκανε, σε ορισμένες περιόδους της καριέρας της. Η σημασία του θα γίνει σαφής καθώς προχωρείς στην ανάγνωση.

Αν andρ’ τα Pots αγαπούσε, η Nisbet δεν απολάμβανε το ρίξιμο τους σε τροχό. Με τη δημιουργία μίας επίπεδης, πρέσσας-μορφωμένης πιάτας, δημιούργησε ένα ελαφρώς καμπύλο τοπίο πάνω στο οποίο μπορούσε να δοκιμάσει έναν αριθμό απλών σχεδίων. Αυτά αρχικά προέρχονταν από τη γραμμή που δημιουργείται από το μεταβαλλόμενο επίπεδο νερού καθώς κινείται γύρω από το εσωτερικό ενός κεκλιμένου σκεύους και από την επιρροή του έργου του Paul Klee, παίρνοντας μια γραμμή για μια βόλτα. Η τελειότητα ενός πλούσιου, ημιαμυρού glaze και η χαρακτηριστική διαύγεια των γραμμικών σχεδίων που τονίζονταν από την ένθετη επεξεργασία με βαθύ καφέ/μαύρο οξείδια, έκαναν αυτά τα πιάτα πολύ δημοφιλή - (βλ. Dish/D1271).

Σε ένα επεισόδιο της εκπομπής του Michael Casson “The Craft of the Potter” (BBC) φαίνεται να κατασκευάζει ορισμένες από αυτές τις γραμμές σε ένα πιάτο. Μιλά σύντομα για τη σχέση μεταξύ της ομαλής καμπύλης του πιάτου και της χαραγμένης γραμμής, καθώς γυρίζει το πιάτο στο ένα χέρι και οδηγεί το εργαλείο με το άλλο.

“Έχοντας αποφασίσει γι’ αυτή τη μορφή, και τη χρήση γραμμής χαρακτικής ή χαραγμένης, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να μάθω πόσο απότομα ήταν αυτή η καμπύλη, πόσο γρήγορα ανεβαίνει καθώς κόβω μια γραμμή, για να παραχθούν καμπύλες και ευθύγραμμες γραμμές κατ’ εντολή. Ήθελα η διακόσμηση να είναι ένα είδος ψυχαγωγίας έτσι ώστε αν δεις μόνο το ήμισυ της διακόσμησης απ’ τη μια ματιά, να θέλεις να δεις τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά.” EN 'The Craft of the Potter' BBC 1976.

Η αδιάκοπη ῥολόφιλη γραμμή είναι ένα μαγευτικό θέαμα, και δείχνει την καλλιτέχνη πλήρως ένα με το μέσο της και την προσωπική της όραση, αν και μέχρι τότε είχε μετακινηθεί σε ένα τελείως διαφορετικό είδος εργασίας.

Ήταν η μεταστροφή της Nisbet προς την πορσελάνη το 1975 που οδήγησε στην πιο καινοτόμο και γόνιμη περίοδο της καριέρας της. Έχοντας εργαστεί με αυτήν στο παρελθόν, πάντα θεωρούσε το μέσο περιορισμένο και αντιδρούσε στην “πορφυρότητά” του, αλλά επειδή επέμεινε ο Pan Henry στην Casson Gallery να συμμετάσχει σε μια έκθεση πορσελάνης, δέχτηκε την πρόσκληση ως πρόκληση. Το νέο μέσο απαιτούσε εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο έργο της· η στενή δομή της πορσελάνης που ψήνεται δίνει δυνατότητα για αντοχή και λεπτότητα μέχρι το σημείο διαφάνειας. Διαπίστωσε ότι μπορεί να μεταχειριστεί σχεδόν όπως το χαρτί. Αφού κατασκεύασε μια σειρά από μπολ πορσελάνης με ευρείς, επίπεδους άκρες, αποφάσισε να απαλλαγεί από όλες τις λειτουργικές πτυχές και να πειραματιστεί με επίπεδες επιφάνειες. Αυτές ανασήκωσαν για να διαμορφώσουν μια γλωσσική γλυπτικής, την οποία θα ανέπτυσσε τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια.

Νωρίτερα έργα επίπεδης μορφής από το 1975 έως το 1977 δεν είχαν χρώμα, βασιζόμενα στο φως και τη σκιά που δημιουργούνταν με διαφορετικά πάχη της πήλης και τη διασύνδεση των τρύπων, των κεντών κύκλων και των σχισμών. Με ελάχιστες εξαιρέσεις αυτά τα έργα ήταν αφηρημένες κατασκευές. Τα γλυπτά θα έδειχναν με φωτισμό από πίσω, ώστε να συγχωνεύσουν τα διακοσμητικά χαρακτηριστικά με την ποιότητα χαρτιού της κεραμικής (βλ. FishForm/E1152 από το Light and Plane τμήμα). Εκτός από την ομορφιά τους και τα καινοτόμα τεχνολογικά τους χαρακτηριστικά, αυτή η περίοδος εργασίας φέρει επίσης αξιοσημείωτους συνδέσμους με τη νωρίτερη εκπαίδευσή της στη βιτρώ· εργασία με φως και δύο διαστάσεις σε τρία διαστάτα εδάφη.

Μετά από προσεκτικές πειραματισμούς για το ψήσιμο λεπτών φύλλων χωρίς συστροφή ή παραμόρφωση, η βασική τεχνική που ανέπτυξε ήταν της assemblage. Τα τελικά σχήματα, τα οποία έπρεπε να ψηθούν επίπεδα, τοποθετήθηκαν σε στρώσεις κάθετα με κόλληση σωληνοειδών διαχωριστικών πορσελάνης μεταξύ τους. Την εποχή εκείνη αυτή η κόλληση θεωρούνταν πρόκληση, αν και σήμερα η χρήση ισχυρού κόλλας στην κεραμική γλυπτική είναι λίγο πιο συνηθισμένη.

Δούλευε με μεθοδικό και σχολαστικό τρόπο, και ήταν πολύ οικονομική. Στην αρχή, κάθε μέρος ενός γλυπτού φτιαχνόταν έτσι ώστε να σχετίζεται με άλλα κομμάτια στο έργο, αλλά συχνά η θέση τους στη τελική σύνθεση άλλαζε από αυτήν που αρχικά φανταζόταν. Επίσης ήταν σημαντικό το έργο να είναι φυσικά σταθερό όταν τοποθετείτο πάνω σε τραπέζι, μια σκέψη που συχνά πήγαινε ενάντια στη αισθητική. Η διαδικασία της συναρμολόγησης ήταν κάτι που η Nisbet θα επέβλεπε με τεράστια λεπτότητα για να το φέρει σωστό, περιστασιακά τα μέρη επανακατασκευάζονταν με λεπτές μετατροπές και οι πρώτες προσπάθειες αποθηκεύονταν.

“Όταν συνενώνεις τα σχήματα, υπάρχει μια πολύ στενή γραμμή ανάμεσα σε εκείνο που φαίνεται καλό και σε εκείνο που δεν φαίνεται. ...Ξεκινώντας με ένα συγκεκριμένο σχήμα σημαίνει ότι πρέπει να βρεις και τα άλλα που θα το συνοδεύσουν και όλα πρέπει να εξισορροπούνται στην αισθητική και φυσική έννοια. Ο υπολογισμός αυτών των σχέσεων μπορεί να είναι αρκετά δύσκολος.” EN. Studio Porcelain από τον Peter Lane.

Μετά την υπέρβαση των ορίων του νέου υλικού, η Nisbet ένιωθε ότι, παρόλο που οι ιδιότητες της πορσελάνης ήταν ακόμη σημαντικές, η διαφάνειά της ως τέλος καθεαυτό δεν επαρκούσε. Δοκίμασε περαιτέρω σειρά assemblages αρχικά αντιπαραθέτοντας την έξτρα λεία πορσελάνη με την τραχία υφή του άσπρου, ελεφριώδους κεραμιδιού (δείτε WhiteMask/T1043) από το Panels τμήμα) και μετά χρησιμοποιώντας μόνο πορσελάνη αλλά σε παχύτερες πλάκες. Από το LargeGame/G1706 φαίνεται ότι, όπως συνήθως, ο σκοπός δεν είναι τόσο μια παιχνιδιάρικη ανάμειξη σχημάτων αλλά, όπως και τα πιάτα, μια ώθηση για τη δημιουργία περισσότερων ενεργών χώρων στους οποίους οι γραμμές και οι επιφάνειες τραβούν το βλέμμα μέσα από το υπονοούμενο σκίσιμο και κύλισμα των στοιχείων τους.

Το ‘Large Game’ είναι ένα από τα πρώτα γλυπτά που έχουν εφαρμοστεί έγχρωμοι slips. Μέσα στους περιορισμούς του υλικού, έπρεπε να επινοηθεί μια περιορισμένη παλέτα με υποτονικά χρώματα σε καλά ισορροπημένο φάσμα τόνων.

Το 1978 ξεκίνησε η πρώτη σειρά πλαϊνών μορφών κεραμικών επίπεδων, συνεχίζοντας το θεματικό επίπεδο αλλά ενσωματώνοντας τη στρογγυλεμένη φιγούρα και τα στοιχεία χειλιών μεταφρασμένα από την κεραμική αγωγή - (βλ. PotWithLip/P930).

“Οι λούτρες προήλθαν μέσω σχεδίων ‘flat’ που έκανα όταν σχεδίαζα βιτρώ. Η σιλουέτα έπρεπε να μεταδώσει όλες τις σημαντικές λεπτομέρειες από μια μόνο οπτική γωνία. Αυτές οι κεραμικές λούτρες (κατά την άποψή μου) είναι σαν σχέδια, επίπεδα, αλλά που δείχνουν σχήμα, ακμές, εσωτερικό, χειρολαβή σε μια ματιά.” EN. Studio Porcelain από τον Peter Lane.

“Αφού αυτό το αγγείο δεν προορίζεται να περιέχει τίποτα, δεν χρειάζεται να το κάνω κυκλικό ή να συνδέσω τις πλευρές. Η οπτική μου εικόνα είναι πιο καθαρή με αυτόν τον τρόπο.” EN. Δήλωση για Anatol Orient. 1983.

Η Nisbet συνέχισε να χρησιμοποιεί χρώμα σε μικρές περιοχές για να προσελκύσει και να εστιάσει το βλέμμα. Αρχικά το μοτίβο bulls eye στο HorizontalFlower/F743 και στη συνέχεια, ιδιαιτέρως, σε ρίγες στο Flyer/P436, που απεικόνιζαν την ιδέα της διακόσμησης έτσι ώστε να πετάξει από το αγγείο σαν σημαία.

“Το χρώμα χρησιμοποιείται φευγαλέα, ως υπόδειξη χρώματος, ένα μείγμα χρωμάτων, μια συνείδηση, παρά για να ορίσει ‘Αυτή είναι ένα μπλε μπολ’.” EN.

“Οι βαμμένες ρίγες χρησιμοποιούνται σε ένα προτεινόμενο στρογγυλό σχήμα του αγγείου ή σχήμα μπολ με γραφικό τρόπο και γίνονται ένα ακόμη σχήμα σαν σημαία, που πετά από το αγγείο και δίνει ένα αίσθημα κίνησης σε ένα στατικό σχήμα.” EN. Δήλωση για Anatol Orient. 1983.

Η έμπνευση για τα γλυπτά αυτής της περιόδου προήλθε από διάφορες πηγές αλλά κυρίως από αεροπλάνα, προπέλες, μορφές λουλουδιών και τα αγγεία, που ήταν πάντα αγαπημένα. Γενικά, ωστόσο, οι επιρροές της συσσωρεύθηκαν από εμπειρίες αντί από συγκεκριμένα θέματα. Βρήκε οπτική αξία στα περισσότερα πράγματα, ακόμη και σε καθημερινά και φαινομενικά ασήμαντα αντικείμενα που εξετάζονταν μέσω εκτεταμένων σχεδίων φακέλων. Αυτή η πειθαρχία της παρατήρησης και της κατανόησης βρισκόταν στην ρίζα όλου του έργου της. Μερικές σελίδες του σκίτσου της δίνουν ματιά στον τρόπο εργασίας της και στην ανάπτυξη ιδεών.

Η ποιότητα που συνεπάγεται το έργο της Eileen Nisbet σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της ήταν αυτή της απόσταξης της μορφής στην ουσία της. Τα κομμάτια της προορίζονταν να συλλάβουν τη διάθεση ενός αντικειμένου, αντί την εικόνα του. Για τα γλυπτά GerminatingSeed/F759 γράφει –
“Αυτό το γλυπτό δεν αντιπροσωπεύει ένα λουλούδι, ούτε είναι ένα ‘νέο’ λουλούδι, αλλά σχετίζεται με ένα λουλούδι. Περιέχει ορισμένες από τις ιδέες για ένα φυτό από έναν σπόρο με μια μόνη λιγοκόρρως ρίζα, μετασχηματιζόμενο σε οφθαλμό, ξεσπώντας σε λουλούδι, παρουσιάζοντας πρώτες ενδείξεις έγχρωμων πετάλων. Στο οπτικό μάτι, η ρίζα στη συνέχεια γίνεται ένα κύρτωμα κοντά.” EN. Δήλωση για Anatol Orient. 1983.

“Με τα aeroform κομμάτια επιδίωκε να επιτύχει ένα αίσθημα κίνησης ώστε «…ακόμη και αν το αντικείμενο δεν έχει δύναμη να μετακινηθεί, να φαντάζει ότι μόλις προσγειώθηκε ή πρόκειται να απογειωθεί.» EN. Studio Porcelain από τον Peter Lane.

Ένας συνδυασμός του ενθουσιασμού της Nisbet για τη δημιουργία μεγαλύτερων έργων και ο αυξανόμενος αριθμός αιτημάτων από διεθνείς επιμελητές οδήγησε σε ανάγκη κατασκευής των γλυπτών πιο ανθεκτικών. Μεγαλύτερες, λεπτές δομές θα ήταν λιγότερο επιρρεπείς σε θραύση κατά τη μεταφορά, οπότε οι πλάκες έγιναν παχύτερες σε αναλογία με το μέγεθός τους και πλέον δεν κατάληγαν σε κωνικό άκρο. Αυτή η παχύτερη κατασκευή των επιπέδων άνοιξε περισσότερες δυνατότητες για τη μεταχείριση των ακμών, ειδικά την ανάπτυξη μιας ακμής τύπου λαμινάρι από γυαλί σε BowlWithRainbow/P1187 και αργότερα σε γέννητρες γυναικείων σκευών, αλλά που πρωτοεμφανίστηκε στο SimpleOval/E1119 το 1978.

Η αναζήτηση νέων υλών και τεχνικής βελτίωσης έγινε εγγενές μέρος της παραγωγής. Μετά από μια σειρά δοκιμών με διάφορες προσθήκες για να δώσει μια ματ επιφάνεια, η Nisbet διαπίστωσε ότι κεραμικά σμάλτα που πρόσφατα έγιναν διαθέσιμα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε πορσελάνη για να επιτύχουν φωτειλά διαφανή χρώματα παρόμοια με υδατογραφία. Μεταξύ της αντίθεσης των κεραμιστών ουσιαστικά, από το 1985 και μετά θα χρησιμοποιεί αποκλειστικά κεραμικό σμάλτο για δουλειές με χρώμα εφαρμογής (βλ. WingAndLoopHandledJugs/P452).

Ειδικά ανεπτυγμένες shard-patterned μπαρκετ-μοντέρ μεταλλεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν σε patches σε ορισμένα από τα μεταγενέστερα γουήντ, αντιστίθενται στην ζωγραφική και στην ενσωματωμένη γραμμή εργασίας. Οι χειριστήρες ήπια καμπύλοι γίνονταν εφικτοί με τη λεπτή ρύθμιση της θερμοκρασίας ψησίματος, φέρνοντας λεπτές και ποικίλες σκιές στις επίπεδες επιφάνειες. Το “Loop Handled Jug” έχει λυρική στροφή στο χειρολαβή και το ShardJugOnTable/P1636 έχει μια άκρη σχηματισμένη στην διαφορετική επίπεδη επιφάνεια του σώματος.

Προσεκτικά επιλεγμένες φυσικές κεραμίδες τελευταίας κατασκευής από το βελτιωμένο αχυρώνα της Nisbet στη Κορνουάλ, ενσωματωμένες ως σκιές ή φόντα σε αρκετά κομμάτια, συμπεριλαμβανομένου του ‘exquisite BoatBowlWithLip/P986 από το 1988, το οποίο διαθέτει επίσης λεπτομερή επιφάνεια φτιαγμένη γεμίζοντας γρατσουνιές από την ελαφριά εφαρμογή πολύ χονδροειδούς γυαλόχαρτου με χρωματιστή επίστρωση. Οι τεχνικές πίσω από την υφή του χρώματος στο VesselWithLip/P1144 και σε πολλά από τα αγγεία που κατασκευάστηκαν το 1989 και 1990, είναι περισσότερο έργο ενός καλού καλλιτέχνη και χαράκτη.

"Αγαπώ τα αγγεία - παρόλα αυτά δεν τα φτιάχνω ποτέ - ειδικά γύρω σχήματα. ...Οι άνθρωποι συνήθως σκέφτονται τους κεραμίστες ως κατασκευαστές πραγμάτων κυκλικών, στον τροχό ή με το χέρι. Το βρίσκω πολύ περιοριστικό, γι’ αυτό συνήθως χρησιμοποιώ πηλό για ό,τι θα μου επιτρέψει να κάνω. Μου αρέσει να σκέφτομαι τον πηλό ακριβώς ως ένα υλικό για την έκφραση ιδεών." EN. Studio Porcelain από τον Peter Lane.

Ένα από τα τελευταία της έργα είναι ένα απλό, επίπεδο ορθογώνιο πορσελάνινο πάνελ πάνω στο οποίο έγινε μια ζωγραφιά (βλ. Painting/T1503). Αυτό θα ήταν η αρχή μιας νέας σειράς, αλλά δυστυχώς η υγεία της επιδεινώθηκε. Ο θάνατός της ήρθε σε μια περίοδο κατά την οποία η καριέρα της Εileen βρισκόταν σε σημαντική κίνηση, τόσο σε δημιουργική ανάπτυξη όσο και σε αναγνώριση.

Το Central School of Art του Λονδίνου (τώρα Central Saint Martins College of Art and Design) έχασε επίσης έναν από τους πιο αφοσιωμένους και εμπνευσμένους δασκάλους τους, έναν ρόλο που της άσκησε από το 1963 μέχρι το τέλος της ζωής της. Εκτός από την παροχή πρακτικής αρχικής στήριξης, ο ενθουσιασμός και η ενσυναίσθησή της της παρείχαν τη δυνατότητα να εντοπίζει γρήγορα το αληθινό δυναμικό ενός φοιτητή και στη συνέχεια να το εξάγει, χωρίς να επιβάλλει τις δικές της ιδέες. Εκτός από τα καθήκοντά της ως Senior Lecturer, αποτέλεσε κινητήριο δύναμη για την ανάπτυξη του μαθήματος κεραμικής και είχε σαφείς απόψεις για το τι θα έπρεπε να είναι ικανό να επιτύχει ο φοιτητής και τι θα πρέπει να προσφέρει το μάθημα.

Η ευαισθησία και η αυτοταπείνωση της Eileen Nisbet την καθιστούν μια πολύ ξεχωριστή δασκάλα, αλλά ίσως αυτά τα χαρακτηριστικά συνέβαλαν και στις ήπιες προσπάθειές της για αυτοπροβολή. Οι δεσμεύσεις της ήταν πρωτίστως προς το έργο της και τους μαθητές της, και η εμπορική επιτυχία ήταν περισσότερο αποτέλεσμα αντί για προτεραιότητα. Αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα της και η μοναδικότητα του έργου της, συνδυασμένες με τη σφιχτή κάλυψη από τα μέσα της κεραμικής εκείνης της εποχής, έχουν σημαίνει ότι η Eileen Nisbet έχει γίνει σε κάποιο βαθμό παραγνωρισμένη.

Αναφορές:

Peter Lane – Studio Porcelain Contemporary Design and Techniques. Pitman.