José Gómez Abad (1904-1993) - Interior con dama leyendo

Υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη και στο κάτω μέρος και ημερομηνία έτους 1946

Στο πίσω μέρος, σε πάλι υπογεγραμμένο

Διαστάσεις έργου: 81 x 65 εκ.

Διαστάσεις έργου: 95 x 80 εκ.

Παρουσιάζεται κορνιζωμένο το έργο (η κορνίζα έχει ράγισμα στην επάνω αριστερή γωνία και κάποια ακόμα διάσπαρτα σε ολόκληρο το έργο)

Καλή κατάσταση διατήρησης του έργου

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ JOSE GÓMEZ ABAD (Pechina, 1904 - Almería, 1993)

Ζωγράφος. Γνωστός ως ο ζωγράφος των σταφυλιών και των εξαιρετικά επιτυχημένων γαλάζιων τοπίων του, έχει φτάσει να γίνει προφήτης στη γη του και θεωρείται ως ένας από τους πιο αναγνωρισμένους εικονιστικούς ζωγράφους της Αλμερία του 20ού αιώνα. Από μικρός πήγαινε σε μια σχολή τέχνης που βρισκόταν στην οδό Real, αλλά γρήγορα άφησε τα μαθήματα για να ενσωματωθεί στην εργασία· αυτή η έλλειψη κανονικής μόρφωσης του έχει από πάντα δώσει τον ορισμό του αυτοδίδακτου, όπως ο ίδιος ο ίδιος ομολογεί. Η εργασία τον ικανοποιεί εν μέρει και ήδη το 1931 φεύγει για τη Μαδρίτη, όπου αρχίζει να ζωγραφίζει. Κατά την επιστροφή του αποφασίζει να εκθέσει σε ένα κατάστημα της Αλμερίας και το 1936, αξιοποιώντας ένα ταξίδι του στη Βαρκελώνη, εκθέτει για πρώτη φορά στη γκαλερί Layetana. Σηκώθηκε ο Εμφύλιος πόλεμος και έπρεπε να αφήσει τα πάντα για να μετακινηθεί στη Βαλένθια και, από εκεί, στην Αλμερία. Μετά τη σύγκρουση, επιστρέφει στην εργασία και φεύγει για τη Βαρκελώνη (1941) με 6 πίνακες που πουλά γρήγορα ξανά στη Γκαλερί Layetana. Καθώς επιστρέφει στην Αλμερία αποφασίζει να αφήσει τη δουλειά για να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική και το 1942 επιστρέφει στη Βαρκελώνη με μεγάλη επιτυχία στο κοινό και την κριτική. Στη δεκαετία του 1940 συνεχίζει να παρουσιάζει το έργο του κυρίως στη Βαρκελώνη, στην Αίθουσα Augusta ή στη Γκαλερί Layetana. Μια από τις πρώτες του εκθέσεις στην Αλμερία ήταν το 1942, στο salón της Delegación Provincial de la Vicesecretaría de Educación Popular. Ήδη σε αυτά τα πρώτα έργα στηρίζει το τελικό του στυλ: νεκτάρια φρούτων ή θήρας, όπου ενσωματώνει θαλάσσια στοιχεία. Το προφίλ του σχεδίου του με τον καιρό εδραιώνεται και αποκτά την τεχνική αρτιότητα που τον χαρακτηρίζει. Ο Jesús Perceval, στα αρχικά του Κινήματος Indaliano, τον συμπεριλαμβάνει στα πρώτα ομαδικά εκθέματα που πραγματοποίησαν και ακόμη εξέθεσε στην έκθεση Indaliana του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (Μαδρίτη, 1947). Ωστόσο, οι αισθητικές αρχές του indalianismo βρίσκονταν μακριά από τα “νεκρά φυσικά αντικείμενα” του Gómez Abad, από την έλλειψη εμβάθυνσης στο μεσογειακό φως· και ο διαχωρισμός του ιδεολογικά και ακόμη χρονικά, καθώς ήταν πολύ μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους ζωγράφους. Ίσως γι’ αυτό να παύει να τον θεωρεί ως τέτοιο και παραμένει πιστός στη γραμμή του βοδεγονισμού, όπου υπάρχει κάτι πέρα από ακριβή αποτύπωση, αναπαριστώντας υφές, αρώματα και υφές. Πολλά αντικείμενα αποτελούν πηγή έμπνευσης: καλάθια, τραπεζομάντηλα, θαλασσινά, έπιπλα, θήρα, λουλούδια... αλλά ξεχωρίζουν τα φρούτα του και, κυρίως, οι σταφύλες στις οποίες, με αδιαμφισβήτητη μαεστρία, τις παρουσιάζει πλήρεις χρωματικότητα, διαφάνεια και απλότητα, όπου η καθαρότητα και η φροντίδα ξεπερνούν την ίδια τη ρεαλία του σταφυλιού.

Το 1952 πραγματοποιεί έκθεση στη Βιβλιοθήκη Villaespesa στην Αλμερία όπου χρησιμοποιεί κυρίως τις ιριδίζουσες ιντσών, σχεδιάζει πάνω σε μεταλλική πλάκα με λεία επιφάνεια με μελάνη εκτύπωσης και από εκεί στυλιζάρει πάνω στο χαρτί. Σε αυτό το μοναδικό έργο αποδόθηκε ο όρος “μονότυπο”. Μεταξύ των δεκαετιών του 1950 και 1970 εκθέτει σε πολλές πόλεις: Γρανάδα, Βαγιαδ, Βαρκελώνη, Ζαarkoza, Μπιλμπάο (1969)... και, φυσικά, στην Αλμερία, στο Κανσίο Κουλτουράλ, Κίρκλο Μερκαντίλ... πάντοτε πιστός στις αρχές του αισθητικού ζωγράφου, δημιουργώντας πραγματικές μινιατούρες μεγάλου μεγέθους. Το 1962 λαμβάνει το Χάλκινο Φύλλο στο πρώτο διαγωνισμό ζωγραφικής της Νοτιοανατολικής Ισπανίας, στην Έλτσε.

Στην Αλμερία οι εκθέσεις του έχουν απόλυτη επιτυχία στο κοινό και στην κριτική, με τις περισσότερες από αυτές να γίνονται τον Αύγουστο, γι’ αυτό τα έργα του αποκτούν χρόνο με το χρόνο έντονο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Το 1979 πραγματοποιείται μια ανθολόγηση του έργου του, που δίνει τον χαρακτήρα των “χρυσών γάμων” της ζωγραφικής, μετατράπηκε σε φόρο τιμής στη φυσική και καλλιτεχνική του προσωπικότητα, λαμβάνοντας άρθρα επαινετικά από τους σημαντικότερους κριτικούς της εποχής. Με θερμό αυτόν τον σκοπό εκδίδεται ένα Τετράδιο Τέχνης μονογραφικό με 140 σελίδες κειμένων και φωτογραφιών που αποτυπώνουν όλο το καλλιτεχνικό του απόθεμα, μαζί με σχόλια και κριτικές των κριτικών της τέχνης της εποχής. Η ζωγραφική του φαίνεται να μην πρόκειται να μόδα και τα έργα του, με μικρές παραλλαγές, συνεχίζουν να αποτελούν μεγάλη έλξη για το κοινό της Αλμερίας. Το αίθουσα Harvy στην Αλμερία δέχεται πολλές εκθέσεις στη δεκαετία του εβδομήντα, ξεχωρίζοντας για το ασυνήθιστο μια εκδήλωση το 1976 όπου κυριαρχούν οι τοπιογραφίες αγροικιών και χωριών ορεινών περιοχών.