Franco Marzilli (1934–2010) - Paesaggio romano

Franco Marzilli (Ρώμη, 14 Δεκεμβρίου 1934 – Poggio Mirteto, 22 Μαρτίου 2010)

Τοπίο ρωμαϊκό
Ματζερέ οξέα σε καμβά
Υπογεγραμμένο κάτω αριστερά: Marzilli
Δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα
Διαστάσεις του έργου: 50,0x40,0 εκ.
Διαστάσεις κορνίζας: 78,5x68,5 εκ.
Το έργο βρίσκεται σε άριστη κατάσταση· η κορνίζα, πολύ όμορφη, παρουσιάζειελαφρές ατέλειες και το χρώμα του κάτω οριζοντίου δοκού έχει ξεθωριάσει (βλ. φωτογραφίες)

Franco Marzilli (Ρώμη, 14 Δεκεμβρίου 1934 – Poggio Mirteto, 22 Μαρτίου 2010) υπήρξε Ιταλός αγγειογράφος, γλύπτης και ζωγράφος, ζωγράφος ρεαλιστής.

Ο Franco Marzilli γεννήθηκε σε ρωμαϊκή οικογένεια και πέρασε τη νιότη του στο Trastevere.

Ξεκίνησε από μικρός τις σπουδές τέχνης, παρακολουθώντας τη «Scuola preparatoria alle arti ornamentali» της Ρώμης. Άρχισε την καλλιτεχνική και εκθεσιακή του παραγωγή στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘60, παραμένοντας πάντα μακριά από μόδες, ομάδες και τάσεις.

Μεταξύ τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών της δεκαετίας του ’70, μετά τα πρώτα εκθεσιακά πειράματα στη Φλωρεντία και τη Βενετία, ο Marzilli μετακινήθηκε πρώτα στη Νέα Υόρκη, μετά στο Λονδίνο και τελικά στο Παρίσι, όπου πέρασε λίγο και ζωγραφίζοντας και σπουδάζοντας.

Τη δεκαετία του ’70 μετακόμισε στο αγρόκτημα της Σάμπινα, πρώτα στο μεσαιωνικό χωριό Casperia, μετά σε μια αγροικία στο Poggio Mirteto, όπου συνέχισε αδιάκοπα την παραγωγή του.

Πέθανε τον Μάρτιο του 2010 σε ηλικία 75 ετών.

Η καλλιτεχνική δραστηριότητα
Η καλλιτεχνική παραγωγή του Franco Marzilli είναι εξαιρετικά ποικιλόμορφη και εκτείνεται από τα ρωμαϊκά τοπία σε αυτά της αγροτικής έρημης, από φυσικά νεκρά σε καθηλωτικά αφηρημένα θέματα. Ο Marzilli αισθανόταν άνεση ανάμεσα σε τοπίο, νεκρή φύση και φιγούρα. Τα φημισμένα του ρωμαϊκά τοπία αποδεικνύουν τη δομημένη αρχιτεκτονική, τονισμένη από την απαλότητα και την υπέρτατη λεπτομέρεια του χρώματος. Ο Castel Sant’Angelo, οι γέφυρες του Τίβερη, το Κολοσσαίο εξελίσσονται εικονογραφικά με τον καιρό από μια πιο ομοιόμορφη και λεπτομερή μορφή προς μια εικόνα καθορισμένη συναισθηματικά από γρήγορες πινελιές και ταχείς αλλαγές χρώματος. Οι μπαλλέρίνες του, τις οποίες η πρώην σύζυγός του υπήρξε εμπνεύστρια, εισβάλλουν στη σκηνή των ρωμαϊκών τοπίων και συνοδεύουν δύο δεκαετίες της εικαστικής παραγωγής του Δασκάλου. Στις νεκρές φύσεις οι αισθητά έντονες και πάντα θαυμάσια συνδεόμενες αποδίδουν λεμόνια, σταφύλια, μήλα, λουλούδια που έχουν τη σόβα της κεραμικής του γλυπτικής, προμηνύοντας τη φρεσκάδα και το άρωμα της πραγματικότητας. Ο Marzilli ήταν μεθοδικός στη επιλογή υλικών, καμβάδων, χαρτιού και χρωμάτων. Αιώνια ανικανοποίητος στην αναζήτηση αυτού που για αυτόν ήταν η τελειότητα και η ομορφιά που επιδίωκε από πάντα, και που στα μάτια των θαυμαστών του, αντίθετα, ενσάρκωνε με σπάνια δεξιότητα. Σε ορισμένα λευκώματα αναφέρεται ότι ο Franco Marzilli θα είχε απορροφήσει τα μαθήματα των Ρωμαίων δασκάλων, καταφέρνοντας να επεξεργαστεί μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη και προσωπική γλώσσα ζωγραφικής που εκφράζεται σε έργα γεύσης «φυσιολάτρη-αφηρημένης» τεχνικής, τυπικά ιταλικής. Στo τελευταίο десятετία τα πινέλα του κατάφεραν να ζωγραφίσουν το συναίσθημα της αγροικίας Sabina, με μερικές μικρές αναφορές σε ρωμαϊκά τοπία, όπως στην περίπτωση των πινάκων εμπνευσμένων από τη Βενετία και το Tivoli, όπου πραγματοποίησε μία από τις τελευταίες ατομικές εκθέσεις. Επίσης στη λυρική πόλη του Τίβερου ο Δάσκαλος άφησε ίσως την τελευταία μαρτυρία της σύνθεσης ενός μεγάλου μωσαϊκού, με θέμα άλογα και ιππείς, στην κεντρική πλατεία. Κολόμπες, Άλογα και Ιππείς είναι τα κύρια θέματα που οι πιναμένες του αντάλλασσαν με τα γλυπτά της κεραμικής, πλούσια συναισθηματικά. Για τη δουλειά του ασχολήθηκαν τα χρόνια οι κριτικοί τέχνης Καρμίνε Μεντινκάσα, Τόνι Μπονβίτα, Κάρλο Φαμπρίτσιο Κάρλι, Κοσταντσό Κοσταντίνι, Φλωριάνο ντε Σαντί, Κάρλο Γιακομότζι, Σεβαστιανό Γκράσο, Μιχαελάντζελο Μασκιότα, Ρούτζερο Μαρτίνες, Κάρλο Μέλλονι, Ντάριο Μικακι, Τέρενς Μάλλυ, Έντιτ Σλοσσ, Γκουλιέλμο Πετρονί, Ματσελλο Βεντούρόλι, Μαξ Γουάξ-Τζόις.