Tijs Dragtsma (1992) - Everything Falls Inward

Everything Falls Inward ανοίγει τη στιγμή πριν το τέλος, ένα σύννεφο σκόνης που ελκύεται σταθερά προς ένα μόνο σημείο, οι ροές του συγκλίνουν σαν να είναι τραβηγμένες από μια βαρύτητα ήρεμη που δεν μπορεί να δει, μα τόσο ισχυρή που δεν αντιστέκεται. Είναι λιγότερο έκρηξη ανάστροφη παρά πορτρέτο παράδοσης, η στιγμή όταν τα διασκορπισμένα πράγματα επιλέγουν επιτέλους να γίνουν ένα μόνο πράγμα. Η ατμόσφαιρα είναι πιο κοντά σε παλιό πίνακα του δασκάλου παρά σε φωτογραφία, στημένη και θεατρική, κάθε κόκκος σκόνης πιασμένος στη μέση ενός νευρικού χειρισμού στο σκοτάδι.

Κανένα χρώμα. Κανένας τύπος. Κανένας μελάνι. Η εικόνα χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, κατασκευασμένη από ελεγχόμενες γραμμές χάραξης αντί για εφαρμογή πάνω σε αυτήν, ώστε κάθε ίχνος σκόνης και κάθε νήμα φωτός να αποτελεί ένα σημάδι που αφαιρέθηκε, όχι που τοποθετήθηκε. Η εικόνα υπάρχει πάντα, με φως ή με σκιά, μη χρειάζονται τίποτα για να υπάρξει.

Τιθέμενη υπό ένα ενιαίο σκληρό φως που πέφτει από πάνω, όπως έχει προγραμματιστεί να φαίνεται, η αντίθεση ενισχύεται και οι συγκλινόμενες ροές αποκτούν βάρος και κατεύθυνση. Το φως δεν δημιουργεί εδώ την εικόνα. Την ακονίζει. Αν προχωρήσει κανείς έξω από το έργο, διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, το ίδιο κρατήσιμο που έχει καταρρεύσει μέσα από μια διαφορετική ώρα.

Από απέναντι σε μια αίθουσα, Everything Falls Inward κρατά ένα δραματικό κίνημα ενωμένο ενάντια σε ένα βαθύ, καθαρό μαύρο, μεγαλοπρεπές στην αυτοπεριορισμό του. Κοντά, το ίδιο εκείνο κίνημα ανοίγει σε ένα ήσυχο πεδίο γραμμών χαράγματος, κάθε ένα μικρό και με πρόθεση, μέρος κάτι ευρύτερου από τον εαυτό του.

Υπάρχει κάτι αθόρυβα ανθρώπινο σε μια εικόνα που χτίζεται εξ ολοκλήρου γύρω από ένα μόνο σημείο εξαφάνισης. Μπορεί να διαβαστεί ως μνήμη που σκύβει πάνω στον εαυτό της, ως απόφαση που μόλις ελήφθη, ως το τελευταίο συνάθροισμα όλων όσα έχει υπάρξει κάποιος πριν καταλήξει σε αυτό που γίνεται. Το μαύρο γύρω από αυτήν δεν είναι άδειο, είναι αυτό από το οποίο έχουν τραβηχτεί τα πάντα.

Everything Falls Inward συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθορής αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

"Τίποτα από αυτά δεν προστέθηκε. Όλα οδηγήθηκαν προς το κέντρο, και αυτό που παραμένει είναι το σχήμα της έλξης."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά ελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προκύπτει μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και βγάζουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Ό,τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο ιστό γραμμών, καθεμιά από τις οποίες είναι μια σκόπιμη κίνηση, καθεμιά από τις οποίες ουσιαστική για το όλον.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο ολισθαίνει, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντικατοπτρίζουν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται σαφές και ορισμένο. Από άλλη, μαλακώνει και γυρίζει πίσω προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από μια εστιασμένη προβολή, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικεία, ατμοσφαιρική και ζωντανή με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το πρόσωπο δεν είναι ποτέ πλήρως σταθεροποιημένο. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει προς τα εμπρός από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται σε ησυχία. Είναι εντός αυτού του κινήματος, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί η συνεχής επιθυμία να διερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συναντιούνται.

Το έργο μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στον πυρήνα όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα οικοδομούνται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Ό,τι τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατάει την προσοχή, προ invites reflection and continues to reveal itself over time.

TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνουν τις δυνάμεις τους. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.