Tijs Dragtsma (1992) - War Has a Face

Ο πόλεμος έχει πρόσωπο. Οχι πολλά. Ένα.

Ο πρώτος στρατιώτης emerges from the black. Το κράνος του κρατά το φως. Ακούμπά το ασπίδι του, το δόρυ μπροστά, το βλέμμα του στραμμένο σε κάτι που δεν μπορούμε να δούμε. Πίσω του, μια στήλη πολεμιστών διαλύεται στο σκοτάδι, παρόντες αλλά σχεδόν αόρατοι, οι μορφές τους σβήνουν η μια μετά την άλλη μέχρι να μείνει τίποτα παρά σκιά. Είναι εκεί. Και ήδη έχουν φύγει.

Αυτό το έργο δεν έχει να κάνει με μάχη. Είναι για τη στιγμή πριν. Για τη φιλία που χτίζεται στη σιωπή, τη πειθαρχία που φοριέται σαν πανοπλία, και τη σιωπηρή βεβαιότητα ότι κάτι έρχεται που δεν μπορεί να σταματήσει. Το πρόσωπο στην πρώτη σειρά φέρει όλο αυτό. Ο πόλεμος, αποδεικνύεται, πάντα έχει πρόσωπο. Και εκείνο το πρόσωπο είναι ανθρώπινο.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς μελάνι. Χωρίς εκτύπωση. Η εικόνα αναδύεται μέσα από τον έλεγχο φθοράς στην επιφάνεια σε ακρυλικό γυαλί. Όπου έχει σημειωθεί το υλικό, το φως κρατά. Όπου παραμένει ανέγγιχτο, επιστρέφει το σκότος. Ο πρώτος πολεμιστής υπάρχει επειδή η επιφάνεια έχει αλλοιωθεί. Οι στρατιώτες πίσω του φθίνουν επειδή η αλλοίωση εξασθενεί μαζί τους. Η εικόνα χτίζεται από ό,τι αφαιρέθηκε, όχι από ό,τι προστέθηκε.

Από απόσταση, το έργο είναι μνημειώδες και ήρεμο. Μία μόνο φιγούρα βγαίνει από το μηδέν, μια αδελφότητα σκιών στρατώνεται πίσω της. Πλησιάστε περισσότερο, και η εικόνα ανοίγει σε ένα πεδίο ελεγχόμενων γρατσουνιών, μια επιφάνεια που πιάνει το φως διαφορετικά από κάθε γωνία και κάθε θέση. Η φιγούρα ευκρινίζεται. Η φιγούρα μαλακώνει. Το φως αποφασίζει.

Το War Has a Face συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η απεικόνιση χτίζεται μέσα από ελεγχόμενες φθορές της επιφάνειας αντί για χρωστικές ή εκτύπωση.

Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

«Το φως αποκαλύπτει τον πολεμιστή. Το σκότος κρατά τα υπόλοιπα.»

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένες γραμμές γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προ emerges μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυτες και σχεδόν ασύγκριτες. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτει τον εαυτό του ως ένα ευαίσθητο δίχτυο γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατσουνιές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα παραμένει διακριτή και ορισμένη. Από μια άλλη απαλύνεται και επιστρέφει στην ακινησία από την οποία προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η σιωπηρή του ένταση. Η πράξη του γρατσουνίσματος είναι άμεση και αμετάβλητη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και παρόλα αυτά το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν έχει ποτέ πλήρως σταθεροποιηθεί. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει έξω από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται στην ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην κοφτερή ακρίβεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα νεύσημα. Μαζί μορφοποιούν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά του κάθε τι που δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγνητίζομαι από αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ όσων είναι ορατά και όσων αφήνονται ανοικτά σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάλογη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.