Pippo - Two Hats, One Noon

Δύο Καπέλα, Ένα Μεσημέρι

Κάθομαι απέναντι από έναν άγνωστο μέσα σε ένα εστιατόριο με γαλάζιους τοίχους, τα καπέλα μας τραβηγμένα προς τα κάτω, τα μπουκάλια να στέκονται μεταξύ μας σαν ήσυχοι φρουροί. Ο κόσμος έξω μας αγγίζει ελάχιστα - δύο σπουργίτια παραμένουν στο χλωμό πεζοδρόμιο, εξίσου ακίνητα, εξίσου μόνα. Ζεστοί κόκκινοι τόνοι κατευθύνονται προς τους ψυχρούς μπλέ, και παχιές, υφασμένες πινελιές μεταφέρουν το βάρος της μεσημεριανής σιωπής. Κίτρινο φως πέφτει απαλά σε έναν τοίχο· οι υπόλοιποι τοίχοι παραδίνονται στη σκιά. Σφίγγω τα χέρια μου και περιμένω λέξεις που ποτέ δεν έρχονται.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2,5 εκ. (Υψος x Πλάτος x Βάθος)
* Μέσο: Αρχικό ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, αυθεντικό πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο σκελετό (έτοιμο για ανάρτηση)
* Κορνίζα: Χωρίς κορνίζα (τα πλαϊνά έχουν βαφεί, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο οπίσθιο μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA)
* Μεταφορά: Επαγγελματικά συσκευασμένο και πλήρως ασφαλισμένο ταχυδρομείο από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Ο Pippo (γεννημένος στην Monza) δημιουργεί έργα που διαβαίνουν το ήσυχο έδαφος ανάμεσα στον γεωμετρικό αφαξισμό και τον σουρεαλισμό. Θυσιάζοντας μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Ασχολείται με τα θέματά του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, μπαίνοντας νοητικά στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδυματολογημένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπο. Αυτή η ανωνυμία αποτελεί πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεαστή να μπει στη σκηνή και να εγκατασταθεί στην ιστορία μόνος του.

Αυτό το όριο μεταξύ ορατού και αόρατου ορίζει και τον καλλιτέχνη. Επιφυλακτικός και ενδοστροφικός, γράφει ιδιωτικά και προτιμά οι καμβάδες του να μιλούν. Διατηρεί μηδενικό ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά δίκτυα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα από διακριτικούς, ατμοσφαιρικούς τόνους που διακόπτονται από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo εξελίσσει μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, οξείες σκιές και λαμπερό φως—δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες επιθυμίας και χάρης.