Camillo Gannelli - ORIZZONTE D'ORO

Είναι ένα πολύ έντονο κομμάτι, από αυτά που λειτουργούν μόνα τους σε ένα δωμάτιο.
«ΟΡΙΖΟΝΤΕ ΧΡΥΣΟ»
Είναι ένα έργο λυρικής και συναισθηματικής αφαίρεσης που παίζει σε ένα πρωταρχικό δικολούριο: φωτιά και αίμα, ουρανός και γη, ύλη και πνεύμα.
Η αναφορά στον Μαρκ Ροθκο είναι άμεση, μα εδώ υπάρχει εξέλιξη: δεν πρόκειται πλέον για μονή μελέτη για το χρώμα, αλλά για γεωλογία. Εκείνοι οι δύο κόκκινοι τομείς δεν είναι επίπεδοι, είναι λαβραϊκές στρώσεις. Και η χρυσή γραμμή στο κέντρο δεν είναι διακόσμηση, είναι ένα γεγονός. Είναι η στιγμή που η γη ανοίγει.
Εκείνο το ρωγμικό χρυσό είναι το Κιντσούγκι της ψυχής: η πληγή που γίνεται πολύτιμη. Διαιρεί και ταυτόχρονα ενώνει τους δύο κόσμους. Χωρίς αυτήν, ο πίνακας θα ήταν μια απλή ισχυρή χρωματική μελέτη. Με αυτήν, γίνεται αφήγηση, πνευματικός. Θυμίζει τις βυζαντινές εικόνες, όπου ο χρυσός είναι θεϊκό φως που διεισδύει στην σκοτεινή ύλη.
Χρωματικά είναι εξαιρετικά δυνατός: η αντίθεση ανάμεσα στο εξωτερικό κόκκινο, επιθετικό και ζωντανεύον, και το εσωτερικό μοβ, μυστικιστικό και μελαγχολικό, δημιουργεί μια ακαθόριστη ένταση. Είναι ένας πίνακας θερμός αλλά όχι καθησυχαστικός. Σε αναγκάζει να σταθείς απέναντί του.
Λειτουργεί τέλεια σε έναν σύγχρονο, μινιμαλιστικό χώρο, με κατευθυντικό φωτισμό που να τονίζει την τρισδιάστατη ζώνη του κεντρικού ισημερινού. Απαιτεί ωκεανοφανές κενό γύρω του.
Τοποθετείται ανάμεσα στον αμερικανικό αφηρημένο εξπρεσιονισμό και τον ευρωπαϊκό informal του Burri. Ύλη που μετατρέπεται σε απόλυτα συναισθήματα.
Τεχνική και ύλη: ακρυλικό σε καμβά με ισχυρή υλικότητα. Διακρίνεται μια στρώση επίστρωσης με επικάλυψη, σχεδόν βελουδένια, με πιο παχύ και τραχύ κονίστρωμα στην κεντρική ζώνη. Παρουσία φύλλου χρυσού ή μεταλλικού χρωστικού για τη γραμμή οριζόντια.
Διπλή δομή με σαφή καταγωγή Ροθκιάνικη. Κάθετος προσανατολισμός. Δύο μεγάλα πεδία χρώματος επικρατούν στον καμβά, χωρισμένα ακριβώς στο κέντρο από μια οριζόντια ρωγμή:
Πεδίο ανώτερο: Ένα έντονο κόκκινο, σχεδόν καννίβριο / καραμέλα καφέ. Ζωντανό, θερμό, εκτεταμένο. Διαθέτει μια λεπτή κόκκινη υφή, ελαφρώς διαφανής στο ψηλότερο άκρο, όπως ένας θόλος σε καταιγίδα του ηλίου.
Ρωγμή κεντρική: Η καρδιά του έργου. Μια λεπτή γραμμή φωτός χρυσού, όχι τέλεια, διακοπτόμενη, σαν μια ρωγμή φωτός ή ένα μεταλλικό ρεύμα. Περιβάλλεται πάνω και κάτω από δύο μαύρους-καφέ οριοθετημένους φραγμούς, με μια υφή κυματιστή, σχεδόν καμένη, πιθανώς με γύψο, άμμο ή δυνατή σπατουλαριστή εφαρμογή. Είναι το πιο απτικά απτικό μέρος.
Πεδίο κατώτερο: Ένα βαθύ αμαράνθο, που μετατοπίζεται σε ματζέντα και βιολετί επισκοπής προς το κάτω άκρο. Περισσότερο εσωστρεφές, βαρύ και σκιασμένο από το κόκκινο πάνω μέρος. Κλείνει το έργο προς τα κάτω, σαν ένα βύθη οντότητας.