Otto van Rees (1884-1957) - Stilleven met kweeperen

Ένα ωραία αποτυπωμένο, αφαιρετικά απεικονισμένο ελαιοχρωματικό έργο σε καμβά stilleven, ζωγραφισμένο από τον διάσημο ολλανδικό πρωτοποριακό ζωγράφο Otto van Rees (1884-1957). Αυτή η «μουσειακή εικόνα από αβοκάντο, μακέτα, γλάστρα και μια φαβέλα» ζωγραφίστηκε από αυτόν το 1929 στο Παρίσι κατά τη λειτουργία της διεθνούς τεκτονιστικής συντροφικότητας «Cercle et Carré» (μεταξύ άλλων και ο Arp, ο Léger, ο Mondrian και ο Schwitters) και το 2003 εκτέθηκε ακόμη στο Singer Museum του Laren, στη συνοπτική έκθεση «Otto van Rees - εξερευνητής του μοντερνισμού». Το έργο βρίσκεται σε πλήρως αυθεντική κατάσταση (χωρίς συντήρηση ή ίχνη retouche) καλή κατάσταση. Επίσης η κατάσταση της αρχικής περιόδου του πίνακα είναι εφάμιλλη με καλή. Διαστάσεις καμβά: 50 x 60 εκ. Διαστάσεις πλαισιωμένου: 65 x 75 εκ. Ένα παρόμοιο ελαιοχρωματικό έργο του Otto van Rees (ίδια περίοδος, παρόμοια θεματολογία) πωλήθηκε το 2007 στη δημοπρασία Christie's Amsterdam — Twentieth Century Art (αρ.Lot 33) αντί 9000€.

Otto van Rees (Freiburg im Breisgau, 20 Απριλίου 1884 – Ουτρέχτη, 19 Μαΐου 1957) ήταν Ολλανδός ζωγράφος που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ευρωπαϊκό κίνημα της Γενιάς της Αβάν-Γαρντ από την αρχή του 20ού αιώνα. Μεγάλωσε σε πνεύμα διανοητικό και σοσιαλιστικό· ο πατέρας του, Jacob van Rees, ήταν καθηγητής ιστολογίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και ίδρυσε το 1899 την Ιdealistische Kolonie της Internationale Brüderchaft στη Bladλαμουκ. Αυτή η αποικία λειτουργούσε ως τόπος συνάντησης για ελεύθερους στοχαστές, αναρχικούς, φιλόσοφους και καλλιτέχνες.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών γνωρίστηκε ο Otto με τη φιλόμουσο Κάθέρυν Ντυτιλέ, μια καλλιτέχνης με καλλιτεχνική εκπαίδευση από τις Βρυξέλλες. Το 1902 συγκατοίκησαν σε μια καλύβα αποικίας στη Μπλαρούμικ. Το Οκτώβριο του 1904 μετακόμισε ο Van Rees στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε στο Bateau-Lavoir, ένα στέκι για καλλιτέχνες στο Μονμάρτρε. Εδω ήρθε σε επαφή με εξέχουσες προσωπικότητες όπως οι Pablo Picasso, Georges Braque και Juan Gris. Η σύζυγός του, Adya Dutilh, προσχώρησε σε αυτόν το Δεκέμβριο του 1904.

Κατά τη διαμονή του στο Παρίσι ανέπτυξε ο Van Rees το στυλ του από τον νεο-ιμπρεσιονισμό προς τον αναλυτικό κυβισμό. Έκανε ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί φημισμένες και συμμετείχε σε σημαντικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων τη Sonderbund Κολωνίας (1912) και Der Sturm στο Βερολίνο (1913).

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εγκατέλειψε το Παρίσι και βρήκε καταφύγιο στην Ασκόνα της Ελβετίας, τόπος προορισμού για καλλιτέχνες και διανοούμενους. Μαζί με τον Hans Arp και τη σύζυγό του Adya οργάνωσε το Νοέμβριο του 1915 μια έκθεση στη γκαλερί Tanner στη Ζυρίχη, η οποία θεωρείται μία από τις πρώτες εκθέσεις Ντα Ντάϊστικής φύσης.

Μετά τον τραγικό θάνατο της μεγαλύτερης κόρης τους σε ένα δυστυχημα τρένου στη Γαλλία, ο Van Rees επέστρεψε στην Ολλανδία το 1934. Εδώ διακόσμησε διάφορα δημόσια κτίρια με τοιχογραφίες και έγινε μέντορας σε νέους καλλιτέχνες.

Ο Otto van Rees απεβίωσε στις 19 Μαΐου 1957 στο Ουτρέχτη. Η κληρονομιά του περιλαμβάνει ένα ποικιλόμορφο έργο που αντανακλά την εξέλιξη της μοντέρνας τέχνης στην Ευρώπη.