Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Γενική Γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987).
- Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 2/8
- Υπογεγραμμένο και αυθεντοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση από σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες


Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, αθανασίας και μνήμης συλλογικής, υιοθετούνται ως αφετηρία και υφίστανται μια διαδικασία διαμελισμού και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή μονάδα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και συντίθεται ξανά, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πια κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αιωνιότητας, αλλά παρουσία διασχόμενη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστρέφεται σε μια νέα διάσταση.


MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Βιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα εστιάζοντας στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που τη διατηρεί. Η δουλειά μου γεννάται από άμεση επαφή με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικές χρωστικές, γαιές αρμενικές, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εργαλεία έκφρασης, αλλά ζωνταρές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας ανάστασης.

Μ Through μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια ανάσταση της πέτρας καθοδηγούμενη από το δικό μου χέρι. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επαναφέρω στη ζωή αυτό που είχε θραυστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται ύλη αρχική για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα διασπώ και τα ανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προβάλλεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε απώλεια και ανάδειξη, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, ερχόμενη κοντά σε μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη υπάρξει, τα διασπώ and τα ανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατή μια συνεχή μεταβολή.

Η έρευνα αντιπαρατίθεται σε υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, οξειδώνεται και μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την Ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλεκόμενη σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υποordination, αλλά γίνεται συνεκδότης, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη του gesture, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει το μονοπάτι μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στη συνοδεία του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ρηγμάωση και ανάσταση, μεταξύ διατήρησης και μεταμόρφωσης, επιστρέφοντας στη μάζα μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.