Tijs Dragtsma (1992) - Where Skin Forgets

Where Skin Forgets είναι ένα σύγχρονο έργο τέχνης για την οικειότητα, την παράδοση και τη στιγμή που δύο σώματα γίνονται ένα σώμα.

Δύο φιγούρες αγκαλιάζονται τόσο κοντά ώστε τα όριά τους να εξαλειφθούν. Τα σχήματά τους δίνουν ο ένας τον άλλον σε μια ενιαία γλυπτική σιλουέτα, περιτριγυρισμένα από βαθειά σκιά, σχηματισμένα από μια μόνη μαλακή πηγή φωτός. Η σύνθεση δεν δείχνει δύο άτομα το ένα δίπλα στο άλλο. Δείχνει τον χώρο που δημιουργούν μαζί.

Ο τίτλος αποκαλύπτει τι συμβαίνει σε μια γνήσια εγγύτητα. Το δέρμα ξεχνά πού τελειώνει. Το εγώ γίνεται αβέβαιο. Αυτή η απαλότητα των ορίων εδώ δεν είναι εύθραυστη. Είναι η εικόνα της σύνδεσης στην πιο πλήρη της μορφή.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς μελάνι. Χωρίς εκτύπωση. Η εικόνα εμφανίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς στην ακρυλική γυαλί चित्रίνηση. Κάθε γρατσουνιά πιάνει το φως διαφορετικά ανάλογα με τη γωνία θέασης, φέρνοντας αργά τις δύο φιγούρες σε οξυκότητα, ή αφήνοντάς τες να διαλυθούν ξανά στο σκοτάδι. Η εικόνα ζει σε αυτήν τη κίνηση.

Αλλαγή της θέσης σας, και η αγκαλιά μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Οι φιγούρες διευκρινίζονται, ύστερα ξεθωριάζουν. Είναι πάντα εκεί, και ποτέ πλήρως σταθερές. Το φως αποφασίζει πόσο από τα πράγματα σας επιτρέπεται να δείτε.

Από απόσταση, το έργο διαβάζεται ως μια ενιαία μνημειακή μορφή. Μία σιλουέτα που αναδύεται από τη σκιά. Πλησιάστε, και η επιφάνεια ανοίγει σε ένα πεδίο ελεγχόμενων γρατσουνιών, καθεμία μια ήσυχη πράξη αφαίρεσης. Το εικόνισμα ποτέ δεν προστέθηκε. Αποκαλύφθηκε.

Where Skin Forgets συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Όπου τελειώνει το ένα, αρχίζει το άλλο. Και κανείς δεν γνωρίζει τη διαφορά."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν ζωγραφίζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προκύπτει μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο σε κοντινή απόσταση, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Διαφανές, εύθραυστο και σχεδόν αβάρες. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτεπίλεπτο δίχτυ γραμμών, καθεμία μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Οξύνει την. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατσουνιές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη ξεθωριάζει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα συγκεντρωμένο φώτισμα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι ο ήσυχος τόνος του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και αμετάκλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι στυφό. Είναι οικεία, ατμοσφαιρική και ζωντανή από κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μεταμορφώνεται σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, τοποθετείται πίσω σε ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, μεταξύ της ακρίβειας και της γαλήνης, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατάει μια στιγμή, ένα ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτει τον εαυτό της με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συντέμνονται.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούργιο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Η αναζήτηση αυτή βρίσκεται στην καρδιά όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προκύπτουν μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, στη σαφήνεια και στην συναισθηματική παρουσία.

Με μαγεύει ο αντίθεση. Ανάμεσα σε δύναμη και ευθραυστότητα. Ανάμεσα στον έλεγχο και στο αίσθημα. Ανάμεσα σε ό,τι είναι ορατό και ό,τι μένει ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την αναστοχαστική σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

To TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.