Pippo - The Last One Awake

Ο Τελευταίος που Παραμένει Ξύπνιος

Κάθομαι μόνος/μοναχικά στον καμπύλο πάγκο του δεινοὔ, το καπέλό μου χαμηλωμένο, ένα ποτήρι ακουμπισμένο ήπια στα χείλη μου, ενώ απέναντι, πάνω στο γυαλιστερό ξύλο, μια χλωμή, φαντασμαγορική φιγούρα σκύβει σιωπηλά. Η νύχτα πιέζει βαθύ μπλε στα ευρείς γυάλινα παράθυρα, κρύα και αδιάφορη. Μέσα, ένα ζεστό κεχριμπαρένιο φως κυλάει πάνω στην πλούσια καμπύλη από μαόνι του πάγκου. Τρεχούσες, εκφραστικές πινελιές χρωμάτων στήνουν τη σκηνή με τρυφερή επιτακτικότητα, τα χρώματα μετακινούνται από σκούρες κοβαλτίες σκιές σε κίτινο-πρασινά μοτίβα, η μοναξιά αποτυπώνεται ορατή και με οδυνηρή τρυφερότητα.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 cm (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Αρχικό ακρυλικό πάνω σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα-και-μόνο αυθεντικό έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο προς κρέμασμα)
* Στύλ: Χωρίς κάδρο (οι πλευρές έχουν βαφτεί, εξωτερικό κάδρο δεν περιλαμβάνεται)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο οπισθόφυλλο· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA)
* Μεταφορικά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση

Σχετικά με τον καλλιτέχνη: Πίπο

Ο Πίπο (γεννημένος στη Μόνσα) δημιουργεί έργα που περιπλανώνται στο ήσυχο έδαφος ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του γίνεται φανερό στις συνθέσεις του — αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς — όμως απαλύνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται ως ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Πίπο, η τέχνη είναι μια βιωματική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα του γράφοντας αφηγήσεις στον πρώτο ενικό ενεστώτα, μπροστά-νιώθοντας μέσα στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ντυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: διασφαλίζει ότι ο ήρωας «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο μεταξύ ορατού και αόρατου ορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Διακριτικός και ενδοσκοπικός, γράφει ιδιωτικά και προτιμά οι καμβάδες του να μιλούν. Δεν διατηρεί ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα διακριτών, ατμοσφαιρικών τόνων με επιθετικά χρώματα, ο Πίπο εξελίσσει μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του, γεμάτοι σιωπηρά ζώα, αιχμηρές σκιές και φως που λάμπει, δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες επιθυμίας και χάρης.