René Magritte (1898-1967) - Un peu de l'âme des bandits

Rene Magritte (1898-1967) (κατά ανάθεση) - με χειρόγραφη υπογραφή σε μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE, πλάκα του René Magritte υπογεγραμμένη

Λιθογραφία σε περγαμποτέ BFK Rives.

Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένα σε εκτύπωση
Ηλιθογραφία που δημιουργήθηκε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη με τη μαύρη σφραγίδα, Διαδοχή, υπογεγραμμένη στο κεραμίδι κάτω αριστερά και με χειρόγραφη υπογραφή σε μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 60x45 εκ.
Ο René Magritte, ο διαβόητα διάσημος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετές εντυπωσιακές δημιουργίες που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, των σφαιρών και των νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακάς του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συνήθως αναφέρεται απλά με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εξαιρετικά εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.

Σε αυτό το συναρπαστικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια αναπάντεχη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιπροσωπεύεται με ένα μεγάλο, τέλεια σφαίρικο αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από τη γυάλινη επιφάνεια του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται πάνω σε τίποτα· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέασης. Πάνω και γύρω από αυτό το αινιγματικό σφαίρωμα, τα στιλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξενότητας. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αντιστρατεύεται τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συνεισφέρουν στη συνολική αίσθηση αμηχανίας,Being μέρος αυτής της αλλόκοτης ζωγραφιάς. Ο Magritte χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτά τα κοινά θέματα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να αμφισβητήσει τι είναι πραγματικό, τι φαντάζεται και τη φυσική ουσία της αναπαράστασης.