Guillaume Vogels (1836-1896) - Wintergezicht

Όμορφη μελέτη του Guillaume Vogels (1836-1896).
Λαδογραφία σε καμβά, μαρουφλέ σε χαρτόνι. Μέγεθος εικόνας 19 x 27,5 εκ.

Με την εκπαίδευση ως διακοσμητής-ζωγράφος στρέφει αρχικά το ενδιαφέρον του στην ίδια τη δική του οικιακή βαφική επιχείρηση στις Βρυξέλλες. Μόλις τις δεκαετίες του 1870 τολμά το βήμα προς την ελεύθερη ζωγραφική. Παρόλο που είναι ρεαλιστικά, τα πρώτα του έργα προδίδουν ήδη μια ζεστή προσοχή στην ατμόσφαιρα στην οποία τα πράγματα είναι βυθισμένα.
Από την αρχή υπάρχει προτίμηση για μια ιδιαίτερη θεματολογία, για τις μέρες που το τοπίο καλύπτεται από χιόνι, βροχή ή ομίχλη και παρουσιάζει μια ερημική όψη. Λεπτά γκρι, με κατά καιρούς ζωηρό χρωματικό τόνο, δημιουργούν τότε έναν ωραίο συνδυασμό μέσα σε ένα περιορισμένο φάσμα.

Αλλά ο Vogels προχωρά περαιτέρω με τη φιλόλτα, ελεύθερη ζωγραφική του. Μέρα με τη μέρα ελευθερώνει το τοπίο από την τελευταία αντικειμενική μορφή σε μια εύστροφη σκετσίστικη προσέγγιση. Αυτό που ζωγραφίζει δεν είναι πλέον η πραγματικότητα με τις αυστηρές της μορφές και τις καθαρές λεπτομέρειες. Από τον ρεαλισμό με τη δέσμευση για τη γραμμή ο Vogels περνάει σε μια λυρική ερμηνεία του τοπίου. Η έκσταση του καλλιτέχνη φαίνεται να συμβαδίζει με τα όνειρα της φύσης. Αυτό που τώρα εμφανίζεται στους καμβάδες του είναι κάτι σαν την παραδοσιακή άνω-κάτω σημείωση μακρινών γεγονότων, κάτι σαν απαλά κυματιζόμενη μουσική των αρμονιών που συγχέονται, ασαφείς και αβέβαιες, μα και απολαυστικά ερεθιστικές.
Με τη μάσκα του παλέτας εφαρμόζονται οι μάζες, χωρίς σαφή περίγραμμα, αλλά παχείς και ανδροπρεπείς, διακριτικά χρωματικά. Συνήθως η ομίχλη αιωρείται ως οθόνη ανάμεσα στη δομή του τοπίου και τον ζωγράφο.
Είναι σαφές ότι με αυτόν τον τρόπο το περιγραφικό στοιχείο εξαφανίζεται πλήρως: γίνεται μια υπόδειξη για τα σχήματα που μέσα από ένα στρώμα λεπτών τόνων αποκαλύπτονται της ύπαρξής τους.

Στη ζωγραφική του Vogels, η οποία εξάλλου έχει σημαδέψει πολύ τον Ensor, υπερισχύει το συναίσθημα της ματιάς προς την καταγραφή, ένα αίσθημα διάχυτης τρυφερότητας και καλυμμένης λύπης, μορφασμένο σε ένα πλούσιο ιμπάστο από κηλίδες και πινελιές. Μέσω αυτής της ταχιστικής προσέγγισης, που στο Βέλγιο φαντάζει ως χρήσιμη εναλλακτική για τον γαλλικό ιμπρεσιονισμό, το έργο του Guillaume Vogels αποκτά ποιητική ποιότητα, μαγεία στην αδιαφορία του για τη μορφή και ευεργετική στην ζεστή του αίσθηση για τη φύση.