Tijs Dragtsma (1992) - Stillness Before the Strike

Η Σιωπή Πριν το Χτύπημα αρχίζει στο σκοτάδι. Ένας λεοπάρδαλη βγαίνει αργά από μέσα του, το κεφάλι και οι ώμοι του παγιδευμένοι σε ένα κοφτό, κινηματογραφικό φως, το παρουσιαστικό του με spots να διαλύεται πίσω στη σκιά πριν καν φτάσει πλήρως. Τα μάτια είναι η μόνη βεβαιότητα στο πλαίσιο, δεσμεύονται στον θεατή, κρατώντας μια σιωπή που αισθάνεται σαν το δεύτερο πριν από το τι θα συμβεί.

Η εικόνα δεν ζωγραφίζεται ούτε τυπώνεται. Υφίσταται επειδή η επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού έχει αλλοιωθεί, δουλεμένη παρά προστιθέμενη. Καμία μπογιά. Καμία μελάνη. Αυτό που μένει είναι μια πορτρέτο φτιαγμένη από ελεγχόμενες γρατζουνιές, ένα τρίχωμα και ένα βλέμμα που εξάγεται από την αφαίρεση, από τη δέσμευση, πολλά όπως το ίδιο το ζώο.

Κινώντας γύρω από το έργο, ο λεοπαρδάλη αλλάζει μαζί σου. Το φως πιάνει την επιφάνεια διαφορετικά από κάθε γωνία, και η εικόνα γλιστρά ανάμεσα σε κοφτή καθαρότητα και ήπια σύνεση, ανάμεσα σε ένα πλάσμα πλήρως παρόν και σε ένα που επιστρέφει στο σκοτάδι από το οποίο ήρθε. Αυτή η αστάθεια είναι το ζητούμενο. Ένας θηρευτής τόσο συγκαταβατικός ποτέ δεν παραμένει πλήρως ακίνητος, ακόμη κι όταν φαίνεται έτσι.

Από απόσταση, το πορτρέτο διαβάζεται ως μια ενιαία, monumental παρουσία, επίκαιρη και πλήρης. Κοντύτερα όμως και διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών, συνειδητών σημαδιών, αμέτρητων ατομικών αποφάσεων που μόνο όταν απομακρυνθείς ξαναλυογραφούν μια φυσιογνωμία. Μεταξύ αυτών των δύο οπτικών βλέπει η ένταση στην οποία ζει ολόκληρη η σειρά.

Υπάρχει επίσης ένας συμβολικός βάρος εδώ. Το λεοπάρδαλη είναι η υπομονή που γίνεται ορατή, ο κίνδυνος σε επιφυλάξη, η κομψότητα που ποτέ δεν ανακοινώνει τον εαυτό της πριν το χρειαστεί. Αναδυόμενο από το απόλυτο μαύρο χωρίς τίποτε γύρω του να το μαλακώσει ή να το εξηγήσει, το ζώο ζητά να συναντηθεί με τους δικούς του όρους, με τον ίδιο τρόπο που και το έργο ζητά να διαβαστεί μέσα από το φως αντί να αναγνωστεί εξ ολοκλήρου.

Η Σιωπή Πριν το Χτύπημα συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, όπου οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί για χρώμα ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποιες παρουσίες δεν χρειάζεται να κινούνται για να νιώθονται."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρόν. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Τι φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό πλέγμα γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή χειρονομία, κάθε μια ουσιαστική για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντικατοπτρίζουν. Καθώς το φως μεταβάλλεται σε ολόκληρη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα μένει σαφές και οριστικό. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα αποκτά γλυπτό, σχεδόν φωτεινό ποιο.

Αυτό που καθιστά αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χαράξεις είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα δεν είναι ποτέ πλήρως καθηλωμένο. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται στην ακινησία. Μέσα σε αυτήν την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χάραγμα κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τις Ντράγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η εργασία μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Εντός του TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων αντιμετωπίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που συνδέει αυτά τα έργα είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, διαύγεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγουμαι από τις αντιθέσεις. Ανάμεσα σε δύναμη και ευθραυστότητα. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν αποτελεί μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.