Jacques Adnet - Ράφι περιοδικών - Σίδερο

Jacques Adnet (1900-1984)

Πορτέτο περιοδικό από ματ μαύρο χρώμα μεταλλικής επιφάνειας και ορείχαλκο

Μοντέλο με κλείσιμο σφικτό μπ拳

Αστέρια από ορείχαλκο στο μπροστινό και πίσω μέρος, το κλείσιμο σφίξιμο σε μπρούντζο χρυσό για τη λαβή

Ύψος: 43 εκ
Μήκος: 28,5 εκ
Βάθος: 21 εκ

Πολύ καλή κατάσταση, φθορές

*Jacques Adnet γεννήθηκε το 1900 στο Châtillon-Coligny, Γαλλία.
Σύμφωνα με τη συμβουλή ενός από τους καθηγητές του, παρουσιάζεται το 1916 στον διαγωνισμό της École des Arts décoratifs, όπου εισέρχεται με λαμπρό τρόπο, μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Jean. Διδάσκοί του ήταν ο Aubert στη διακόσμηση και ο Genuys στην αρχιτεκτονική· η διδασκαλία του πρώτου θα σημαδέψει το μέλλον έργο του Jacques Adnet. Δε θέλοντας να περιοριστεί μόνο στη θεωρία, με το πτυχίο του στο χέρι, προσλαμβάνεται από τους διακοσμητές Tony Selmersheim και Maurice Dufrène, όπου μαθαίνει την τέχνη και τη τεχνική της επιπλοποιίας· τον ακολουθεί σε θέση διευθυντή στην «La Maîtrise» των Galeries Lafayette το 1922. Κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης των Arts Décoratifs et industriels modernes του 1925, ο Jacques Adnet και ο αδερφός του εκθέτουν κεραμικά στην επιγραφή της «La Maîtrise». Λαμβάνουν πολλές διακρίσεις, μεταξύ αυτών χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία επίπλων και ασημένιο στη κατηγορία κεραμικά. Το 1927 ο Jacques Adnet κερδίζει το βραβείο Blumenthal. Το 1928 ο Jacques Adnet γίνεται διευθυντής της περίφημης Compagnie des Arts Français, της οποίας το ρητό είναι «Εξέλιξη εντός της παράδοσης». Ο νεαρός διακοσμητής στα 28 του επιθυμεί μια διαφορετική κατεύθυνση για την εταιρεία. Ακόμη και το λογότυπο, που δημιουργήθηκε το 1919, επανασχεδιάζεται σε ένα εξ ολοκλήρου μοντερνιστικό πνεύμα· ο τόνος έχει δοθεί. Ως άνθρωπος του αιώνα του, ο Jaques Adnet θα επιδιώξει να συνδέσει τη διακόσμηση με τις νέες εφευρέσεις όπως η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, το ηλεκτρισμό, το αυτοκίνητο ή το αεροπλάνο. Συγκεντρώνει εν within της επιχείρησής του μια αξιόλογη ομάδα ζωγράφων, όπως οι Lurçat, Chagall, Dufy ή Léger, διακοσμητές όπως η Charlotte Perriand, ο Francis Jourdain ή ο René Gabriel, αλλά και γυαλοποιούς, χαβανέτες και κοσμηματοπώλες, κεραμίστες, χαλκοχοϊείς ή γλύπτες, όπως Goupy, Daurat, Bouquet, Lenoble, Poillerat, Yencesse ή τα αδέρφια Giacometti – για τα οποία εκδίδει, μετά τον θάνατο του Jean-Michel Frank, τα έργα διακοσμητικής Τέχνης. Το στυλ του Jacques Adnet χαρακτηρίζεται από τον επιτυχημένο γάμο μεταξύ της μοντέρνας αισθητικής και της παράδοσης της τεχνικής. Τα αγαπημένα του υλικά είναι ο χρωμιωμένος ή νικελωμένος μέταλλο, το καθρέφτισμα σε γυαλί, οι πλάκες γυαλιού Saint-Gobain, το κρύσταλλο Baccarat, το περγαμηνό, το μαύρο γυαλιστερό ξύλο ή η οπαλίνη. Ο Jacques Adnet είναι ένας από τους πρώτους που χρησιμοποιούν το γυαλί και το μέταλλο στη δημιουργία αντικειμένων, φωτιστικών, επίπλων ή στην αρχιτεκτονική, καθώς κατασκευάζει, σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα René Coulon, το περίπτερο Saint-Gobain για την Έκθεση Arts et Techniques του 1937. Μετά τις μοντερνιστικές δημιουργίες των δεκαετιών του 30 και τα επιβλητικά έπιπλα από εξωτικά ξύλα ή lacquer των δεκαετιών του 40, ο Jacques Adnet δημιουργεί, τις δεκαετίες του 50, έπιπλα, φωτιστικά ή αντικείμενα επενδεδυμένα με δέρμα ή σουάσκι. Για πολλές δεκαετίες επιμελείται σύνολα επίπλων για ιδιώτες, για ξενοδοχεία στην Ακτή της Αζού, καθώς και για το επιβατηγό Ferdinand de Lesseps το 1952· έχουν διακοσμήσει επίσης το γραφείο εργασίας και τα ιδιωτικά διαμερίσματα του Vincent Auriol στο κάστρο Rambouillet και στο Ελιζίέ. Οι πιο διάσημοι πελάτες του είναι ο δισεκατομμυριούχος Frank Jay Gould, η ηθοποιός Alice Cocéa, ο σκηνοθέτης Marcel Carné ή ο συγγραφέας Georges Simenon. Αντί για ανθρώπους της μόδας ή της θεατρικής/καλλιτεχνικής σκηνής, συχνά είχε ως πελάτες διανοούμενους που ήθελαν διακριτικότητα, κάτι που του ταίριαζε απόλυτα. Το 1959 κλείνει την Compagnie des Arts Français και γίνεται διευθυντής της École nationale supérieure des Arts Décoratifs, θέση που διατηρεί μέχρι το 1970. Πλέον συνταξιούχος αφιερώνεται και στις άλλες του αγάπες: στην ποίηση και τον κήπο. Αποθανέται στο Παρίσι το 1984.