Agustín Alegre Monferrer (1936) - Contraluz

Το έργο υπογράφεται στο πίσω μέρος από τον καλλιτέχνη και χρονολογείται από το έτος 1975.

Επίσης φέρει τίτλο "Contraluz, Alcocebre, Castellón".

Η κατάσταση του έργου είναι καλή.

Το έργο παρουσιάζεται σε κορνίζα.

Διαστάσεις έργου: 65 εκ. ύψος x 50 εκ. πλάτος

Διαστάσεις κορνίζας: 100 εκ. ύψος x 84 εκ. πλάτος

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Βιογραφία του καλλιτέχνη:

Ζωγράφος που γεννήθηκε στην τοπική κοινότητα Santa Eulalia del Campo, στη νομαρχία Turol, το 1936. Σπούδασε στο Teruel και στην Ακαδημία San Carlos της Βαλένθια, με υποτροφία της Περιφερειακής Διακυβέρνησης του Teruel. Δάσκαλος της θραύσης της ισπανικής ανθρωπομορφικής ζωγραφικής, ο Agustín είχε έναν μικρότερο αδελφό, Fermín, ο οποίος επίσης ασχολήθηκε με τη ζωγραφική: «Ήταν ρεαλιστής όπως εγώ, πιο ευχάριστος, τον έλκυε περισσότερο το φως, ήταν πιο ανατολικά льιο».

Διατηρεί το εργαστήριο ζωγραφικής στη Villa Miriam – το όνομα της κόρης του με αυτισμό -, που βρίσκεται στην οδό Leocadio Brun στο Teruel. Ήταν δάσκαλος στο σχολείο Las Anejas του Teruel. Είναι γνωστό ότι υπήρξε φίλος και συμμαθητής στη Σχολή San Carlos της Βαλένθια του Paco Pérez Monleón, του γλύπτη José Gonzalvo και του ισχυρού επίσης γλύπτη και φίλου, Isaac Rodríguez, από το Jabaloyas, «ένας καλλιτέχνης με απίστευτες ικανότητες», σύμφωνα με τον Alegre.

Η ζωγραφική του βασίζεται στη διατήρηση της φιγούρας και στην άσκηση τέλειας τεχνικής στο σταθερό σχέδιο και στην αίσθηση του χρώματος. Διακρίνεται έντονα το ρομαντικό περιβάλλον των χαρακτήρων του και ο χειρισμός των εκλάμψεων φωτός σε αντίθεση με μάζες σκοτεινές που θυμίζουν το ισπανικό Tenebrism του Μπαρόκ.

Έχει εκθέσει σε Μαδρίτη, Μιλάνο, Ζαράγος και Βαλένθια, μεταξύ πολλών άλλων πόλεων. Έλαβε, μεταξύ άλλων, το Βραβείο Moncada το 1995∙ το Χρυσό Μετάλλιο του Benimar το 1957∙ αρκετά βραβεία Ciudad de Albarracín∙ το Πρώτο βραβείο Ζωγραφικής στον Ελεύθερο Αεροβόλο του Logroño το 1969∙ το Χρυσό Μετάλλιο της Αφρικής στην Έκθεση Καλλιτεχνών της Αφρικής το 1974∙ το τρίτο μετάλλιο στην Εθνική Έκθεση Καλών Τεχνών το 1976 και το Βραβείο Γκαλερί Preciados το 1977, μεταξύ άλλων. Λαμβάνει το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης του Teruel (ένα από τα βραβεία με τα οποία αισθάνεται περήφανος). Ένας δρόμος στο Teruel φέρει το όνομά του.

Αν έπρεπε να αναδείξουμε ένα πίνακα, θα μείνουμε με την ταφή της Santa Eulalia, τον οποίο δώρισε ο καλλιτέχνης το 1963 στην ερειπιώδη εκκλησία της Παναγίας του Μύλου. Αυτή η ζωγραφική βρίσκεται πάνω από το «Χορωδία» από ευγενείς ξύλινους δρύινους, που εργάζεται με χειροποίητο τρόπο και βρίσκεται στην άλλη άκρη του αρχιερητικού θυσιαστηρίου, διατηρημένο με προσοχή, όπως όλα όσα αντιπροσωπεύει αυτός ο σημειολογικός τόπος χάρη στην προσπάθεια, αφοσίωση και ατελείωτες προσπάθειες που η «Αδελφότητα της Παναγίας» υπεύθυνη για τη συντήρηση, όλες εθελόντριες, αναπτύσσει με τη χωριστή τόλμη.